26/06/2012

V-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

Vincotte

Dim. van VN Vincent. 1659 Laurent Vincott, Vielsalm (J.G.).

 

FD

Vincourt

zie Delvincourt.

 

FD

Vincq-

Zie Vinck-.

 

FD

Vincter

Wsch. W. spelling voor Winter.

 

FD

Vincx

Vincze, zie Vink.

 

FD

Vind-

-al, -elinckx. V. WID (Wind).

 

EV

Vindal

prononc. Vin-dal avec voyelle nasalisée. Var. francisée de Windal, Windael < néerl. wijnendael.

 

JG

Vindal

zie van Wynendaele.

 

FD

Vindelinckx

Probabl. sunom flamand d'enfant trouvé.

 

JG

Vindelinckx

zie Vondeling, Windelinckx.

 

FD

Vindels

zie Windels.

 

FD

Vinderick

zie Winrix, Venderick.

 

FD

Vinders

1308 «Mabelie Vinders» Ypres; nom de profession: moy. néerl. vinder 'contrôleur, essayeur'.

 

JG

Vinders

de Vender, Venders: BerN van de vinder: ambtenaar belast met het opsporen van overtredingen van keuren, van vervalsing van producten; keurmeester, (scheids)rechter, bemiddelaar. 1280 Egidius Vindere; 1308 Mabelie Vinders, Ip. (BEELE); 1380 Willem de Vindere, Ip. (SOETE).

 

FD

Vindeurstin

Verhaspeling van Van der Steen.

 

FD

Vindevog(h)el

Proven. Caractér. d'une habitation. ,,Girouette (Windvaan) en forme d'oiseau" (Vogel). Synon. : V(and)ervaene. N° 248.

 

EV

Vindevog(h)el

Ventevogel, Vinte(r)vogel, Vandevog(h)el, Vandeveugle: BN. Mnl. vinne: vlerk, vleugel + vogel. Dus: vogel met vleugels, vlugge vogel, vluggerd, die er vaak op uit vliegt. Vandaar Kortrijks vindeveugel: iemand die je nooit thuis vindt. 1387 Jan Vindevoghel, Oud. (CASTELAIN 2002); 1396 Jan Vindevoghel,

Maarke (DE B.); 1462 Pieter Vinvueghele, Oud.

(PARM.). Vgl. toch D. Fundevogel.

 

FD

Vindevogel

Vindevoghel, Vintevogel. Probabl. ouest-flam. (Courtrai) vindevogel, surnom de qqn qu'on ne trouve jamais, qui est rapide comme un oiseau, de moy. néerl. vinne 'aile' et vogel 'oiseau' [FD]; probabl. considéré à tort comme nom d'enfant trouvé.

 

JG

Vindsberg

PlN Windsberg (RP).

 

FD

Vindt, de

zie (de) Vent.

 

FD

Vinel

1. Profess. Vendeur de vinelle (,,Petit vin"). — 2. V. WID (Win).

 

EV

Vinel

Dérivé anthroponymique en -el de vin (non attesté FEW 14, 479-480), surnom de vigneron? Cf. aussi les formes diminutives 1512 «Jehan Vinelet» BourgNamur, 1542 «Lambert le Vinelet demeurant à Noville les Bois» CourVedrin.

 

JG

Vinel

Vinet(te),Viney,Vinez,Woinet,Woignez:Dim.

van vin: wijn. BerBN voor wijnboer of

-handelaar. 1404 Jehan Vinet, Laon (MORLET).

 

FD

Vinet

Surnom de marchand de vin : anc. fr. vinet 'mauvais vin, petit vin' FEW 14, 479b (où figure aussi moy. fr. vinetier 'ivrogne'). Comp. également 1617 «Claude Vinot» BourgDinant.

 

JG

Vinette

Surnom: dérivé de vin ou bien anc. fr. vinette 'oseille; fruit de l'épine-vinette', etc., tous deux FEW 14, 479b.

 

JG

Vinette

V. Vigne.

 

EV

Vinger

Vingre: BN naar het lichaamsdeel vinger.

1356 Jan Vinghere, Lv. (ICKX).

 

FD

Vingerhoed(t)

-hoeds, -hoet(s), -hoest, -oedt, -oets,

Vingher(h)oets: BerBN van de vingerhoedmaker.

1347 Art Vingerhoet, Tn. (C.BAERT); 1392 Janne

Vingerhoet, Tn. (HB 786).

 

FD

Vingerhoet(s)

Profess. ,,Dé à cou­dre". N. de tailleur.

 

EV

Vingre

Peut-être adaptation wallonne de néerl. vinger 'doigt'; comp. 1279-80 «Jehans Vin-grelins» RegTournai, nom adapté du moy. néerl. vingerlijn, -lin 'bague' mais aussi 'me­notte' [FD].

 

JG

Vingt deux

Fr. vingt deux: tweeëntwintig. BN voor iemand die tot een groep, raad van 22 leden behoort. Vgl. D. Zwanzig. 1406 Albr. Eynundczwenczig, Jena (DN).

 

FD

Vingta

Probabl. mis pour w. vinta 'ventail'.

 

JG

Vingtcent

Aucun composé numéral de ce type n'est attesté par la lexicographie FEW 14, 444b; probabl. var. remotivée sur vingt du nom Vincent (comp. w. Vincin = Vincent).

 

JG

Vingtcent

zie Vincent.

 

FD

Vingtdeux

Vingt deux. Dans la principauté de Liège, le nom fait probabl. référence au célèbre Tribunal des Vingt-deux, chargé de réprimer les actes d'autorité, contraires à la loi (sur ce Tribunal, v. entre autres, Th. Gobert, Liège à travers les âges), cf. 21.7.1547 «Renkin Hossa dit de vingtedeux», 24.9.1653 «Raes de Horion dit Dielket, huissier des srs vingtedeux de la cité et pays de Liège» (not. liég.) [JL, NFw]; ce NF n'est plus attesté qu'à Bruxelles et par deux porteurs. — Sur d'autres sens du numéral vingt-deux, cf. FEW 14, 443.

 

JG

Vinier

BerN van de wijnhandelaar, wijntapper. 1250

pro Henri Vinario; 1261 Gilebert le Vinier, Atrecht

(NCJ); ±1300 Petrus Vinier, Ktr. (DEBR. 1980);

1347 ne puist boire...a le maison de vinier (GOD.).

 

FD

Vink

1. ,,Pinson". Car. mor. N. d'H. gai. Variantes : Vinck, Vynck. — 2. V. WID (Wink). — 3. Proven. Vinck, Vinckenbosch. ,,Pinson, Bois des Pinsons" (L.D.).

 

EV

Vink

Vinke(n), Vinck(e), Vincken(s), Vincké, Vynck(e),

Vijncke, de Vinck(e), de Vynck, (de) Vijnck, (de)

Vincq, Vinc(k)x, Vincze, Vinks, Vin(k)x, Ven(c)ken.

BN naar de vogelnaam, de vink. Naar het karakter: wakker aïs een vink. Of voor de vogelvanger. Vgl. Pinçon. - 2. Mnl. vinke: klok die het aanmaken en doven van het vuur regelde. BerBN voor de klokluider. Vgl. Ratel, Storme. 1180 Dodin Vinc, Bg. (LEYS1959'); 1268 Joh. Vinc;1376 Nisin de Vinc, Ip. (BEELE); 1366 domumRogeri Vinke, Ktr.; 1382 Willem Vinke, Har.; 1398Stassin de Vinke, Kuurne (DEBR. 1970); 1394Wilhelmi dicti Venken, Tg. (TYTGAT).

 

FD

Vinkenroye, (van)

(van) Vinkeroy, zie van Vinckenroye.

 

FD

Vinkier

zie Vinckier.

 

FD

Vinkin

cf. Winkin.

 

JG

Vinkin

zie Winkin.

 

FD

Vinne, de

zie de Ven.

 

FD

Vinne, van de(n/r)

zie van den Ven.

 

FD

Vinnebaux

Patr. Rom. vorm van Germ. VN win-

balth 'vriend-moedig': Winibald (MORLET I).

 

FD

Vinnis

zie Vignis(se).

 

FD

Vinoelst

V. WID (Win).

 

EV

Vinois

Vinoy. 13e s. «Jehans le Vignois» Laon, 1493 «Pierre Vinois» Chauny [FD]; p.-è. to-pon. collectif en -oit dérivé de vin ou de vigne'!

 

JG

Vinois

Vinoy: Ofr. vignois, afl. van vigne: wijngaard.

FN van de wijngaardenier. 136 e. Jehans le Vignois, Laon; 1493 Pierre Vinois, Chauny (MORLET).

 

FD

Vinols

1. V. Vigne. — 2. V. WID (Win).

 

EV

Vinot

Voinot: Patr. Dim. van Germ. VN Wino.

 

FD

Vinoulst

zie Finoulst.

 

FD

Vinquart

zie Winckert.

 

FD

Vinquier

cf. Vinckier.

 

JG

Vinquier

zie Vinckier.

 

FD

Vinsel

zie Vincel.

 

FD

Vinson

zie Vinçon.

 

FD

Vinsous

 (NF à Seloignes et Momignies). Fr. vingt sous, surnom péjoratif ou nom de maison (comme le suggère E. Renard, BTD 26, 283).

 

JG

Vinsous

BN Vingt sous: twintig schellingen. Vgl. 1317 Jaqueme Vintlivres, Voormezele (BEELE).

 

FD

Vinster, de

zie (de) Venster.

 

FD

Vinstock

-stocq, zie Weinstock.

 

FD

Vinstock

V. Wynstock.

 

EV

Vinstocq

Vinstock. Forme francisée de l'ail. Weinstok '(cep de) vigne'.

 

JG

Vinte(r)vogel

zie Vindevoghel.

 

FD

Vintens

zie Winten.

 

FD

Vinter

zie (de) Winter.

 

FD

Vintioen

zie Vinçon.

 

FD

Vintock

Var. van Wintacq of Vinstock?

 

FD

Vints

In de parochieregisters van Beverlo (L) komt Vints aïs jongere var. voor van Vintens (zie i. v.), Ventens (med. J. Caerte, Beverlo).

 

FD

Vinx

cf. Vinck.

 

JG

Vinx

zie Vink.

 

FD

Vinzent

zie Vincent.

 

FD

Vioen

zie Wion.

 

FD

Viol(l)et

BN naar de naam van de bloem, het viooltje; of kleurnaam of violetkleurige stof. 1353 Robert Violet, Atrecht (NCJ); 1406 Bertelmeeus Vyolets lant, St.-P.-Leeuw (PEENE).

 

FD

Viola

It. viola: (alt)viool. Vgl. Viole. 1558 Raphaël Viola, Cremona-Aw. (AP).

 

FD

Viole

Violle, Violon: BN van de vioolspeler; vgl. de

Vedeleer. 1267 Sarain a la Viole, Herchies (J.G.);

1398 Jan Vyolen, Ktr.; 1398 Jan Viole, Heule

(DEBR. 1970).

 

FD

Viole

Violle. 1267 «Sarain a la Viole» Cens-Herchies; surnom de joueur de viole (cf. Vio­lon) plutôt qu'âne, fr. viole 'violette' proposé par Dauzat 597.

 

JG

Violet

1353 «Robert Violet» NécrArras; surnom soit de celui qui s'habillait de violet, d'après anc. fr. violet 'étoffe violette', soit de qqn dont la peau est rendue violette par le froid ou la stagnation de sang FEW 14, 485a (cf. Dauzat 597).

 

JG

Violet(te)

1. N. de guerre (donné autrefois aux soldats qui n'avaient pas de patronyme). N° 298. — 2. Car. phys. H. à figuré violette. Nc

256.

 

EV

Violette

1264 «lor sorors Violète de Seroville» CartOrval, 1302 «Henriet Violète» Loi-Tournai, 1521 «Forchy Violette» Bourg-Namur; prénom fém. Violette, mais aussi fr. violette, surnom militaire, de domestique, etc.

 

JG

Violette

Fem. bij Violet. - 2. De bloemnaam is sinds de ME in de verkleiningsvorm aïs VN in gebruik. Metr. 1264 Violète de Seroville, LX (CAO); 1302 Henri Violète, Dk. (J.G.).

 

FD

Violon

BN voor vioolspeler (J.G.).

 

FD

Violon

Instrument de musique. N.de fabricant ou de musicien. N

131, 197.

 

EV

Violon

Surnom de joueur de violon, cf. 1656 «Jean Orban (...) joueur de violon» Arbre-fontaine; comp. Viole.

 

JG

Vion

1515 «Jacquemine! de Vion» Bourg-Namur, 1720 «Catharina Vion» Namur, 1731 «Franciscus Vion» Enghien (FyS); p.-ê. var. de Wion, Wyon, fr. Guion. Ou bien, le NF étant majoritairement tournaisien, nom d'origine, par ex. Noyelle-Vion, «Noiele le Wion» (PdC, arr. Arras) [MH].

 

JG

Vion

V. WID (Wi). Vire. Proven. 1. N. de ruisseau.

 

EV

Vion

zie Wion.

 

FD

Vionne

Fém. du précédent?

 

JG

Viot

1295-1302 «Jehans Vios» ImpôtArtois; var. de Wiot, Wuiot, fr. Guiot.

 

JG

Virant

zie Ferdinand.

 

FD

Viré

PlN (Saône-et-Loire, Sarthe).

 

FD

Virelle

PlN Virelles (H). 1368 Alard de Virelle,

Chimay(CCHt).

 

FD

Virely

Ofr. vireli, Fr. virelai: danslied. BN. Viren.zieVierin.

 

FD

Virely

Surnom de danseur: anc., moy. fr. vireli 'virelai, air de danse; jeu accompagné de danse; sorte de jeu de badinage' FEW 14, 396a.

 

JG

Virendeels

zie Vierdeels.

 

FD

Virenque

PlN La Virenque (Gard) (DNF).

 

FD

Virga(ux)

zie Virgo.

 

FD

Virgile

zie Viselé.

 

FD

Virgili(o)

Virgil(s): Pair. Lat. VN Virgilius. 1780 Isballe Vigile, Bs.-Gent (PBG).

 

FD

Virgin

Patr. Lat. VN Virginius.

 

FD

Virgo

Virga(ux): BN voor een kerkzanger < Lat.

Virgo 'H. Maagd' (DNF).

 

FD

Virgo

Virgaux. 1753 « Marie-Angélique Virgo» BourgNamur; NF délocutif, surnom de chan­tre, d'après le terme Virgo (s'agissant de la Vierge Marie) fréquent dans les psaumes et les offices, ainsi le Virgo Maria (cf. Dauzat 597).

 

JG

Virgule

Ofr. virgule: kleinespruit. BN (J.G.)?

 

FD

Virgule

Surnom (affectif?): moy. fr. virgule 'petite pousse; petite verge, baguette'? Peut-être aussi nom d'enfant trouvé, de sexe mâle.

 

JG

Viriet

Viriez. 1780 «Henri Viriet» Charleroi; dérivé en -elet de l'anc. fr. virer 'tourner', p.-ê. comme surnom de danseur.

 

JG

Viriot

Difficilement dérivé en -iot de l'anc. fr. virer 'tourner'; var. de Wiriot, à rattacher à Wiry/Wéry? Cf. 1270 «Brises Viriet» Dettes-Ypres; 1505 «Johan Virion» CoutStavelot.

 

JG

Virlee

-ée, -et, -ez, zie van der Lee.

 

FD

Virlée

Virlee. Peut-être var. de Verlée.

 

JG

Virlet

Proven. 1. Virelles (Loc.). — 2, Diminutif de Vir (Ruisseau).

 

EV

Virnich

PlN in Zùlpich (NRW).

 

FD

Viroul

-oux, Voirol: i. Ofr. virol, Fr. virole: beslagring. BerBN. Vgl. Slooven, Sloof. - 2. PlN Virroux in Haut-le-Wastia (N). 1602 Gilles de Virou, Namen (J.G.).

 

FD

Viroul

Peut-être d'anc. fr. virol, w. liég. viroûle, w. nivellois viroûle 'virole (d'un outil, d'une faux)' FEW 14, 516b, par ex. comme surnom de faucheur.

 

JG

Viroux

,,De la Vire"  (Suffixe -ou, propr.  à cette région). — 2. Vir (Dép. Barbençon).

 

EV

Viroux

w. Virou. 1598 «Jeanne Viroux» Sovet, 1602-3 «Gilles de Virou» TerriersNamur, 1668 «Pierre Viroux» Purnode, 1681 «Andri-anne de Viroux», 1707 «François Viroux» BourgNamur, 1762 «Jacques Viroux» Bourg-Liège, 1786 «François Viroux dit sans souci» arbalétrier de Ciney; nom d'origine: Viroux, hameau de Haut-le-Wastia (Nr).

 

JG

Virtel

zie Viertel.

 

FD

Virth

zie de Weerdt.

 

FD

Vis

,,Poisson".    Forme   ancienne : Visch.  1. Profess. ou passe-temps. Devis, Viskens, „Petits poissons". De Vis(s)cher(e), Vissers, ,,(Le) pêcheur". — 2.  Proven. Vispoel, ,,Mare aux poissons".

 

EV

Vis-

Thème anthropon. issu du germ. Giso (Vin­cent 74).

a Dérivés: Visart, Visart de Bocarmé. 1472 «Piron Viesar» DénVielsalm. - Visette. - Vi-selé. - Cf. aussi Vieslet, Visé(e), -et.

 

JG

Vis, (de)

 (de) Visch, de Vys(t), de Vies: BerBN voor de visser of vishandelaar. 1306 Lisebette Vischs; 1326 Andries de Visch, Ip. (BEELE); 1382 Joris de Visch, Izg. (DEBR. 1970).

 

FD

Visa(e)rt

Afl. van Ofr. vies: oud? 1398 Jan Viesart, Wervik (DEBR. 1970).

 

FD

Visage

Fr. visage: gezicht. BN naar het lichaamsdeel. 1305 Gilles Visage, Dk. (TdT).

 

FD

Visage

Surnom: fr. visage, cf. 1365 «Sos visages des boullenghiers» TailleMons.

 

JG

Visart

1. V. Vieux. — 2. V. WAD (Wiz).

 

EV

Visbeek

PlN Visbeek, b.v. in Tnh. 1281 Gossuinus de Vissebeke, Desselgem (HAES.); 1641 Mathijs Visbeke.Lier(AP).

 

FD

Viscardi

-dy: Patr. It. var. van Guiscardi. Germ. VN wîs-hard 'wijs-sterk'.

 

FD

Viscardy

Génitif latin du corresp. du NF Giscard?

 

JG

Viscardy

Profess. Fiscardi (Latinisa­tion fantaisiste de Fiscar. V. Fiskaer.

 

EV

Visch, (de)

zie (de) Vis.

 

FD

Vischschoonmaker

BerN: schoonmaker van vis, die vis klaarmaakt voor de verkoop.

 

FD

Visconti

Bisconti, Biscompte: It. visconte: burggraaf.

 

FD

Visé

-e, Viset, Visez, Visée, -ee, Vizé, -et. 1567 «la fille Wathier de Vizé», 1574 «la fille de Gielet de Vizeit dit Prosset», 1583 «Daniel de Vizé, prêtre» BourgLiège; nom d'origine: Visé (Lg).

 

JG

Visé(e)

Proven. Visé (Loc.).

 

EV

Visel

Vizel. Mnl. visel(e): vijzel, mortier om iets in fijn te stampen. BerBN van apotheker of kruidenier. - 2. Mnl. visel(e): vijzel, dommekracht. BerBN. 1406 Kateline Visels, Asse (PEENE).

 

FD

Visele

1. Proven.  Winksele (Loc.). — 2. V. Vécile.

 

EV

Viselé

Virgile: Ofr. viselet: soort ezel, schraag (1502 quevaletz nommés viseletz pour porter mortier, GOD.). BerBN. 1730 P. J. Viselé (grootvader van) 1801 Maria Virgile, Bs. (VS1965,192); i8e e. J. F. Vigile, Bs. (Midd. 1981,147).

 

FD

Visentin(i)

Visintin(i), Vizintin: It. Patr. Var. van Vicentini.

 

FD

Viset

Visez, Vise(e), Visée, Vizet, Vizée: PlN Visé, Ndl. Wezet (LU). 1249 Henricus de Viseto; 1258 Wilheame de Viseit, Dalhem (CVD).

 

FD

Viset(te)

-ez, -e(e), -ée, Vizet, Vizée: Patr. Dim. van Germ. wîs-naam; vgl. Guisez.

 

FD

Visette

Viselé, cf. Vis-.

 

JG

Viseur

1.  Profess.  ou passe-temps. ..Chasseur". — 2. V. WID (Wiz).

 

EV

Viseur

Viseux, Wiseur, Wyseur, -eure. 1219 «Visosus», 1250 «Pieros Viseus» NécrArras, 1291 «Jehan le Viseus» DettesYpres, 1345 « Willaumes li Vizeux» NécrArras, 1365 «Co-lart le Viseur tellier» TailleMons, 1526 «Eloy le Viseur», «Polet le Viseur» DénLens. Plu­sieurs solutions peuvent être proposées, sans que l'on puisse affirmer que tous ces NF aient la même origine: 1° en admettant que -eur est une fausse régression picarde pour -eus (cf. les formes anciennes), d'anc. pic. wiseus, -eux, corresp. à anc. fr. oiseus, oisons 'qui a du loisir' [non péjoratif], 'paresseux, lâche' Gdf 5, 588 ; FEW 7, 443a [MH]; à noter aussi le sens secondaire 'celui qui n'exerce pas de métier' dans le syntagme maire des oyseux ou maieur des huisseux, un des sept métiers à Noyon (Gdf 5, 589), sens que l'on rencontre à Tournai aussi, cf. P. Rolland (Les origines de Tournai, 1931, 223): «les plus riches [des marchands] se mêlent à la vie des nobiles, des «hauts-hommes», pour former la classe des «huiseux»« [MH]. - 2° nom de profession: anc. fr. viseor 'éclaireur; examinateur' FEW 14, 521a. - 3° comme les formes de l'anc. fr. ont plutôt la diphtongue ei, oi, p.-ê. d'anc. fr. veisos 'prudent, habile, avisé' (±1150), voisos, voisous (±1190-1300), voiseus (±1200-±1300), viseus (13e—14e s.), wiseus 'qui a en­vie de' (AdHale), viseus de 'habile à' (pic. et norm., ±1280-14e s.) FEW 14, 562a [JL, NFw]. - 4° moy. pic. (Amiens) vieseur 'fri­pier'FEW 14, 364a.

 

JG

Viseux

-eur, Wiseur, Wyseur(e): BN Ofr. viseus: listig, sluw. De vormen op -eur zijn Pic. hypercorrecties (Pic. -eur=-eu). 1219 Visosus; 1236 Robers Visosi; 1250 Pieros Viseus; 1299 Margherite Vizeuse; 1345 Willaumes li Vizeux, Atrecht (NCJ); 1275 Maroie li Uiseuse, Dk. (RL); 1365 Colart le Viseur, Bergen (DE COCK); 1393 Gilles li Viseux, Ennevelin (SPL); 1639 Pieter Wiseux, Waasten (DUV.).

 

FD

Visière

Mnl. visière: vizier, helmklep. BN of BerBN. 2. Mnl. visere, visière, yiseer(r)e: verzinner. 1354 Gillijs de Viziere; 1508 over Jan Vizieren, Ternse (DE MAN); 1356 Willem de Neve die men heet de Visere = de Visière, St.-Martens-Lennik; 1406 Jan de Visierre, Bodegem (PEENE).

 

FD

Visière

Probabl. adaptation wallonne du NF ail. Wis(s)eler, Wechsler, dont la signification est 'changeur, banquier' [FD]. Cf. Vaxelaire.

 

JG

Visière

Zie Wisseler.

 

FD

Visin

1289 «Lambers do Visin de Bovech», 1294 «Simons de Visin», «Pirars Tonins de

Visin» CensNamur, 1296-1302 «Visin» ImpôtArtois, 1359 «Bidal fil le Hannier de Visin», «Johanne de Visin» CartOrval; sur­nom: anc. fr. et w. visin 'voisin' ou bien nom d'origine [à préciser].

 

JG

Visin

zie Voisin.

 

FD

Visintin(i)

zie Visentin(i).

 

FD

Viskens

cf. Veskens, Veschkens.

 

JG

Viskens

Vitskens, Veskens, Ve(e)schkens: i. Dim. van Vis. BN. 1281J. Viskins, Cent (HAES.); 1564 P. Vidtskens, Gb.-Aw. (AP); 1649 Nik. Veersken, Kassel-Aw. (AP). - 2. Zie Wysen.

 

FD

Visker

zie de Visschere.

 

FD

Visman(s)

W. grafie voor Wysman(s).

 

FD

Visoul

Vissoul. 1426 «Huart Visoul» Taille-Soignies; probabl. nom d'origine: Vissoul (Lg).

 

JG

Visoul

Zie Vissoul.

 

FD

Vispoel

PlN Vispoel in Herselt (A).

 

FD

Visschedijk

PlN Vers(ch)e Dijk: nieuwe dijk. 1239 in omnibus aquis inter Versken Diec et Reinghers diec, Lo (CAL 57). 1303 Diederic van den Varschendike, Nieuwpoort (DF XVI).

 

FD

Visschel, van

PlN Fischeln in Krefeld (NRW): 1167 Wischele (TW). 1298 Wilike te Vissele, Moers (VMW); 1430 Theodricus de Wysschel, Coloniensis diocesis = 1445 Theodericus Wischel (MULI); 1685 Joa. Ger. van Visschel, Geldriensis (MULVII).

 

FD

Visscher(e), de

Vischer, Visker, de Visser, Visser(s), Vissere, Visscher(s), Fissers: BerN van de visser. 1326 Coppin de Visschere, Ip. (BEELE); 1371 Jacob de Visschere...int Visscherstraetkin over Leye; 1380 up Lauwers den Visschere censier van der visscherie; 1396 Lodewijc den Visschere vander hueringhe vander visscherien vanden vesten = 1397 boeten vander visschemaerct van Lodewijc den Visschere, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Visse

Mnl. visse: bunzing. BN naar de sluwheid. 1163 Henricus Fisse; 1211 Henricus filius Vissen, Cent (GN); 1299 Egidii Visse, Bg. (VERKEST).

 

FD

Visse

Surnom: moy. néerl. visse 'putois' [FD].

 

JG

Vissena(e)ken(s)

Vissenackens: PlN Vissenaken (VB). 1333 Joh. de Vesnake; 1370 Dedric van Vesnake, Tn. (C. BAERT); 1451 Heyn van Vissenaken, Kh. (DEKEYSER).

 

FD

Vissenaeken

Vissenaekens. 1272 «Walterus de Vissenake» PolyptVillers; nom d'origine: Vis-senaken (BrW).

 

JG

Vissenaeken(s)

Proven.   Vissenaken

(Loc.).

 

EV

Vissenberg(h)

PlN Fischenberg in Wies (BW) of Vissenbjerg (Denemarken)? 1603 Cornelis Adriaensz Vissenberg, Sprundel (PDB).

 

FD

Visser

Vissers. Nom de métier: moy. néerl. visscher, visser 'pêcheur'.

 

JG

Vissoul

Proven. Loc. Viteux. Proven. St-Vith (Loc.), avec suffixe régional d'origine. Synon. : Saint-Viteux.

 

EV

Vissoul

Visoul, Vezoul: PlN Vissoul (LU). 1509 Henri Vizoul dit Bouseau, Aat (ICC II).

 

FD

Viste

Henegouwse metathesis van Vitse.

 

FD

Viste

Peut-être métathèse du NF flam. Vits, Vidts.

 

JG

Visterin

Wellicht adaptatie van de Zweedse FN Westerin, afl. van westen. Evtl. Fins Vesterinen (med. M. Blomqvuist, Helsinki).

 

FD

Visticot

NF picard attesté à Oisy-le-Verger (PdC) depuis 1675 (GeneaNet), dont l'origine est obscure (jeu de mots?).

 

JG

Vit

Zie Vijt.

 

FD

Vit-

-s, -ty. V. WID (Wid). Vivane. N. de baptême. Vivien (Vivianus).

 

EV

Vital

Vitali(s), Vitale, Vita(ux), Vidal(e), Vidalis, Vidael, Videau, Vida, Vidal(e), Viau(d): Patr. Lat. HN Vitalis. 1559 Fransoys Vytael, Aw.-Bg. (SCHOUT.I); 1570 Ant. Vital, Bs.-Aw. (AP).

 

FD

Vitasse

zie Eustache.

 

FD

Vitaux

zie Vital.

 

FD

Viteux

Vitou, -oux, Vitu. 1286 «Thumas Vi-tous» CartLessines, 1296-1302 «Jehans Vitus» ImpôtArtois, 14e s. «Viteur» (de Hem-ricourt), «Victeurs» BodyNPLiège, 1731 «Jean-François Vitou» BourgNamur; probabl. formes dialectales de Victor, comp. Sint-Vitû, hameau d'Abée (Lg); cf. aussi Titeux (hypocor.).

 

JG

Viteux

zie Victor.

 

FD

Vitgh, de

zie Vits(e).

 

FD

Vitins

Patr. Vleivorm van Germ. VN Wido, Vito

(Fin.). 1398 Vitin van Beversluus, Zulte (DEBR.

1970); 1394 Guillame Vitin, Ip. (BEELE).

 

FD

Vitlox

Verhaspeling van Willockx?

 

FD

Vito

Viti(ello), Vittone: It. Patr. < Lat. HN Vitus of

Germ. VN Wido.

 

FD

Vitot

1775 «Jean Vittoz» BourgNamur; var. du précédent.

 

JG

Vitot

Vittot, oz: Patr. Var. van Vitou of dim. van

Germ. VN Wido.

 

FD

Vitou(x)

Vitour: i. Patr. Rom. vorm van Germ. VN

wid-wulf'boom-wolf: Widulfus, Witolf (MORLETI). 1405 Thumas Vitoul, H (CCHt); 1426 Ysabiel Vitoulle, Dk. (TTT). - z. Zie Victor.

 

FD

Vitoux

Vitou, cf. Viteux.

 

JG

Vitrand

-ant, zie Wittrant.

 

FD

Vitrant

Var. de Wittrant < anthrop. germ. Witram [FD].

 

JG

Vitrier

-iez, Vitry: BerN Fr. vitrier: glazenmaker.

1379 Johanni Vitrario, Ktr. (OLV Rek. 3iv°).

 

FD

Vitrier

Vitriez. Nom de métier: fr. vitrier.

 

JG

Vitry

1.  Proven.   Witry  (Loc.)  ou Vitry  (Loc.  fr.). — 2. V. WID

(Wid).

 

EV

Vitry

1780 «Claude-Andrien de Vitry» Bourg-Liège; nom d'origine: Witry (Lx), ou un des nombreux Vitry de France.

 

JG

Vitry

Zie Vitrier. - 2. PlN Witry (LX).

 

FD

Vits

Vidts, Ve(d)ts, Vietz: i. Patr. Gen. van Germ. VN,

evtl. Wido. - 2. Evtl. = Vitse.

 

FD

Vits

Vidts, Vêts. Surnom: moy. néerl. vitsche, vilse 'vesce' ; cf. aussi Vêts.

 

JG

Vits(e)

de Vits, de Vidts, de Vitgh: Mnl. vitse: peulvrucht, wikke; ook kleurnaam: bleekpaars. 136 e. ke nus soit si hardis ke il ne tainge de vitchebloeme (DE POERCKIII; Sk. 1965,239-241). 12e e. Walterus Vitce, Wijlegem (GN); 1280 Willelmus Vitsse, Ip. (BEELE); 1328 Johannis Vitsen, Ktr. (DEBR. 1971).

 

FD

Vitskens

cf. Veskens.

 

JG

Vitskens

zie Viskens.

 

FD

Vitt(en)

zieVijt.

 

FD

Vitting

zie Wytinck.

 

FD

Vittone

zie Vito.

 

FD

Vittor(i)

Vittorio, ino, -ini, -elli: Patr. Vittore is de It.

vorm van de Lat. HN Victor.

 

FD

Vittot

-oz, zie Vitot. Vitu, zie Victor.

 

FD

Vitu

cf. Viteux.

 

JG

Vitulano

Vitul(l)o, Vitulli: Patr. It. afl. van Vito.

 

FD

Vivane

Lat. HN Vivianus? Vgl. Viviani.

 

FD

Vivane

Probabl. dérivé w. en -âne de lat. Vivia-nus, fr. Vivien; comp. 1621 «Rachelle Vi-vienne (de Givonne)» émigrée en Suède.

 

JG

Vivario

1251 «magister Guillelmus de Vivario» CartStHubert, 1272 «Willelmus de Vivario» PolyptVillers, 1474 «Thomas de Vivario» PrincipLiège, 1696 «Andrien Vivario» Bourg-

Namur, 1711 «Pierre-Gilles de Vivario» Fraiture; latinisation du NF Duvivier ou Van de Wijer.

 

JG

Vivario

Latinisering van Van de Vijver/Wijer,

Duvivier. 1280 Carstinus de Vivario, Ip. (BEELE).

 

FD

Vivario

Proven. Du Vivier ou Van de Weyer (Latinisation). (Vivario,

ancien N. de Wijer, Loc.).

 

EV

Vive(ey)

zie Fiévet.

 

FD

Vivegnis

Proven. Loc.

 

EV

Vivegnis

Vivignis, Wiwenis: PlN Vivegnies (LU) of

Vivegnis in Luik. 1372 Jean de Vivegnis, Luik (SLL

III); 1381 à Vivegnis...Isabelle fille de feu Clairin

de Vivegnis (ISP).

 

FD

Vivegnis

Vivignis. 1344 «Sandrekins de Vive-gnis» CartValBenoît, 1369 «Colars de Vive­gnis li spornier», 1449 «Anthone de Viven-gnis», 1513 «Lambert de Vivengnis dit de cheval» GuillLiège, 1605 «Jean Vivignis» BourgNamur; nom d'origine: Vivegnis, nom de commune (Lg) ou quartier de Liège; cf. aussi Vignis(se).

 

JG

Vivenoy

NF brabançon attesté à Rixensart depuis 1775 (GeneaNet), d'origine incertaine; un dérivé du prénom Vivien à l'aide du suffixe -oy < néerl. -ooi semble peu probable.

 

JG

Vivenoy

Proven. ,,De Vive" (Loc.). Synon. : Vives.

 

EV

Vivequ(a)in

zie Vifquain.

 

FD

Vivequain

Vivequin, cf. Vifquin.

 

JG

Viver(e), van de

zie van de Vijver(e).

 

FD

Vivet

1. V. Fief. — 2. V. WEFA.

 

EV

Vivet

-ez, -ey, -es, -ex, zie Fiévet.

 

FD

Vivet

Vivez. Peut-être dimin. anthrop. en -et (non attesté FEW 14, 583-4) de vif 'alerte"? Cf. 1265 «Mesire Frankes dou Vivet» Cens-Namur, apparemment nom d'origine.

 

JG

Vivian(i)

Vivien: Lat. HN Vivianus. 1323 Jakemon

Viviiens, Dk. (TdT); 1340 Hughe Vivien, Saaftinge

(DEBR. 1999).

 

FD

Vivier

Proven. ,,Etang, vivier". Sy­non.: Vivy (Loc.), Vivario. V. ce N.

 

EV

Vivier

Viviers, Viviez. 1265 « Philipperaus li Viviers» CensNamur, 1605 «Henri Vivier» BourgNamur, 1616 «Anthoinc Vivier junior, boulengier» BourgDinant, 1640 «Pierre Vi­vier» Ladeuze; nom topographique: fr. vivier FEW 14, 574a, cf. aussi Duvivier, Vivario.

 

JG

Vivier(s)

-iez, Duvivier, -iez, Duvuvier, Devivier(s),

Levivier: PlN Vivier < Lat. vivarium: vijver. 1298

Johanni le Vivier, Bg. (VERKEST); 1307 Williames

du Vivier, Ktr. (DEBR. 1971); 1382 Piètre van den

Vivere = 1388 Piètre dou Vivier, Ruiselede (DEBR.

1970,2000).

 

FD

Vivignis

zie Vivegnis.

 

FD

Vivil(le)

zie Vieville.

 

FD

Viville

Vivile. 1289 «Merlins de Viville» CensNamur; nom d'origine: Viville, à Bon-nert (Lx) ou Viesville, w. vivèle (Ht), cf. Vie-ville.

 

JG

Vivre, van den

zie van de Vijver(e).

 

FD

Vivroux

Soit nom d'origine (dimin. en -eolu de vivier), cf. 1272 «Clarifie de Viveruel» Po-lyptVillers, soit surnom (de pêcheur): w. vivrou, -où 'verveux (filet de pêche) FEW 14, 32la. Cf. aussi Vervou(x).

 

JG

Vivroux

Vervou(x), Vervoe: W. vivrou, Fr. verveux: visnet. BerBN (J.G.).

 

FD

Vivys

Vivijs: i. Zie Filsfils. - 2. BRECH. beschouwt Vivis aïs korte vorm van VN Vivianus. 1170 Albero Vivis, Keulen. Vivys zou ni. ook uit Vivijns kunnen worden verklaard, gen. van Vivijn, Vivinus, dim. van Vivianus. 1202 S. Vivini, Har. (DEBR. 1980); 1393 Vivin Cuckut, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Vizel

zie Visel.

 

FD

Vizer

zie Wiser.

 

FD

Vizet

Vizée, zie Viset.

 

FD

Vizintin

zie Visentin(i).

 

FD

Vizy

NF probabl. d'origine fr., de la Corrèze ou du Cantal (GeneaNet).

 

JG

Vizzini

Siciliaanse PlN.

 

FD

Vla(e)m- 

-inck, -ynck.  1.   Proven. Vlaming. Nombr. L.D. ,,Marécage"

(Dép.   Bruges,   Hazebroek,   etc.). Synon. :   Vlem-   -inc(k)x,   -incq. —   2.   Origine :   Vlaming,   Fla­mand".

 

EV

Vlaanderen, (van)

van Vla(e)nderen, van Vlaender: Afkomstig van Vlaanderen, oorspronkelijk de kuststreek; het latere graafschap Vlaanderen omvatte de huidige gebieden, FV, OV, WV en Zeeuws-Vlaanderen. 1280 Catharina de Flandria; 1376 Jacop van Vlaendre, Ip. (BEELE); 1426 Jaquemaerde van Vlaendren, Ktr. (DEBR. 1958).

 

FD

Vlaar

BerN Mnl. vlader, vlaer: vilder.

 

FD

Vlaardingen, van

PlN (ZH).

 

FD

Vlaayen

Vlaeyen(s), Vla(e)ijen, Vlayen, de Vlaeyen, de Vlaeijen: BerBN van een vlaaienbakker. 1340 Ton. Vlade, Diest (F.C.); 1340 Henrici dicti Vlade, VB (BAERT); 1398 Catheline Vlade, Bavikhove (DEBR. 1970); 1431 Reyner Vlaye, Tg. (TYTGAT).

 

FD

Vlaeminck

-ynck, Vlaminck, -ynk; au génitif: Vleminckx, Vléminckx, Vlemincx, etc. 1269 «Wautier Vlaminc», 1276 «Hughe Vlaminc» DettesYpres, 1444 «Johans Vleminxs» Terre-Jauche; ethnique: moy. néerl. vlaminc, vie-mine 'flamand', cf. De Vlaeminck, etc.

 

JG

Vlaeminck, de

-ynck, -ijnck, zie (de) Vlaminck.

 

FD

Vlaendermans

Volksnaam van de Vlaming, uit het graafschap Vlaanderen. 1403 Jan Vlaenderman, Bs. (HB 251).

 

FD

Vlaes

PlN Vlaas: plas, poel. Vlaas (NB, NL). (Opte) Vlaes(sche) in Tnh., Hallaar, Zoerle-Parwijs en Wechelderzande (A) (PAK). - 2. Zie De Vlas.

 

FD

Vlaeyen(s)

zie Vlaayen.

 

FD

Vlaeymans

BerN van de vlaaienbakker. Vgl. Vlaayen. 1342 Henrico Vlademan, Tn. (C. BAERT).

 

FD

Vlaisloir

zie (van) Vlasselaer.

 

FD

Vlak

PlN Vlak: vlakte, watervlak, ondiepte met vlakke bodem. Het Vlak is een ven bij Overloon (NB) en een polder bij Petten (NH) (MOERMAN). -2.ZieVleck.

 

FD

Vlam, de

(de) Flem, Vlems: BN voor iemand met vlammend, hartstochtelijk karakter? BRECH. verklaart Flamm aïs BN voor een beweeglijk mens. Vgl. Flam(me).

 

FD

Vlamertinghe, van

van Vlamertinghem: PlN Vlamertinge (WV). 1265 Gilberto de Flamertinghe, Har. (DEBR. 1980); 1326 Gherard van Vlamertinghe, Ip. (BEELE).

 

FD

Vlaminck, (de)

(de) Vlaeminck, -ynck, -ijnck, (de) Vlamynck, -ijnck, -inckx, -incq, -ing, -aincq, -encq, de Vlamminck, -enck, Vlamings, -in(k)x, Vlaeminckx, -ing, Vlaemminck, Vlaninck, (de) Vleminck(x), de Vlemminck, Vleymynckx, Vlemincq, -incke, -inkx, -incks, -in(c)x, Vlem(m)ings, Vlemmi(n)x, Flaminck, -ing, Fleming(s), Flemming(s), Vlymyngs, -ings, -inck, -inc(k)x, Vlijminck(x), Vley minck(x), VIeyninckx, Wlaeminck, Wlamynck, Wlomainck: Volksnaam Vlaming, oorspronkelijk de bewoner van het kustland, het originele Vlaanderen: overstroomd gebied. Dit verklaart het fréquente voorkomen van de FN De Vlaminck in het latere Vlaanderen. (GYSS. in Enc. Vl.Bewegingi.975,1906-7). 1268 Hannekinus Vlaming; 1276 ab Thoma Vlaminc; 1395 Jehan Vlemiicx = Jehan Vlamijncs, Ip. (BEELE); 1373 Jhan de Vlaminc, Bellegem (DEBR. 1970); 1385 Wilhelmi Flamingi dicti Vleminch; Johannis Flamingi = 1418 Johanne Vleminc, Tg. (TYTGAT); 1422-50 Johan van Vlanderen=Johan Vleminc, Zonhoven (MNT 326).

Vlanderen, van, zie (van) Vlaanderen.

 

FD

Vlas   

Proven.    ,,Lin".    Composés : Vlasschaert, ,,Terre à lin", Vlasse laer, ,,Lande du lin" (Dép. Nieuwerode et Wezemaal), Vlas(sen)- ro(o)t, ,,Essart du lin"  (Vlasroot, dép. St-Paul). Vlayen.  Profess. Vlaaî,  ,,Tarte".  N. de pâtisserie. N° 147. — 2. Proven. Vloai   (Au figuré),   ,,Plaine".  N° 239.

 

EV

Vlas, de

Vlaes: BerBN van de vlasser. 1406 Jan Vlas, Bs. (PEENE); 1608 Alexander Vlas, Bs.-Aw. (AP).

 

FD

Vlassak(s)

Vlasâk, Tsjechische BN voor iemand met dik of lang haar (DS).

 

FD

Vlasschaert

Nom d'origine: composé vlas-gaard 'jardin, enclos au lin', avec évolution phonétique sg > sk/sch [FD].

 

JG

Vlasschaert

Spelling (sg = sch) voor Vlasgaard: vlasakker (MVN1967,75-81). 1280-90 vlasgart, Oudenbiezen (VMW). - 2. Hypercorrect voor Mnl. vlassaert, afl. van vlassen: vlas bewerken. BerN van de vlasser. 1406 Aliten Vlassaert, Schaarbeek; Jan de Vlessere, Bs. (PEENE).

 

FD

Vlasse(n)root

Vlassenrood(t), -roode, van Vlassenrode: PlN Vlasrote: plaats waar vlas geroot wordt. Vlasroot in St.-Pauwels (OV). 1281 Th. de Vlasrote, Kemzeke (HAES.).

 

FD

Vlasselaer, (van)

van Vlasselaere, van Vlaslaer, Vlasselaer(t)s, Flasselaer(t)s, Vla(i)sloir: PlN Vlasselaar in Nieuwrode en Wezemaal (VB). 1332 Magtilde de Vlasselaer = 1370 Machouden van Vlaslaer, Tn. (C. BAERT); 1551 Joannes van Vlaesselaer; 1552 Henricus Vlasselaere, Lv. (MUL IV); 1560 Joannes Vlasselaers, Lv. (HENNO).

 

FD

Vlasseman

BerN van de vlasser, vlasboer of vlashandelaar. Ndd. Flassmann, Obd. Flachsmann.

 

FD

Vlassenbroeck, (van)

Vlassenbroek, -brouck, Vlassembrouck, -broe(c)k: PlN Vlassenbroek in Baasrode (OV). 1374 Jan Vlassenbroec, Gb. (SCHR.).

 

FD

Vlassendraet

Reïnterpretatie van Vlassenroot.

 

FD

Vlasveld

PlN Vlasveld: vlasakker, vlasgaard. PlN in Waregem (WV). Vgl. D. Flachsland.

Vlayen, zie Vlaayen.

 

FD

Vle(u)rick

Nom  de bapt.  Fulc-ric.

 

EV

Vleck

Vlecken, Vlek, Vlekke(n), Vlak: BN Mnl. vlecke: vlek, smet, gebrek, mankement. 1202 Hugo scultetus cognomine Flécha = 1223 Hugo Fleka = Hugonis Fleckin = Hugo Vlecke, Basel (SOCIN); 1230 Hermano Vlecke, Hochstaden (CVD); 1575 Peter Vleck, Hegelsom; 1578 Hendrik Vlecken, Geilenkirchen-Aw. (AP).

 

FD

Vleck(en)

Proven.   Vlak,   ,,Plaine" (Vlekkem, Loc.).

 

EV

Vleege

zie Vliege.

 

FD

Vleemeren, van

zie van Vlimmeren.

 

FD

Vleeracker

V. Vlier.

 

EV

Vleeracker

Vlieracker, Fleeracker(s), Fleerakkers, Fleracker(s), Fleurackers, Flelackers: PlN Vlerken in Zomeren bij Helmond (NB) < Vladeracken. 1281, 1283 Arnoldus de Vledra(c)ken, Helmond; 1311 Jan van Vlederacke, Sint-Oedenrode (ONB); 1330 Deenken van Vladeracken; 1368 Gerardus de Vlederacken, Den Bosch (HB 444,470); 1378 Rogerus de Vlederacken, Oss (BLO VII); 1402 Jan van Vlederackere, Aw. (ANP); 1439 Henricus Vlederacker, Bs. (Midd. 1958,556); 1457 Gherardus de Vladeracke, Leod. dioc.; 1488 Gerardus van Floracken, Leodien.; 1508 Joh. Vleerackere, Lv. (MUL ni). -Lit.: F. DEBRABANDERE, De familienaam Fkeracker(s). VS1999,523-524.

 

FD

Vleerbos

PlN in Boombergum (Friesland).

 

FD

Vleeschauwer, de

(de) Vleeschouwer(s), (de) Vleeschhouwer(s), de Vlees(ch)hauwer, de Vleeschouder, de VIeshouwer, -houder(e), VIeeschowers, de Vlees(ch)houver, de VIeeschauver, de Vleeshouwer, (de) Vleesscha(u)wer, de Vleesschouwer, de Vleschauwer, de Vles(s)chouwer, de VIeschoudere, de Vleeswouer, Vleeshouwer(s), de Vlesaver, Devlésa(e)ver, de Vlischouwer, de Flesschouwer: BerN van de vleeshouwer: slager. 1277 Soi Vlesouere; 1281 Boidinus Vleschauwere, Ip. (BEELE); ± 1330 Andrée Vleeschauwers, Hulst (DEBR. 1999); 1370 Boudin de Vleeschauwere, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Vleeschdrager

BerN van de slagersknecht?

 

FD

Vleeschouwer

Vleeshouwer, Vleeschouwers, etc. Nom de métier: moy. néerl. vleeschhou-wer 'boucher' ; cf. De Vleeschouwer.

 

JG

Vleet, van der

zie van (der) Vliet.

 

FD

Vleg(h)els

BerBN voor de vlegelmaker of de dorser. 1214 Renerus miles dictus Vlegel, Weerst (CVD); 1381 Pieter Vleghel, Ossenisse (DEBR. 1999); 1389 Willem metten Vlegelen, Rozieren (BOLSEE).

 

FD

07:45 Écrit par Johan Viroux | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.