04/07/2012

S-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

Springer

Car. phys. ,,Sauteur". Sy­non.: De Springhere. Sprengers (Dialecte).

 

EV

Springer, (de)

de Springre, Sprynger, Sprenger, Spreng(h)ers, Spranger, Sprang(h)ers, Szpringer: i. BN voor een (Mnl.) springer/sprenger: (koord)danser, kunstenmaker. - 2. Afl. van Mnl. sprengen, zoals D. sprengen: galopperen. BN voor een ruiter. Zie ook Spranger. 1287 Hannijn de Springre, Beveren-Oud. (CG); 1372 Pieterkin de Springhere...up Mergrieten Olivier Springhers wedue, Kanegem (DEBR. 1970); 1412 Ghijsbrecht Sprangers van Merblaes; Jan de

Spranghere van Marblais; 1414 Lysbet Sprenghers

van Rikevorssele, Aw. (ANP).

 

FD

Springman

BN: springer, danser. Zie Springer.

 

FD

Springmeier

-meyer: Meier, boer op een goed aan een bron (Spring) (BRECH.).

 

FD

Springuel

-guelle. 1593 «Victoer Sprinkelle (orig. de Bruges)» BourgLiège; surnom: w. sp(r)inguèl 'espiègle' (Grandgagnage), emprunté à l'all. Sprenkel 'garrot, tortoir' (d'où le w. splinke DL) [JH] ; ou bien moy. néerl. sprin-kel, ail. Sprengel 'sauterelle' [FD].

 

JG

Springuel(le)

Springel: i. Adaptatie van D. FN Sprengel of De Sprinkel. Mnl. sprinkel, Mnd. sprengel: sprinkhaan.BN. 1593 Victor Sprinkelle, Bg.-Luik (J.G.). - 2. Evtl. W. springuèl: guitig (J.G.).

 

FD

Springut

Samengetrokken < Springinsgut: spring in 't goed. BN voor iemand die plotseling geluk heeft. Vgl. Salembien.

 

FD

Sprink

Sprinx: PlN Sprink: kleine watergang die op een hoofdwatering uitkomt, zoals op Walcheren. Mhd. sprinc: sterk stromende bron.

 

FD

Sprinkel, (de)

Sprenkels: Mnl. sprinkel: sprinkhaan. Wellicht BN voor een springer. Zie Springer; vgl. Fr. Sautarel, D. Sprengel. 1337 Jhan Sprinkels lande, Ip. (PSM); 1398 Jan de Sprinkel, Pittem

(DEBR. 1970). Vgl. 1633 Jan Sprinckhaen, Tn. (HB 778).

 

FD

Spro(o)ten

Sprôte, Sprout, zie Spruyt.

 

FD

Sprock

Metathesis van Spork. - 2. Mnl. sproke, sprook: taal, uiting, verhaal. BN. Vgl. Sprecher, Spruch. 1241 domus Walteri Sproec = W. Sproke, Gent(GN).

 

FD

Sprockeels

Sprokkel: Mnl. sporkel, sprockel, Sprokille: sporkelmaand, februari. Vgl. D. Hornung, Fr. Février. 1389 Gheert Sprockille, Diest (VdP); 1492 Symon Sprokeels, Leod. (MUL III). Sprolant, van; Sproelants: PlN (L). 1350 domini Theoderici de Sprolant, L (SLLIV); 1386 Dirick van Spralant, St.-Tr. (GHYSEN); ±1400 Theodericus de Sprolant, L (GRAUWELS 1981); 1439 Gherit van Spralant, Ht. (GESSLER); 1444 Goert van Spralant = 1460 van Sprolant=1454 van Sproelant, Tg. (TYTGAT, IOT).

 

FD

Sprockels

N. d'habitude. Spwkkels, ,,Bois mort". N. de ramasseur de bois.

 

EV

Sprocq

Var. (avec métathèse) de Sporcq?

 

JG

Spron(c)ken

Sprunck,  Sprancq.1.  Car. phys. Sprong, ,,Saut". ,,H. paraissant sauter en marchant". — 2.  V. BARD (Brank).

 

EV

Spronck

Spronk. Surnom: néerl. spronk 'sauteur, saltimbanque'.

 

JG

Sprong

Spron(c)k, Spron(c)ken, Sprung, Sprun(c)k, Sprünken: i. Mnl. spronc: springer; vgl. hooyspronc: sprinkhaan. BN voor een springer, danser? Vgl. Springer. 1295 Balduwinus Sprunc;

1307 Symon Spronc, Aw. (CLEMEUR); 1340 Jacobus Spronch, Tnh. (VERB.). - 2. Mnl. spronc, Mhd. sprunc: bron (BRECH., DN).

 

FD

Spronkmans

Afl. van Spronk? Wsch. veeleer (met epenthetische n) < Sprokmans, metathesis van Sporkmans. Zie Sprockman.

 

FD

Sproten

Sprooten. Var. dialectale de Spruyt.

 

JG

Spruch

D. Spruch: gezegde, spreuk. BN. Vgl. Sprock 2., Sprecher.

 

FD

Spruit

1. Désignation de famille nombreuse. Spruit, ,,Souche". — 2. Profess. Spruit(kool), ,,Chou de Bruxelles". N. de producteur. — 3.  V. Spreutels. Patronymes : Dans les trois sens : Spruyt(te), Spruyt-mans.

 

EV

Spruit

zie Spruyt.

 

FD

Sprumont

cf. Sprimont.

 

JG

Sprumont

Proven. Sprimont (Loc.).

 

EV

Sprumont

zie Sprimont.

 

FD

Sprun(c)k

Sprung, Sprünken, zie Sprong.

 

FD

Sprundel, van

van Splunder, van Splunter: PlN Sprundel (NB). 1414 Adriaen vanden Stene van Sprundele, Aw. (ANP).

 

FD

Spruyt

Spruijt, Spruit, Spruydt, Spruytte, Sprute, Sprout, Sprauten, Spro(o)ten, Sprôte: Mnl. sprute: spruit, uitspruitsel. BN voor een jong of tenger mens. Of: telg, nakomeling. Vgl. D. Spross en Spreutels. 1388 Pieter Sprute, Ip. (BEELE); 1398 Hannekin Sprute, Tielt (DEBR. 1970); 1377 Jans Sproeten guet, Lummen (MNT 463).

 

FD

Spruyt

Spruytte, Spruit, etc. Surnom métaphorique de jeune homme, frêle: néerl. spruit  'jeune pousse, bourgeon, rejeton' [FD], cf. aussi Spro(o)ten et Spreutel(s).

 

JG

Spruytmans

Spruitmans: Afl. van Spruyt.

 

FD

Sprynger

zie (de) Springer.

 

FD

Spuijman

Spuyman: Afl. van spuy, Mnl. spoye, speye: spui, schutsluis. Naar de woonplaats.

 

FD

Spur

Spurr: PlN Mhd. spur: voetpad, weg, spoor.

 

FD

Spurk

zie Spork.

 

FD

Spurt, van der

Versporten, Verspurten, Verspeurt, Speurt: PlN Ter Spor(k)t. Zie Uytersprot. 146 e. Bernart vander Sprut, Bs. (OSTYN); 1591 Willem vander Sprot, Aalst (GAUBL. 1971).

 

FD

Sputael

V. Spitael.

 

EV

Sputael

zie Spitaels.

 

FD

Spy

Nom d'origine: Spy (Nr), cf. Despy.

 

JG

Spy

Proven.   Loc.   Synon. :    Dispy (Spy,    ,, Endroit      l'eau   sourd". Synon. :    Spa).    Spilmont    (Dép. Nivelles),   Spalmont   (Spalomont, Dép. Spa).

 

EV

Spy

zie Despy.

 

FD

Spybrouck, van

zie (van) Speybroe(c)k.

 

FD

Spyckerelle

Var. flam. de Picarelle, Pycarelle [FD].

 

JG

Spyckerelle

zie Picarelle.

 

FD

Spyckerman

Spiekerman(n), Spieckermann: BerN van de opzichter of werkman in de spijker (Lat. spicarium, D. Speicher, Mnl. spijker), de graanschuur. Vgl. Spyker(s). 1250 Sygerus Spikerman, Neigem (PEENE1949); 1346 Joh. Spikerman, Lùbeck (NN); 1512 Henrici Spickermans de Horst (MULIII); 1558 Jan Spiekerman, Sevenum-Aw. (AP).

 

FD

Spyckman

zie Speec(k)man.

 

FD

Spyckynck

Mnl. spikinc: grote spijker met scherpe punt, wapen. 1378 Roegekin Spikinc, Ip. (BEELE); 1398 Jan Spikinc, Izg. (DEBR. 1970).

 

FD

Spyers

zie Spiers.

 

FD

Spyra

zie Pierrat.

 

FD

Spyrou

cf. Spiroux.

 

JG

Spyrou

zie Spirou(x).

 

FD

Spyse

1. Profess. Spijzen, ,,Aliments". N. de fournisseur de pro­duits alimentaires. Synon. : Speiser. N° 131. — 2. Proven. Spys, ,,Les sources". V. Spy.

 

EV

Spysschaert

zie Pinchart.

 

FD

Squaden

zie de Quae.

 

FD

Squedin

zie Esquedin.

 

FD

Squela(e)rt

-ard, zie Schellaert.

 

FD

Squelard

's Wahlard. V. WAHL.

 

EV

Squelard

Squélard, Squelart, Squélart, Squelaert. 1509 «Jehan Squilart» BourgNa­mur; surnom: p.-ê. dérivé en -art de l'anc. fr. esquille 'morceau; éclat de bois' ou de esquiller 'nettoyer'? Ou bien adaptation du NF néerl. Schellaert (= homme bruyant) [FD].

 

JG

Squelin

Squelins, Squilin. 1356-58 «Jehans Squelin» PolyptAth, 1676 «Adrien Squellin» RuageAth; surnom: w. skèlin, escalin (pièce de monnaie) FEW 17, 31 b-32a [JH] plutôt que francisation du NF Schillings (É. Legros, BTD 27, 128-9).

 

JG

Squelin(s)

zie Esquelin.

 

FD

Squelins

1. 's Wahlin. V. WAHL. -— 2. Esquelin (Monnaie. N. de changeur). Sheling. Synon.: Schil-lingfs). V. Schelling.

 

EV

Squeper, de

zie de Schepper(e).

 

FD

Squerens

Squérens. Adaptation graphique du NF flam. Scherens.

 

JG

Squerens

zie Scheeren(s).

 

FD

Squevin

Fonction publique. E(s)che-vin. N08 87, 141.

 

EV

Squevin

Squévin. 1300-33 «Skevins de Cuemes» ComptesMons, 1301 «Johans condist li Skevins (...) eskevins» Couvin, 1317 «Johan-nes li Skevins» GuillLiège, 1546 «Laurent Skevin», 1587 «Pierre Squevin», 1608 «Mathy Squevin» Cerfontaine, 1767 «Jacque Sque­vin» Pesche; nom de fonction : forme w., pic. d'échevin, cf. anc. pic. eskievin, w. (Malmedy, La Gleize) scuvin 'échevin' FEW 17, 94b. Comp. également Scuvée, Scuvie, etc.

 

JG

Squevin,

Squévin: W.-Pic. vorm van échevin: schepen (Opic. eskevin).

 

FD

Squif(f)let

Henegouwse var. van Ofr. Chif(f )let, dim. van c(h)ifle: fluit. BN voor een fluitspeler. Aan Fr. sifflet beantwoordt Wvl. schufekt. Vgl. met metathesis Sclif(f )et. 1390 Raoulin Chiffiote, Rhuis (MORLET).

 

FD

Squifflet

Squiflet. NF attesté à Montignies-sur-Sambre et Gilly dès 1640 (GeneaNet), cf. aussi ±1750 «Siquiflet» AnthrStHubert, 1780 «Jean Squiflet» Charleroi; var. par métathèse du NF Sclifet, Scliffet, cf. aussi Selifet, -iffet.

 

JG

Squil-

-becq, -beck. Proven. Schille-beke (Dép. Over-Boelare).

 

EV

Squil-

-bin, -quin. 1. 's Wil- -bin, -(e)kïn. V. WIL. — 2. Proven. Schelle- -beek (Schelle, Riv.), -kens (Dép. Hoeilaart).

 

EV

Squilbeck

-becq, zie Schillebeeks.

 

FD

Squilbeck

Squilbecq, cf. Skilbecq.

 

JG

Squilbin

Fr. grafie voor de Mnl. TN Schelpin, afl. van Schelpe. 1368 Clais Scelpin, Hannin Scelpin, Ktr. (DEBR. 1970,2002).

 

FD

Squilbin

Surnom: francisation de néerl. Scheelbeen (= qui a les jambes torses, courbes).

 

JG

Squille, van de

zie van der Schelden.

 

FD

Squinquel

1. Proven. 's Winkel. V. Winkel. — 2. Car. phys. Schenkel ,,Cuisse". Membre de forme anor­male". N° 26l.

 

EV

Squinquel

Adaptation graph. fr. du NF Schinckel, Schenkel (= cuisse, gigot, jambe).

 

JG

Squinquel

zie Schinkel.

 

FD

Squire

E. FN < Ofr. escuyer, escuier: schildknaap. Vgl. Lecuier. 1197 R. Lesquier, Glouc. (REANEY).

 

FD

Squivée

cf. Skivée.

 

JG

Squivée

zie Scavée.

 

FD

Squoquart

cf. Scocart.

 

JG

Squoquart

zie Schokkaert.

 

FD

Srajner

zie Schreinner.

 

FD

Srievael

cf. Stival.

 

JG

Sru(e)lens

's Ruelens. V. HLOD (Hlo).

 

EV

Sryfer

V. Schrijver.

 

EV

St. Jans, van

zie van Sint-Jan.

 

FD

St. Martin

zie Saint-Martin.

 

FD

Staal

Stael(s), Staël, Sta(h)l, Staehle: i. BerBN van de staalbewerker, -handelaar, smid. Vgl. Stahlschmidt. 1285 Frid. dictus Stahel, Tauberbischofsheim (BRECH.). In 1346 heette in Kiel een smid Staal (DN). 1334 Godefrido Staël = 1347 Gort Staels, Tn. (C.BAERT); 1417 Claus Staël, Gb. (SCHR.). - 2. De Wvl. familie Stael(s) heette ça. 1700 Staelen en voordien in Ichtegem Staelens (zie i.v.) (med. L. Van Acker, Ardooie).

 

FD

Staal

Staël. 1774 «Adrien Staal» BourgNamur; surnom ayant trait au caractère (= tête dure) ou à la profession: néerl. staal 'acier, fer'. Cf. aussi 1694 «Marguerite de Staël» BourgNamur.

 

JG

Staal

V. Stal. 1. Profess. Staal, ,,Acier" et ,,Echantillon". N. d'ex­ploitant ou d'ouvrier d'aciérie. Ou bien : ,,Echantillonneur". Synon. : Staelmans, Staelens. — 2. Proven. 's Daals, ,,De la vallée". Synon. : Staël-, Taele-, Dael- -man(s), Staelens (Stalens, Dép. Koekelare).

 

EV

Staal, van (der)

PlN De Staal, b.v. in Izenberge (WV). 1634 Jan van der Staël, Damme (DF XV).

 

FD

Staalstruycken

's Daalsstruiken, ,,Buissons du val".

 

EV

Staar

Star: i. Mnl. staer: met troebele blik, somber kijkend; strak, stijf. BN. - 2. D. FN Sta(a)r < vogelnaam Star: spreeuw. BN voor een lustig, beweeglijk, praatziek mens (BRECH.).

 

FD

Staarmans

zie Starmans.

 

FD

Staat

Staatje. Proven. Loc. et L.D. (Hollande).

 

EV

Staat

Stad: Mnl. stade: standvastig. BN. Vgl. D. Stat.

 

FD

Staatge

Staatje, zie Stage.

 

FD

Staay, van

zie van Staden.

 

FD

Stabbelaer

zie Stobbelaar.

 

FD

Stabel

Proven. Etable (L.D.).

 

EV

Stabel, (de)

Stabels, de Staebel(e), Destabel(l)e, Staebell, Staêbell, Staëbell: i. BN voor iemand met vast, stabiel karakter. Vgl. Lestable. 1227 Stavel et fratres, St.-L.-Houtem (GN); 1449 Willem Stabel, Hulst (PARM.). - 2. Sommige vormen evtl. < Destable(s). PlN Estable, Fr. étable: stal. 1462 Thomas Destables, Dk. (TTT).

 

FD

Staby

Stabij: BN voor iemand die bijstaat, helpt.

Vgl. Stastille (HAES.), Stavast (DEBR. 1970).

1283 Matheus Stabi, Wervik (DEBR. 1980); 1307

Gilles Stabi, Ip. (BEELE); 1398 Jan Staby, Wervik

(DEBR. 1970).

 

FD

Staceghem, van

van Staseghem: PlN Stasegem in Har. (WV). 1481 Jean van Staetseghem; 1569 Joos van Staseghem (DF XV).

 

FD

Stach(e)

Zie Staes. - 2. PlN Stache in Ermeton-sur-Biert (N). 1602 Jean de Stache, Namen (J.G.).

 

FD

Stach(ow)

-owiak, -owicz, -owski, -ura, -urski: Pools en Tsjechisch Patr. < VN Stanislaw, -lav.  Stacino, Stasino: Patr. < Stasinon (1716), vleivorm van HN Eustachius. Vgl. Tassi(g)non.  

 

FD

Stache

sans doute aussi Stage. 1602-3 «Jean de Stache» TerriersNamur, 1744 «Jean-Jacques Stache» BourgNamur, 1782 «Jacques Stache» Fleuras; nom d'origine: Stache, dépend. d'Er-meton-sur-Biert, ou dans Sart-Eustache, w. (au) sau à statche (Nr) plutôt qu'aphérèse de la forme fr. du prénom Eustache.

 

JG

Stache

Stacquet. S. V. Stas. — 2. 's Tac(quet). V. TAD (Tac).

 

EV

Stachele

V. Stekel.

 

EV

Stacher

zie Stacker.

 

FD

Stacius

Statius, Stadius, Stadeus, Stadeus: Patr. Korte vorm van HN Eustac(h)ius/Eustatius. 1347 Justacius van den Brinke = 1360 Statius v.d.B., Osnabrück (BRECH.).

 

FD

Stack

zie Stak.

 

FD

Stacker

Stacher: Wellicht Ndd. Stacker, Stecker, D. Stecher: vechter, (of ) castreerder, slachter. Vgl. Ndd. Pagensteker, D. Stechkalb. 1400 Wouteren Stackere, Lummen (C.BAERT).

 

FD

Stacker, (de)

zie de Stickere.

 

FD

Stacquet

-ez, cf. Staquet.

 

JG

Stacquet

-ez, Staquet, -ez: i. Dim. van Opic. estaque, Ofr. estache < Onl. staka: staak, paal. Mnl. staket: staak, paal. Vgl. Stak. BN naar de lange gestalte. 1219 Estachete; 1235 Jehans Estakete; 1229

Michaigne Eustakete, Atrecht (NCJ). - 2. PlN Staquet in Opprebais (WB).

 

FD

Stad

Proven. 1. ,,Ville". Synon. : Van der Stadt. — 2. Stadt (Dép. Hombourg, Wavre).

 

EV

Stad

zie Staat.

 

FD

Stad(e)ler

D. BerN < Mhd. stadelaere: opzichter van de Stadel: voorraadschuur. 1251 Hainr. Stadelare, Ravensburg (BRECH.).

 

FD

Stad, van der

van de{r) Stadt: PlN Mnl. stat: plaats, oord, stede. Vgl. Van der Stede.

 

FD

Stadelhofer

Verspreide D. PlN Stadelhof: stapelplaats.

 

FD

Staden, van

van Staen, van Staey(en), van Staay, van Staeij(en), van Stayen: De vormen Van Staen en Van Sta(e)yen door d-syncope (vgl. dial. raan/raaie < raden). Zie ook Van der Staey. i. PlN Staden (WV). 1187 Ysaac de Staden; 1302 van Godscalke van Staden, Bg.; 1552 Jacob van Staen, Mesen (DF XV); 1308 Lisse van Stade, Ip. (BEELE); 1397 Janne van Staden, Ktr. (DEBR. 1970); 1579 Peter van Staeye, Ktr.-Aw. (AP). - 2. PlN Staden in St.-Tr.  (ZLP). 1412 Stas van Staden, Tg. (TYTGAT). - 3. PlN Staden in Utrecht. 1584 Jan van Staye, Aw. (AB).

 

FD

Stadeus

-ius, zie Stacius.

 

FD

Stadhouders

BerN van de stadhouder: plaatsbekleder, vertegenwoordiger van de heer, landsheer (oostelijk).

 

FD

Stadier

Proven. Stade. Avec suff. -ier d'orig.

 

EV

Stadsbader, (de)

de Statsbader, Stadtsbaeder: BerN van de houder van een openbare badstoof, van een stedelijke badinrichting. Vgl. Stovemans, de Stover, D. Bader. 176 e. Joannes Staats Bader, Ilfeld (TH) (vader van) 1678-1764 J. A. Ba(e)der = 1732 Jean Stadtsbader = 1733 Joannes Eustachius Staats Bader, Ilfeld-Har. (vader van o.m.) "1709 P. A. Staetsbaeder, °i7i5 L.A. Baeder, Har. - Lit.: J. OPSOMER, De herkomstvan defamilie Stadtsbader. LG 40 (1998), 99-104.

 

FD

Stadsbaeder

Profess. ,,Baigneur de la ville".

 

EV

Stadtfeld

PlN Stadtfeld (RP).

 

FD

Stadtmüller

-mülner, Stattmüller: BerN van de stadsmolenaar. 1451 Hans Stattmùller maalde in de stadsmolen van Gûnzburg (BRECH.).

 

FD

Staebel(e), de

Staebell, zie (de) Stabel.

 

FD

Staebelaere, de

zie Stapelaar.

 

FD

Staecke, de

zie (de) Sterk(e).

 

FD

Staege

V. Stage.

 

EV

Staege

zie Stage.

 

FD

Staehle

zieStaal.

 

FD

Staël

cf. Staal.

 

JG

Staël

Staël, zie Staal.

 

FD

Staelen

Stalin, au génitif: Staelens, Stalens, Stations. Stalins. 1282 «Stalins li Cordewa-niers», 1283 «Stalin le Tieulier», «Wautiers Stalin» DettesYpres; Stalin, prénom hypocor. (en usage jusqu'au 15e s.) issu d'un anthrop. germ. en stahal- [FD].

 

JG

Staelen(s)

Stalen(s), Stalin(s), Stallens: Patr. < Stalin, vleivorm van Germ. stahal-naam 'staal' (Fm.), zoals Stalhart. 1303 Stalin Mandoene, Bg. (VERKEST); 1398 Stalin Joye, Moorsele; 1399 Stalin le Roue, Wervik (DEBR. 1970); 1270 Walterus Stalin, Koolskamp (DEBR. 1980); 1326 Stalin van Hasebrouc; 1326 Boidin Stalin, Ip. (BEELE). Zie ook Staal.

 

FD

Staelen, de

Wsch. reïnterpretatie aïs BN (de stalen) van Patr. Staelen.

 

FD

Staelgra(e)ve

zie Staelraeve.

 

FD

Staeljanssens

Staljanssens: Samengestelde EN; zie Staal en Janssens. 1616 Merten Staeljanssens, Hamme (MNT 264).

 

FD

Staelmans

zie Stalmans.

 

FD

Staelpaert

zie Stalpaert.

 

FD

Staelraeve

Staelgra(e)ve: Patr. Germ. VN stahal-hrabn 'staal-raaf'. 1440 Maye Stalravins, Ktr. (BAELDE); 1550 Laureins Stalravins, Oud. (V.BUTS.I).

 

FD

Staels

zie Staal.

 

FD

Staen, van

zie van Staden.

 

FD

Staepelaere

zie Stapelaar.

 

FD

Staepels

zie Stapel(s).

 

FD

Staer(c)ke, de

zie (de) Sterk(e).

 

FD

Staeren

zie Starren.

 

FD

Staes

1618 «Anne Staes» BourgNamur; cor-resp. néerl. de Stas(se), aphérèse du prénom Eustache.

 

JG

Staes

Stas(se), Stass, Staus, Stach(e), Stasch, Stes(se), Stesses: Patr. Korte vorm van Gr. HN Eustaes, Eustachius. Staes/Stasse/Stesse VN in Ktr. 1350-1400 (DEBR. 1970,505). 1269 Eustachius Callart = 1286 Stas Callard, Kales (GYSS. 1963); 146 e. Eustache dit Stas(se) de Falle, Luik (BODY); 1367 Eustatio de Zanthoven = 1372 Stasse van Sant-toven; 1382 Staes van Yoech = 1383 Stessen van Joec, Tn. (ROEL. 1951); 1383 Staes van den Walle = 1385 Ystaes, Ip. (BEELE); 1360 Kerstien Stesse, Niepkerke (RPN); 1455 Jan Stas, Meer L (IOT).

 

FD

Staessen(s)

Staesens, Stausens, Stassen(s), Stas(s)in(s), Stassain, Stassijns, Statsyns, Stasseyns, Stesse(n)s: Patr. Mnl. Sta(e)ssin, vleivorm van Gr. HN Eustachius. 1234 Stassino baillivo = 1235 Eustachius ballivus, Cent (DEBR. 1980); 1368 Stassin Saverijs = 1382 Ustaes Savaris, Ktr. (DEBR. 1970); ne e. Eustache dit Stassin, Luik (BODY); 1322 Heinrich Stasins zone, Hulst (DEBR. 1999); 1398 Pieter Stassin sone, Calle Stassins, Vichte (DEBR. 1970); 1411 lustaes Marrin = Stassin Marrin, Ktr. (DEBR. 1958); 1429 Aert Stessens, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

Staetemans

Wsch. < Straetemans.

 

FD

Staetenburg

Wsch. vervorming. 1651 Cornélius Staetzenborcht, Es. (MUL V).

 

FD

Staevel, van

zie van Stavel.

 

FD

Staey(en), van

zie van Staden.

 

FD

Staey, van de(r)

van der Staeij, Verstaen, Veerstaen: Door d-syncope < Van der Stade(n). PlN ter Stade(n): strand, oever, ankerplaats (MANSION 1935)-1367 Welsebeerts van der Staden, Tn. (C.BAERT).

 

FD

Staf

Stafe, Staffe. 1266 «Jakemes Staf», 1271 «Lammin Staf» DettesYpres, 1580 «Jehan Staffe» Haybes, 1602-3 «Materne Staffe» TerriersNamur, 1609 «Toussaint Staffe» Cer-fontaine; néerl. slaf 'bâton, houlette' comme surnom de pèlerin, de mendiant ou de berger' (Carnoy 272).

 

JG

Staf(f)

Staffe, Staffé: i. BN naar de wandel-, bedel-of herdersstaf. 1268 Lamkinum Staf; 1271 Gieleman Staf, Ip. (BEELE). - 2. BN naar de slankheid, lange benen. Voor Chaucer waren lange, smalle benen 'ylyk a staf'. 1177 William Staf,Suffolk(REANEY).

 

FD

Stafford

E. PlN in Staffordshire en Dorset.

 

FD

Stafleu

zie Stavelot.

 

FD

Stage

cf. Stache.

 

JG

Stage

Staatge, Staatje, Staege: Mnl. stage, staedge, staetge, staedse < Ofr. estage: estrade, stellage, steiger. Vgl. Lestaeghe.

 

FD

Stahl

zie Staal.

 

FD

Stahler

Stähler: BerN i. Obd. staalsmid. - 2. Mnd. staler: staalmeester; vgl. Stalmans 2.

 

FD

Stahlschmidt

D. BerN Stahlschmied: staalsmid.

 

FD

Stai(g)nier

Profess. ,,Artisan tra­vaillant l'étain". Variante : Ste(i)-nier. Postainier, ,,Fabric. de pots d'étain". N° 190.

 

EV

Staiesse

's Ta(d)ez.V. TAD (Tak).

 

EV

Staiesse

Staïesse, Stayesse. NF apparu dans la région de Ligny et Fleuras vers 1810 (après les guerres napoléoniennes?), d'origine indéter­minée.

 

JG

Staignier

cf. Stainier.

 

JG

Stain-

Zie Stein-.

 

FD

Staincq

Pour Carnoy 240, d'anc. fr. estanc 'exténué, las, fatigué' FEW 11, 234b, avec une forme en -ain- qui pourrait s'expliquer par rapprochement avec les formes w. et lorr. stainche, estanche ld., 232a ou le pic. estain 'bouché, fermé, sec' id., 23Ib.

 

JG

Stainier

Staignier, Steinier, Steignier, -er, Stenier, Sténier, Stennier, etc. 1525 «Collard l'Estayngnier» & «Reumont le Stainier» Chatelet, 1550-52 «Colin Lestainnier» Chate­let, 1579 «Mathieu Staignier», 1602-3 «Jean Staignier» = «Jean Stenier» TerriersNamur, 1672 «Pierre-Ignace Staigniet», 1676 «Yolande

de Stenier» BourgNamur; nom de profession:

anc. fr. Stainier, fr. étainier FEW 12, 226b. -

Cf.  également 1584 «maitre Henri Pot de

staynier» BourgLiègc, anc. w. pot de Stainier,

postainier, nom de métier.

» Forme fém. : Stainière, Steniere, Stenière,

Sténière.

 

JG

Stainier

Steinier, Ste(n)ier, Stenière, Staignier, Steign(i)er, Stiennier: i. Patr. Rom. vorm van de Germ. VN stain-hari 'steen-leger': Staginarius (MORLETI). D. Steiner. - 2. BerN Ofr. stainier, Fr. étainier: tingieter (J.G.). 1575 Jac. Steynier, Gosselies-Aw. (AP); 1579 Mathieu Staignier, Namen (RBN); 1582 Jean Stainier, Lv.-Luik (Midd. 1967,233-4).

 

FD

Stajnberg

zie Steinberg(er).

 

FD

Stak

Stack: Wellicht W. verkorting van staak. Vgl. Stacquet 1.1390 Heinric Stake, Ktr. (DEBR. 1970). Of E. EN Stack: staak. 1564 Ritsaert Staeck, Salisbury-Aw. (AP).

 

FD

Stakenborghs

Proven. Stakenburg (Dép. Duisbourg).

 

EV

Stakenburg

-borg, -borgh(s): PlN Stakenborg (GR) en in Lubbeek en Duisburg (VB). 1398 Ghijsbrechte van Stakenboirch, Walem (OARII); 1399 Beernt van Stakenborch, Den Bosch (HB 448); 1432 Reynerus de Stakenborg, Bs. (Midd. 1958,545); 1438 Claes van Stakenborch, Lv. (BO).

 

FD

stal

,,Ecurie".   L.D.   (Emplacement d'écurie). — 1. Proven. Stal(le)-mans, altéré en Stelman. Van der Stalle, Van Stalle, Stalens. (Stalle, Loc. et Dép. Uccle). Stallenberg, ,,Colline des écuries". — 2. Pro­fess. Stal(le)mans, ,,Palf renier". Staljanssens, ,,Le fils de Jean, le palf renier".

 

EV

Stal

Cf. 1465-66 «Vuillamme de Stalle» Tail-leHoves, 1598 «Martin Stalle (orig. de Maaseik)» BourgLiège; var. de Staal oup.-ê. surnom de valet de ferme, néerl. stal 'étable'.

 

JG

Stal

Stals: i. Var. van Staal. - 2. BerBN van de stalknecht. Vgl. Stalmans 4.

 

FD

Stalars

Stala(s), zie Stallaert(s), Steylaerts.

 

FD

Stalberg

Stallenberg, Sztalberg: PlN Stalberg (NL). Ook D. PlN Stallberg. 1428 Heinr. Stallberg, Biberach (BRECH.). 1562 D. Staelborch, Siegburg-Aw.; 1735 Win. Stallenberch, Mtr.-Aw. (AP).

 

FD

Stalder

Afl. van Mhd. stalde: steile weg, steile helling. 1279 Heinr. Stalder, Waldshut (DN).

 

FD

Staldeur

Wsch. W. uitspr. van Stalder.

 

FD

Stalen(s)

zie Staelen(s).

 

FD

Stalens

Stalin, -ins, Stallens, cf. Staelen(s).

 

JG

Staley

Ofr. estalee: systeem van païen en netten voor de visvangst. BerBN van een visser? 1434 Jan de Abdt... die men hiet Staley, Bg. (PARM.).

 

FD

Stalin(s)

zieStaelen(s).

 

FD

Staljanssens

zie Staeljanssens.

 

FD

Stallaert(s)

-ard, Stalars, Stala(s): i. Afl. van Van (der) Stalle(n). - 2. Germ. VN Stallardus (Pol. d'Irm., MORLET I). 1241 Willelmus Stallaert, Cent (GN). - 3. Zie Steylaerts. 1547 Wouter Stalaerts, Kontich (AP).

 

FD

Stalle(n), van (der)

de Stalle: PlN Stal: staanplaats op markt of in haï; afgesloten ruimte, stal. -1300 Sigeri de Stalle, Ktr. (DEBR. 1980); 1280 Bedda de Stalle, Ip. (BEELE); 1423 Jan van den Stalle, kremer, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

Stallenberg

zie Stalberg.

 

FD

Stallens

zie Staelens.

 

FD

Stalman(s)

Staelmans, Stal(l)mann: i. Afl. van Van der Stalle. - 2. BerN van de staalmeester: ambtenaar belast met het toezicht op de geverfde wol, keurmeester. 1438 Hein Staelmans, Ht. (A.GHIJSEN); 1490 Clais Staelleman, omme te zine vry sceppere, Rijsel-Bg. (PARM.). - 3. Zoals D. Stahlmann, BerN van de staalhandelaar of smid. - 4. Evtl. stalman: stalknecht.

 

FD

Stalmans

Nom de métier (au génitif): dérivé en -mon de staal 'acier' ou bien néerl. staelman 'vérificateur' [FD].

 

JG

Stalon

Surnom: anc. fr. estalon, w. èstalon, (Charleroi) stalon 'étalon' FEW 17,210b, éga­lement pic. (rouchi) stalon 'cousin (insecte)' ibid. (MH).

 

JG

Stalon:

Ofr. estalon, Fr. étalon: hengst, stalloen (DEBR. 1977). BN of BerBN. Vgl. Hingst.

 

FD

Stalpa(e)rt

Staelpaert, Stalport, Stalpers: Afl. van ww. stalpen. BN voor iemand die met de voeten stampt, die hoorbaar of statig loopt. 1291 Jan Stalpaerd, Wenduine (CQ); 1310 Ihan Stalpaerds land = 1336 Jan die Stalpere (RYCKEBOER); 1326 Jan Stalpard, Ip. (BEELE). - Lit.: R. HAESERIJN, De toenaam Stalpaert. N.Tg. 1957,137-140.

 

FD

Stalpaert

Stalpart. 1291 «Thumas li Stalpere» DettesYpres ; surnom : dérivé en -aert du moy. néerl. stalpen 'frapper du pied', qui se serait appliqué à une manière saccadée de marcher [FD].

 

JG

Stalport

Var. dialectale de Stalpaert [FD]. -Comp. s.d. «Yda uxor Stallebor» ObitHuy, probabl. d'autre origine.

 

JG

Stals, van

Hoofdzakelijk Wvl. FN. Uit Van Staal of Van Stalle?

 

FD

Stals:

Zie Stal. - 2. Var. van Stols.

 

FD

Stam

Stamm(en), Stams: Stam: boomstam. BN voor een geblokte kerel. Vgl. Stubbe. 1392 Hans Stamme, Goslar (NN).

 

FD

Stam(men)

N. de filiation. Stam, ,,Branche, descendance". N. donné à la branche la plus connue d'une famille.

 

EV

Staman(n)e

Staman(es), zie Steeman(s).

 

FD

Stamanne

Proven. Stamanne (Dép. Steenkerque-lez-Enghien).

 

EV

Stamanne

Stamane, -es. Var. de Steeman(s)?

 

JG

Stambach

Stampach: PlN Stambach bij Zabern (Elzas), Stammbach (BEI). Ook Stampach in Tsjechië(PDB).

 

FD

Stamkot

Stampkot (ass. mp/nî): oliestampmolen. 1695 den Muelewal daer het stamcot van Oudenburgh placht op te staen (DF XV). BN naar de woonplaats van de olieslager.

 

FD

Stamm(en)

zie Stam.

 

FD

Stammeleer

 (de) Stommeleer(e), de Stommeleir, de Stommelier: BN van de stamelaar. 1135 Albert Balbutizans; Stamelere (HAGSTR. 1949); 1169 Iswini Stamarard, Cent (GN); 1280 corte Stamelare, Ip. (BEELE); 1300 Gherart Stamelart, Mech. (CG); 1398 Jan de Stamerare, Wervik (DEBR. 1970).

 

FD

Stammen

Génitif de néerl. stam 'tronc' mais aussi 'lignée, descendance'?

 

JG

Stamp-

-aert, -e(r). Profess. Stamper, ,,Estampeur".

 

EV

Stamp(e)

Stam(p)s: BN voor een stamper. Zie i.v. 1310 Wautier Stamp; 1390 Piere Stampe, Ip. (BEELE); 1417 fuit Michiel Stamps; Gb. (SCHR.).

 

FD

Stampach

zie Stambach.

 

FD

Stampart

1444 «Mathieu Stampart» Aides-Namur, 1546 «Jehan Stampart» BourgNamur, 1591 «Guilheaume Stamparts (orig. de Stey-vort)» BourgLiège; adaptation fr. duNFflam. Stampaert qui peut signifier soit 'meunier d'un moulin à huile' (stampmolen = slagmolen), soit 'qqn qui trépigne, tapageur' [FD].

 

JG

Stampe

Comme NF namurois, p.-ê. anc. pré­nom, d'après le nom populaire de saint Photin, w. sint Stampe, honoré à Anhée (Nr). Cf. aussi 1275-76 «Watiers Stampe» RegTournai, p.-ê. d'autre origine (cf. le suivant).

 

JG

Stamper

Stampers. 1288 «Waut. le Stampere» DettesYpres; nom de métier: néerl. stamper 'pileur, broyeur' ou var. de Stampaert.

 

JG

Stamper(s)

Stampa(e)rt, Stampfer: i. BerN van de oliestamper, olieslager. 1280 Joh. Stampere, Ip. (BEELE); 1320 Johannem dictum Stampaert, Den Bosch (OATIII); 1367 Hentzen Oleystemper, Andernach (ASM II); 1383 Heinric Stampaert, Edegem (SELS). - 2. Evtl. BN voor iemand die met de voeten stampt, die stommelt, kabaal maakt.

 

FD

Stampfli

Zwitserse FN. Vgl. Stampfl in Tirol, nomen agentis bij ww. stampfen (FINSTER-WALDER). Wellicht BerN van de eigenaar van een oliestampmolen; vgl. Stamper(s).

Stams, zie Stam, Stamp.

 

FD

Stamtner

Stemmer: Mnd. stamer: stamelaar. 1249 Werner Stamere, Hb. (BRECH.).

 

FD

Stan-

-gle, -islaus, -ley.'s Tan- -wald, -blods, -leud. V. TAD (Tan).

 

EV

Stancher

NF de la région d'Eupen, sans doute d'origine allemande.

 

JG

Stanczel

Stenzel, Stanicel, Sztencel: O.-D. FN, dim. van Poolse VN Stenzlaw, Stanislaw.

 

FD

Stand(ke)

Stanek: Patr. < Poolse HN Stanislaw.

 

FD

Standaerd

-aert(s): BN naar de standaard < Ofr. estandard: mast of staak, vlag, vaan. BN voor de vaandrig, standaarddrager. 1204 Hugo Standart, Z (LEYS1954); 1268 Piterkinus Standard, Ip. (BEELE); 1274 Waltero Standaert, Wg. (DEBR. 1980); 1318 Johannem Standart, Tn. (OAT III); 1319 Mannons li Standars, Ougrée (AVB).

 

FD

Standaert

Cf. 1276 «Nicoles Standart», 1288 «Jeh. Standart fiu Lambert Standart», 1291 «Rob. Standart» DettesYpres, 1319 «Hermans dis Marinons li Standars maires d'Ugreis» CartValBenoît; moy. néerl. standaert 'étendard, drapeau', surnom de porte-étendard [FD].

 

JG

Standaert

Profess. ou fonction, „(Porteur d')étendard".

 

EV

Stander

Var. van Standaerd, met ander suffix. Of= Stender?

 

FD

Staner

NF de la région germanophone, dont l'origine ail. est incertaine.

 

JG

Stang

Stang(h)e, Stang(h)é, Stemgee, Stemgée: i. BerBN van de stangenmaker (vlaggenmasten, staken). Vgl. D. Stangenmacher. - 2. BN voor een lang opgeschoten kerel, een lange staak. 1275

Joh. Stange, Rostock (NN). 1769 Francisca Stangez, Oudenburg = 1823 F. Stange, Aartrijke (moeder van) ±1800 Philippus Jacobus Stemgee, Brugge(PDB).

 

FD

Stanges

Proven. Stanges (Dép. Ver­laine), ,,Diguetes". Synon. : Des­tanches.

 

EV

Stangherlin

It.FN (PDB).

 

FD

Stangl

Stengel(e): Dim. van Stange: stengel. BN voor een opgeschoten mens.

 

FD

Stanic(ic)

Stanick(i), Stani(e)k, Stanisci, Stanitz(ki), Stanscheck, Stankevitck, Stank(i)ewicz, Stankoff, -ov(a), -ovic, -ovi(t)ch, -owska, -owski: Patr. Slav. afl. van de vooral Poolse VN Stanislaw (NAUMANN).

 

FD

Stanicel

NF né probabl. d'une adaptation gra­phique du NF d'origine polonaise Stanczel [FD].

 

JG

Stanicel

zie Stanczel.

 

FD

Stanisla(u)s

Stanislavska, -lawski, -louwski: Patr. Poolse HN Stanislaw 'door standvastigheid in de strijd beroemd', D. Stanislaus, E. Stanislas.

 

FD

Stanley

E. PlN (Derbyshire) Stane-leah: stenig veld. Deze FN van de Earls of Derby werd populair door de ontdekkingsreiziger Stanley (1841-1904). Deze vrij populaire VN in Ags. landen wordt ook gebruikt door genaturaliseerde Polen aïs verengelsing van Stanislaw (V.D. SCHAAR).

 

FD

Stannard

-artz: i. E. Patr. Germ. VN stain-hard; zie Steenaerts. Oe. Stânheard, Stanhard. 1327 Stanardus le Couhirde, Cambridge (REANEY).-2. Indien autochtoon, var. van Standaert, met ass. nd/nn. 1590 Hendrik Stannaerts, Bierbeke; 1598 Tobias Stannaert, Mech.-Aw. (AP).

 

FD

Stans(s)ens

Patr. < HN Constans? 1392 Gerijt Stanssen soen, Den Bosch (HB 475). - 2. De Ovl. FN Stans(s)ens is evenwel een var. van Staessens - met epenthetische n -, eveneens een hoofd-zakelijk Ovl. FN. 1574 Franschois Stassins, Bavikhove(KWII).

 

FD

22:49 Écrit par Johan Viroux | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.