22/08/2012

M-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

Meijerson

cf. Meiresonne.

 

JG

Meijerson

zie Meireson(e).

 

FD

Meijlink

Patr. Afl. van een -ilo-dim. van Germ. mag-naam. Vgl. Meilke.

 

FD

Meijnaert(s)

Meynaert(s), Meynart, Meinhard(t), Mijnhardt, Mainard(i), Mainas, Menyhart, Meinert, Meiners, Meindert, Meijndert, Meyndertz, Mynders, Minders: Patr. Germ. VN magin-hard 'kracht-sterk': Meginhardus (Dip.). 1047 Meinardus decanus; ize e. Alardus filius Meinardi; ize e. Meinart, Cent (GN); 1232 contra Arnulfum Meinarde, Cent (CG); 1307 Clais Meinart, Ip. (BEELE); 1398 Willem Meynaert = Guillaume Meynart, Kuurne (DEBR. 1970).

 

FD

Meijndert

Meyndertz, zie Meijnaerts.

 

FD

Meike

zie Meykens.

 

FD

Meilbergs

cf. Meelbergs.

 

JG

Meilbergs

zie Meelberg(h)(s).

 

FD

Meile

Meillander, Mélanders: 1. Afkomstig van Milaan, D.

Mailand. Vgl. D. Mailânder (BRECH.). - 2. Maar

Melander was de humanistennaam van Schwarzmann, Holzapfel en Eppelmann (BRECH.).

 

FD

Meilke

Patr. Dim. van Meile < Magilo, dim. van Germ. mag-naam, zoals Me(g)inhard. D. FN

 

FD

Meillander

au génitif: Mélanders. Ethnique néerl. de Mailand (= fr. Milan).

 

JG

Meillander

Proven. ,,Du pays de Meyl" (Plus L.D.). Ou ,,Des pro­priétés du sieur Milon". Synon. : Milant(s).

 

EV

Meillassoux

Zuidwest-Fr. FN Millassous < raillasse: gierst (DNF).

 

FD

Meilleur

1. Car. mor. ,,(Le) meil­leur (de dux homonymes)". •— 2. V. Milleur.

 

EV

Meilleur

Meylleux, Mil(l)eur: BN meilleur: de beste. Vgl. Delameillieure.

 

FD

Meilleur

Milleur. Surnom: fr. meilleur FEW 6/l,665b.

 

JG

Meilly

V. Melleray.

 

EV

Meily

Meili: Patr. Rom. vorm van Lat. HN Amelius.

 

FD

Mein

Meyns, Meijns, Mayne, Meinesz: Patr. < magin-naam, zoals Meinboud.

 

FD

Meinboud

Patr. Germ. VN magin-balth 'kracht-moedig': Maginbaldus (Dip.). 1367 Casin Meimboud = 1376 C. Meinbout, Ip. (BEELE).

 

FD

Meindert

zie Meynaert(s).

 

FD

Meine(c)ke

Meinke, Mencke: Patr. Ndd. dim. van Germ. magin-naam; vgl. Meynckens. 1287 Albernus filius Meineke, Hb. (BRECH.).

 

FD

Meinema

Patr. Friese afl. van Germ. VN Mein.

 

FD

Meinen

Meynen, Meijnen: Metr. Fem. van Germ. magin-naam: Megina, Meina (MORLETI), Meine. 1406 Jan Meynen, Erps (PEENE).

 

FD

Meiner(t)zhagen

PlN Meinerzhagen (NRW). 1769 J.N.A. Meinertzhagen, Roermond-Bs. (CALUWAERTS).

 

FD

Meinert

Meiners, zie Meynaert(s).

 

FD

Meines, van

Oorspr. Meines, gen. van Patr. Mein; zie i. v. 1771 Jelle Meinesz, Nieuwenhove = 1811 Jelle van Meines (PDB).

 

FD

Meinguet

cf. Minguet.

 

JG

Meinguet

V. MAD (Man).

 

EV

Meinguet

zie Minguet.

 

FD

Meinhard(t)

zie Meijnaert(s).

 

FD

Meinholt

-hold: Patr. Germ. VN magin-wald 'kracht-heerser': Maginold (MORLET I). 12e e. Meinoldus (GN).

 

FD

Meinig(er)

Meininger: Afl. van PlN Meiningen (TH).

 

FD

Meinke

cf. Mencke.

 

JG

Meinke(n)

zie Meynckens, Meine(c)ke.

 

FD

Meinsier,

zie Manchier.

 

FD

Meintjes

Meyntjens: 1. Meindeken, dim. van Mande. Vgl. De Mande. 1417 gegeven Meyndeken van manden = 1423 Heyn Meyndekene van hoirdeken...metsmanden, Lier (FRANS). - 2. Zie Meynckens.

 

FD

Meir

Meire, génitif double : Meirens. Var. de Meer; ou nom issu de l'anthrop. germ. Marus (Fôrst. 1102).

 

JG

Meir-

e(ns), -esonne.  1. V. Meier.

  2. V. MARU.

 

EV

Meir(e)

zie Maire.

 

FD

Meir, van (der)

zie van (der) Meer.

 

FD

Meirch, van der

zie van der Meersch.

 

FD

Meire, (de)

zie de Meyer(e), Lemaire.

 

FD

Meireaux

zie Mairiaux.

 

FD

Meirel, de

zie de Maerel.

 

FD

Meireleire

de Meireleir, zie de Meerleer.

 

FD

Meireman(s)

zie Meerman(s).

 

FD

Meiren(s)

zie Maire.

 

FD

Meiren, van der

zie van (der) Meer.

 

FD

Meires, van

zie van Merris.

 

FD

Meireson(e)

Meires(s)onne, Meirezonne, Meirisonne, Meirson, Meijerson, M(e)yerson, Meiersons: Metr. Zoon van Meer: Maria. 1358 Hannijn Meeren soens = Jan Meeren soens lochtijn; 1380 Willem Meeren zone, Eksaarde (GYSS. 1963'); 1441 Jaquemijnen Merrenzoens, Wg. (CASAERT).

 

FD

Meiresonne

Meijerson. Composé néerl. de Meire (qui précède) + zoon 'fils'.

 

JG

Meirhaeghe

cf. Meerhaeghe.

 

JG

Meirhaeghe, (van)

zie van Meerhaeg(h)e.

 

FD

Meirlaen

cf. Merlan, -aen.

 

JG

Meirlaen

Proven. Meerlaan. (Dép. Meulebeke, Ruisselede, etc.).

 

EV

Meirlaen

zie Merlan(d).

 

FD

Meirlaerfe, (de)

Meirleir(e), zie de Meerleer.

 

FD

Meirlé

zie Merlet.

 

FD

Meirlevede

zie Merlevede.

 

FD

Meirmans

zie Meermans.

 

FD

Meirpoel

zie Meerpoel.

 

FD

Meirs(ch)-

zie Meers(ch)-.

 

FD

Meirschaut

Meirsschaut, cf. Meerschaut.

 

JG

Meirsman

cf. Meersman.

 

JG

Meirsman

V. Meers.

 

EV

Meirson

zie Meireson(e).

 

FD

Meirssch-

zie Meersch-.

 

FD

Meirt(e)

zie Maarten(s).

 

FD

Meirte

V. Martin.

 

EV

Meirtsche, van der

zie van der Meersch.

 

FD

Meirvenne, van

zie van Meervenne.

 

FD

Meis

Meise(n), Meys, Mejs, Meijs(sen), Meijsen, Meyse(n), Meyssen(s): Patr. i. Korte vorm van Remeis = Remigius. Zie Rémi. 1354 Remigius de Maresco = 1371 van Remeyse = 1382 van Meyse, Tn. (ROEL. 1951); 1382 Roeger Meysensone.Tg. (TYTGAT). - 2. Korte vorm van Bartolomeus. 1486-1523 Meys Hoesch = Bartholomeus, Walhorn (WINTGENS1993,85). - 3. Uit Meinso, -so-afl. van Germ. magin-naam; vgl. Meynaert. ne e. Meinso; 1154 Meinzo de Monte (GN); 1268 Meisonem de Malle, Malle (V. LOON). - 4. Meis kan een jongere (gediftongeerde) vorm zijn van Mys. - 5. Metr. Uit Clemeinse/Clementia. 1429 Clementia dicta Meys(se), Den Bosch (GOR.).

 

FD

Meis

Meise, Meize, génitif: Meisen. 1608-9 «Catharine Meis» Jauche, 1622 «Marie fille de France Meis» Liège; comme Meys, hypo-cor. de Remigius = fr. Rémi (cf. Vlaamse Stam, 1975,90).

 

JG

Meis(s)ner

Meichsner, Meixner, Maixner: Afl. < FlN Meissen (S), ouder Mîchsen. Vanwege de bloeiende lakenhandel met Meissen werd Meissner BerN van lakenhandelaar. 1331 Albr. der Mizner, Marbach; 1383 Peter Meigsner, Praag (BRECH.).

 

FD

Meisch

Proven.   1.   Meisse   (Loc.). Synon. :  Meysse.    2.  Meix-lez-

Virton (Loc.). Synon. : Meys(s)n-, Meixn- -er.

 

EV

Meisch

Wsch. var. van D. Maiss. Zie Mais i.

 

FD

Meiser

D. FN Maiser. Afl. van de vogelnaam Meise: mees. Of van PlN Mais (Tirol). 1196 Ritter dictus Bertholdus Meisere, Mainz (BRECH., DN).

 

FD

Meisler

Meizler: D. BerN Meissler: steenhouwer, beenhouwer.

 

FD

Meisman

zie Meerschman, (de) Meersman.

 

FD

Meister

génitif: Meissters, Meisters.1598 «Dirick Meister (originaire de Nimègue)» Liège; var. de Meester(s).

 

JG

Meister(s)

Meissters, Smeysters, Smeijsters, Majster: BerN Meester < Ofr. maistre < Lat. magister: meester, leermeester, geleerde; baas, meester (in een vak). 1281 Boidino Meester = 1281 Bauduin le Maistre, Wg. (DEBR. 1980); 1391 meestre Godevaerte ten Temmerman, Ktr. (DEBR. 1970); 1326 Gillis de Meester, Ip. (BEELE); 1623 Philips de Meestere = 1625 Philips de Maistre, Mkr. (Wez. f°2). Zie ook Lemaître.

 

FD

Meister(s)

zie de Meester(e).

 

FD

Meiter, de

zie Lemaître.

 

FD

Meix

1472 «Andreu de Meix» DénVirton; nom d'origine: Meix-devant-Virton et Meix-le-Tige (Lx).

 

JG

Meize

cf. Meise.

 

JG

Mejblum

D. BN Maiblum: meibloem. Huisnaam.

 

FD

Méjor

zie de Meyer(e).

 

FD

Mejs

zie Meis.

 

FD

Mekeirel(e)

Meke(i)rle, Mekerlé: Wsch., o.i.v. De Keerle, verhaspeling van een vreemde en onbegrepen naam, b.v. een Schotse Mac-naam, zoals MacKairly, MacKearly 'zoon van Karel'?

 

FD

Mekenkamp

PlN in Wierden (OIJ): 1380 Mekinchem: heem van Mekinc (HEKKET).

 

FD

Meker

zie Malzer.

 

FD

Mekerke

zie van Meetkerke.

 

FD

Mekers

cf. Meckers.

 

JG

Mekers

Mee(c)kers, Meckers: 1. BerN Mnl. maker, Br.-Limburgs meker: maker, vervaardiger, bewerker. Vgl. De Maker. 1449 Wouter de Meckere, Mb. (A.BAERT). - 2. Patr. Germ. VN Magherus (MORLET I). 1371 Henric Meckersone, Zichen (IOT). Vgl. met -hard: 1447 Jan Meekaert, Genk(VDZ).

 

FD

Mekindt

Wsch. adaptatie van de Schotse FN Mackinder: zoon van de vreemdeling: 1613 Mclnder (REANEY). De FN Mackenzie werd in Nederland o.m. Mekinje (med. G. Grevers, Oegstgeest).

 

FD

Mel-   

-(a)in,    -en(s).    1.    Proven. Melen (Loc.) et Melin (Loc.). —

2. V. MAD (Ma).

 

EV

Mel-

-a, -aerts.   1.   Proven.   Mellaer (Dép. Lummen). V. aussi Melleray.   2. V. MAD (Ma).

 

EV

Mel-

-ard(i), -ardy, -ia, -ignon, -is. V. MAD.

 

EV

Mel-

-ot(te), -s(en).V. MAD (Ma).

 

EV

Mel-

Thème anthropon. issu avec aphérèse de lat. Amelius, germ. Amal (Fôrst. 89), ou de Amel(e), lat. Amilius (Fôrst. 93). m Melard, Me-, Mélart, Mêla (avec w. -à, fr. -ard). 1292 «damme Mareie fi femme Amele con dist Melar de Novilhe» AnthrLiège, 1350 «Watelet Mélart» CartValBenoît, 1386 «Melars» Liège, 1458 «Amele Melair» Ke-mexhe, 1503 «Melkior le Flament dit Huart» Ladeuze, 1544 «Mêla» DénStavelotMy, 1593 «Jean Mélart» BourgDinant; p.-ê. directement de de l'anthrop. germ. (avec aphérèse) amal-hard (Fôrst. 93), cf. aussi Milard. - Melardi, Mélardy. Génitif lat. de Melard. » Melet, Mellet. 1281 «Pieron de Melet» DettesYpres, 1289 «Giles de Melet» Cens­Namur = 1303-7 «Gilon de Melet» Polypt-Salzinnes, 1616 «Piere Melet (savoyard)» PrincipChimay; dans certains cas, nom d'ori­gine : Mellet (Ht).

Melin, Mélin, Melyn. 1526 «Jehan Melin» BourgNamur, 1595 «Hubert Melin» Bourg­Dinant, 1612 «la vefve Amould Melin» Ter-riersNamur; dans certains cas, aussi nom

d'origine: Mélin (BrW), ou Melin, w. mè/in, dépend. d'Onhaye (Nr), etc. - Mélinon. Dérivé en -in-on. - Melignon, Me-, Mel-lignon. Dérivé en -ignon; comp. Collignon, dérivé de (Ni)col(as).

« Melon, Me-. 1780 «Louis Melon» Charleroi ; dérivé en -on. Melot, Me-, Mellot. 1365 «Melot de Gotignies veve [nom de femme]» TailleMons, 1597-98 «Jehan Mello» ComptesNivelles, 1624 «Anthoine Melot» émigré en Suède, 1639 «Jeanne Mélo» BourgNamur; nom de femme, bien que dérivé en -ot. - Autre double dérivé en -otin comme nom de femme: 1282 «Mélotins sa femme» CartOrval. » Melotte, Me-. Dérivé (avec aphérèse), le suffixe -otte pouvant désigner aussi des hommes (cf. JH, NF malmédiens, 43-44).

 

JG

Mel(c)kem-

Mel(c)ken-    -be(e)- k(e).   Proven.   Merkelbeek   (Loc.

holl.).

 

EV

Mel(l)inger

Afl. van PlN Môllingen (RP) of Mellingen (TH).

 

FD

Mel(l)on

N. de bapt. (St. Mellon). V. MAD (Ma).

 

EV

Mel(l)oul

Arabische FN Mell(o)ul < mallûl: soort eik (HERZ). 1846 Sirnak Meloul, Algiers (PDB).

 

FD

Mela(e)rt

-ard, -aer(ts), -aerst, -a(et), zie Millard.

 

FD

Melaen

zie Milan.

 

FD

Melaer

Mellaert, au génitif: Melaerts, Me, Mellaerts. Forme néerl. de Mélard.

 

JG

Melaert, (van)

zie (van) Mellaert(s).

 

FD

Melaet

cf. Meelaet.

 

JG

Melain

Me-. 1616 «Jean de Melain (liégeois)» PrincipChimay; var. de Melen ou de Melin.

 

JG

Mélain

zie Melin.

 

FD

Melan

Me-, cf. Milan, Milants.

 

JG

Melan(t)

Mélan(g), zie Milan.

 

FD

Mélanders

cf. Meillander.

 

JG

Mélanders

zie Meillander.

 

FD

Mélange

De fr. mélange, surnom de sens divers FEW6/2, 160b.

 

JG

Mélange

Mélange: Wellicht < Melangre, Malingret. 1770 E. F. Malingre fs. Jean Melangre, Menen (COUSS.).

 

FD

Mélange

Proven. (Ru)melange (Loc. G. D. Lux.). N° 70.

 

EV

Mélard

Me-, Mélart, Mêla; Melardi, Mélar-dy, cf. Mel-.

 

JG

Melberg(h)s

zie Meelberg(h)(s).

 

FD

Melberghs

Melbergs, cf. Meelbergs.

 

JG

Melchebeke, van

zie (van) Melkebeke.

 

FD

Melchior

-iorre, Melckior. 1441 «Melchior Gossiau» Ladeuze,1494 «Melsior Azart avant-parlier et bourgeois de Huy» Liège, 1508 «Melcior Le Charon», 1537 «Lambert Melchior» BourgNamur, 1598 «Melchior Mine» DénWavre, 1626 «Jan et Godefroy Melchior» émigrés en Suède; prénom Mel­chior, du nom d'un des trois rois mages de la légende. Cf. aussi Mensior, Mentior, etc.

 

JG

Melchior

-iorre, Melkior, Melchor, Melcher(s), -ert(s), Melicher, Melger(s), -gert, Milcher(s), Melkert, Melleker: Patr. Bijbelse VN Melchior, een van de drie koningen. 1461 Melchior Baervoet, Deerlijk (Wez.); 1474 JasparMelcior...van Langhemersch, Ktr. (PB f318); 1584 Antoon Melchior, Aw. (AB).

 

FD

Melchior

Mel(c)k-  -ert,  -ior,  -in. N. de bapt. Malchaire (V. MAD).

Melchior,  N.  légendaire d'un des Rois Mages. Synon. : de Melchior, Mons-, Monch- -eu(r), Menchior.

 

EV

Melcke(n)bee(c)k

-beke, Melckebeke, zie (van) Melkebeke.

 

FD

Melckers

1.  Profess.  H. chargé de traire les vaches. N° 164. — 2. V.

le précédent.

 

EV

Melckmans

1.   Proven.   ,,De   Melk (wezer)".   (Loc.).      2.   Profess.

Laitier.

 

EV

Melckmans

BerN van melkman, melkboer.

 

FD

Melczer

zie Malzer.

 

FD

Melder(s)

Smelders, Smellers: BerN Limburgs me(e)lder: maalder, mulder (PAQ.). 1428 Henric Meelders = 1430 Henric Melders; 1448 Andries de Meeldere, Diest (VdP); 1515 Jan Smeelders, Zolder (VANB.).

 

FD

Melders

Surnom : génitif de moy. néerl. melder 'traître, mouchard'.

 

JG

Meldgaard

1. Deense PlN Meldgard. - 2. Zie Melgar.

 

FD

Mêle

zie Melin.

 

FD

Mêle, van

van Meel: 1. Door d-syncope (vgl. kwedelen > kwelen) < Van Medele. Medele was een groot bos in Beveren-Leie en Desselgem (WV) (TW). 1070 Adelise de Medele, Wg.; 1359 Jhan van Medele, Ktr. (DEBR. 1980', 1970). - 2. PlN Meel in Echteld (G). 1107 Giselbertus de Medela, G (ONB). -S.ZievanMerlen.

 

FD

Melebeek

-beck, Mellebeek, -beeck(x): 1. Wellicht PlN Melbeck (NRW, NS). Vgl. D. FN Mehlbach, die teruggaat op een verspreide PlN Me(h)lbach. 1301 Joh. de Melbeke, Ht. (GESSLER); 1652 Wabucus a Meelbeeck, Ht. (MUL VI). - ï. Soms ook wel dial. vorm van Molenbeek (Bs.).

 

FD

Melecaen

cf. Milcamps.

 

JG

Melecaen

zie Millecamp(s).

 

FD

Melekenbeek

zie (van) Melkebeke.

 

FD

Meleman

Milleman: BerN Meelman: meelhandelaar, molenaar. Vgl. D. Mehlmann. 1342 Thomas Meleman; 1446 Corstijnen Meelmans, Den Bosch (OATIII, HB 484); 1600 Michiel Melemans, A (SELS).

 

FD

Melemester, de

zie (de) Meulemeester.

 

FD

Melen

Me-. Nom d'origine: Melen (Lg), etc.

 

JG

Melen

Proven. Loc.

 

EV

Melen(s)

1. Zie Melin. - 2. Vervorming van Melis: 1704-68 Andréas Michaël Melis, Oedelem (vader van o.m.) "1736 Petrus Josephus Melens, Oedelem, stamvader van een geslacht Melens dat zich hoofdzakelijk in Nederland gevestigd heeft (med. A. Melis, Oostende).

 

FD

Melen, van der

zie van der Molen.

 

FD

Melens

Pour Carnoy 69, dérivé (au génitif) de (A)mel.

 

JG

Melery

-ys, Mellery. 1526 «Hanin de Melery» BourgNamur; nom d'origine: Mellery (BrW).

 

JG

Melery(s)

zie Mellery.

 

FD

Melet

Mellet, cf. Mel-, Melet.

 

JG

Melet

Mellet: 1.. Patr. Dim. van VN Amelius. - 2. PlN Mellet (H). 1281 Pieron de Melet, Ip. (J.G.).

 

FD

Meleyns

zie Melin.

 

FD

Melgar

Meldgaard: Verspreide Sp. FN en PlN. Collectieve PlN, afgeleid van mielga, Lat. melica < medica herba: luzerne (DS). Sp. familie in Brugge in i6e e. de Melgar = 176 e. Mellegaert, Melgaer(PDB).

 

FD

Melger(s)

-gert, zie Melchior.

 

FD

Meli

zie Millier.

 

FD

Meli(g)non

Me-, Mellignon, Melinat: Patr. Afl. van HN Amelius, Amilius.

 

FD

Melia

zie Millard.

 

FD

Melian(i)

zie Millian.

 

FD

Melice

Me-, cf. Melis.

 

JG

Mélice

Melich, zie Melis.

 

FD

Melicher

zie Melchior.

 

FD

Melick, (van)

van Melik, Mélique: PlN Melick (NL).

 

FD

Melieste

BN < Mijn liefste. 1830 Klaas Melieste = Meliefste = Mijnliefste (vader van) Janna Melieste, Burg Z (PDB). Vgl. Fr. Machère, D. Liebster.

 

FD

Melignon

Me-, Mellignon; Mélinon, cf. Mel-.

 

JG

Melin

-inc, Milling, Melin, Melyn, -ijn, Mélain, Meleyns, -eijns, Mélen(s), Melen(s), Meelen(s), Mêle: Patr. Vleivorm van VN Ameli(u)s. Vgl. Millard. 1613 Abraham Melyn, Schelle (MA R.).

 

FD

Melin

Mélin, Melyn, cf. Mel-.

 

JG

Mélique

zie (van) Melick.

 

FD

Melis

Me-, Melice, Me-, Mélisse, Me- (forme romanisée); génitif néerl.: Melisen, Me-, 1271 «Jeh. Melis» DettesYpres, 1296-1302 «Adans Mellis» ImpôtArtois, 1561 «Guil­laume Melis» Blaton, 1602-3 « Melis Derwa» TerriersNamur, 1630 «Abraham Melis» émi­gré en Suède, 1724 «Marie Melis» Bourg-Liège; avec aphérèse, lat. Amelius, germ. Amal (Fôrst. 89), ou du lat. Amilius (cf. M. Arnould, NP en Hainaut, 58).

 

JG

Melis

Melis, Melius, Melys, Mélice, Melisse(n), Melisen, Milis(en), Millis, Mil(e)s, Miliche, Melich: Patr. Korte vorm van Amelis/Amilius, latinisering van Germ. -amal-naam (vgl. Amelryck) of Lat.-Gr. VN Amilius/Aemilius. 1382 Willem Amelis, Zwevezele (DEBR. 1970); 1370 Amelijs Scusters wive = 1384 Mielis Custers werdinne, Tn. (ROEL. 1951); 1374 Jan Millis, Gb. (SCHR.); 1391 Heinric Melijs, Aw.; 1397 Jacop Melijs sone van Breda (ANP); 1436 Ameile Faiten = Amelis Feyten = 1439 Amelium Feyten, Tg. (TYTGAT).

 

FD

Melis, (van)

zie (van) Millis.

 

FD

Mélisse

Me-, cf. Melis.

 

JG

Meljaerts

zie Millard.

 

FD

Melkebeke

Melckenbeeck, etc. Nom d'origine: Melkenbeek, fréquent en pays flamand.

 

JG

Melkebeke, (van)

van Melkebee(c)k, -becke, van Melcke(n)beke, Melkebeek, -be(e)ck, -beke, Mel(c)kenbeke, -bee(c)k, Melckebeke, -beeck, Melekenbeek, van Melchebeke: PlN Melkenbeek in St.-L.-Houtem, Herzele, Moorsel, Borsbeke, Ressegem (OV (NR). 1365 Jans van Melkenbeke, Cent (GSB); 1408 Jan van Melkebeque, Ninove (VANGASSEN); 1469 Laurine van Melkebeke, Herzele (PARM.).

 

FD

Melker, de

Melkert, Melleker : 1. BerN van de melker, die melkvee melkt. 1277 Johans Melcre, Ip. (BEELE). Vgl. 1249 William le Melkere, Londen (EKWALL1947,123). Vgl. Mulkers. - 2. Zie Melchior.

 

FD

Melkier

Var. de Melchior.

 

JG

Melkior

zie Melchior.

 

FD

Mell-

-aerts, -er(y). 1. V. Melleray. —  2. V. MAD (Ma).

 

EV

Mellaert

au génitif: Mellaerts, cf. Melaer, Melaerts, sous Mel-.

 

JG

Mellaert(s)

-aart, -aers, -a, zie Millard.

 

FD

Mellaert(s), (van)

 (van) Melaert, AAellaert, -aers, -aart, Melaer(ts), -ard, -art: i. PlN Mellaar in Lummen (L) of PlN Meldert (VB, L). Meldert wordt in Tn. tnellat uitgesproken (med. E. Baert). 1497 Henricks van Mellart, Tg. (TYTGAT); 1620 van Mellaer; 1626 van Mellaert; 1636 Mellaerts, Mech. (MERTENS). - 2. PlN Meerlaar in Vorst (A). 1264 Wouter van Meerlaer; 1375 Willem van Merlaer, Tielrode (FLW); 1360 Goesen van Meerlaer, Diest (F.C.); 1377 Jan van Merlaer, Cent (DF X).

 

FD

Melle, (van)

Vamelle: PlN Melle (OV, NB). 1090 Razo de Melne; 1123 Balduinus de Melle (GN).

 

FD

Mellebeek

Melebeek. Peut-être forme dial. de Molenbeek [FD].

 

JG

Melleker

Var. de Melkier?

 

JG

Melleker

zie Melchior, de Melker.

 

FD

Mellekers

V. Melckers.

 

EV

Mellemans

Ethnique en -man (au génitif) de Melle (FlOr).

 

JG

Mellemans

Melman: Afl. van Van Melle.

 

FD

Mellen

Mellings: Patr. Afl. < Amelis. 1514 Jan Mellens = 1533 Jan Mellen, Zolder (VANB.).

 

FD

Mellen

Var. de Melen?

 

JG

Mellenbergh

zie Meelberg(h)(s).

 

FD

Meller, (van)

zie van Meldert.

 

FD

Melleray

Proven. ,,Bois de néfliers" Mespelaretum).   Variantes :   Mel-

(le)-,   Meill-,   Mal-   -ray,   -rait, (Mellery, Loc.), -ré, -ret, -ra(e)s- (se), -ry, -roy, -reux.   (Melleray, (Loc.   fr.). 

 

EV

Mellery

cf. Melery.

 

JG

Mellery

Melery(s): PlN Mellery (WB). 1526 Hanin de Melery, Namen (J.G.).

 

FD

Mellet

Mellot, cf. Mel-.

 

JG

Mellet

zieMelet.

 

FD

Mellia

zie Millard.

 

FD

Mellier  

 (Loc),   Melreux (Loc.), Melroy (Dép. Vezin). Mellaer (Dép. Lummen).

 

EV

Mellier

(NF hennuyer). Peut-être nom d'origine: Mellier (arr. Neufchâteau) ou un toponyme simialire.

 

JG

Mellier

zie Millier.

 

FD

Mellignon

zie Melignon.

 

FD

Mellings

zie Mellen.

 

FD

Mellion

zieMilon.

 

FD

Mello, van

van Mellot, van Mélo: PlN Mellelo, een bos bij Melle (OV) of in Herne, Tollembeek en Vollezele (VB). 1417 Wouter van Melloe, Gb. (SCHR.); 1438 Mertin van Melleloe, Edingen (med. B. Roobaert); 1489 Jan van Melloo, Voorde OV-Bg. (PARM.).

 

FD

Mellon, van

-om, zie van Millon.

 

FD

Mellor

zie Millard.

 

FD

Mellot

zie Melot.

 

FD

Melloul

V. MAD (Ma).

 

EV

Melman

zie Mellemans.

 

FD

Melon

Me-, cf. Mel-.

 

JG

Melon

Mélon(t), Molon, Meloen, Mil(l)oen, Millon: 1. Ofr. melon, mollon: meloen. BN of BerBN. 1440 Grietkin Molloens, Callekin Molloens, Ktr. (BAELDE). - 2. Patr. Milon/Melon, afl. van VN Amelius. Zie Milon.

 

FD

Melort

zie Millard, Melot.

 

FD

Melot

Me-, Mellot; Melotte, Me-, cf. Mel-.

 

JG

Melot

Mélo(t), Mellot, (de) Melotte: Patr. Afl. van VN Amelius of Germ. -amal-nam. 1365 Melot de Gotigny veve, Bergen (DE COCK); 1446 Jehan Melot, St.-Tr. (GHYSEN); 1654 Servatius Melot (stamvader van) 1776 Andries Melort, Maaseik (VS 1981,120). Zie ook Millot.

 

FD

Meloul

zie Melloul.

 

FD

Mels

au génitif: Melsen, génitif double: Mel-sens. Hypocor. néerl. de Melchior, cf. 1575 «Melsen» = 1575 «Melchior» (cf. Anthropo-nymica, IV, 14).

 

JG

Melsen(s)

Mels(e), Melsem: Patr. Vleivorm en korte vorm van de VN Melchior, een van de drie koningen. 1575 Melchior van Eeckhoven = Melsen van Eeckhoven; 1613 Melsen Kuelemans = 1614 Melchiore Kuelemans, Kontich; 1589 Melchior Vereycken = Melsen Vereycken, Aarts. (ROEL. 1951); 1584 Hans Melsen, Aw. (AB).

 

FD

Melsen, van

PlN Melsen (OV). 1615 démentis van Melsen, Kontich (SELS).

 

FD

Meltens

Patr. Welicht zoals Mellens, dim. van Amelis. 1666 Melt Jans (vader van) Neeltje Melten, R'dam; 1779 Joannes Meltiens (vader van) Anna Catharina Meltens, Sint-Amands (PDB).

 

FD

Melvill(e)

PlN Melville (Midlothian), vernoemd naar Geoffry de Mallaville uit Emalleville (Eure). 1202 Hugh de Malleville (REANEY).

 

FD

Mely

Nom d'origine : Mely, à Bohan (Nr).

 

JG

Mely

zie Millier.

 

FD

Melyn

cf. Melin.

 

JG

Melyn

zie Melin.

 

FD

Melys

zie Melis.

 

FD

Melzer

Meltzer, zie Malzer.

 

FD

Membre

Membre(z), Manbré: Ofr. membre: verstandig, wijs, beroemd. BN.

 

FD

Membre

Nom d'origine: Membre (Nr).

 

JG

Membrez

Membre, Manbré, Mambres (?) Surnom : fr. membre 'qui a les membres fort gros, bien faits', w. liég. mimbré FEW 6/1, 692a; en anc.fr., a plus souvent le sens de 'intelligent, sage' (P. Ruelle). - Comp. aussi 1504 «Anthonin Membru» BourgNamur.

 

JG

Même

zie Demerie.

 

FD

Memling

De schilder Hans Memling (1433-1494) stamt uit Mômlingen bij Aschaffenburg (BEI) (BRECH.). 1465 Jan van Mimnelinghe, Zaleghenstat (Seligenstadt) - Bg. (PARM.).

 

FD

Memurlin

1683 «Denys Remacle dit le memurlin du petit Richain», 1731 «JeanFran­çois Memurlé» = 1775 «Jean François Me-merlin» [not. Hervé, JL]; gentilé dialectal, probabl. de Membach (Baelen, arr. Verviers), avec suffixe régional -urlin, comme dans Hêvurlin 'habitant de Hervé' ; cf. aussi Nemerlin, qui en serait une variante. - Bibliogr. : J. Lechanteur, Hêvurlin et autres dérivés en -urlin, DW 25-26, 1997-98, 249-258.

 

JG

Men-

-ard, -art, Mench, Menck.   V. MAD (Man, Mank).

 

EV

Men-

-u, -y. 1. V. Ménil. •— 2. Car. phys. ,,Grêle, mince".

 

EV

Ménage

1602-3 «Franchois Mesnaige» Ter-riersNamur, 1678 «Barbe Mesnage», 1687 «Henri Ménage» BourgNamur; nom d'ori­gine: anc. fr. manage 'logis, maison' FEW 6/1, 185b; ou bien au sens moderne de fr. ménage.

 

JG

Ménage

Mesnage, Mebache, Menas(c)he, Menas(s)e: Ofr. mesnage, manage, Fr. ménage < Lat. mansionaticum: huis, woning, verblijf. 1602-3 Franchois Mesnaige, Namen (J.G.); 1700 Michiel Ménage, Oostende (PARM.).

 

FD

Ménager

1725 «Jean Le Ménager», 1732 «Jeanne Le Mesnager», «Marie Mesnager» Hatrival; surnom: soit anc. fr. mesnager 'celui qui administre avec économie, intendant' FEW 6/1, 190a, soit anc. fr. minagier, mesna-gier 'mesureur' (du droit perçu au nom du seigneur pour le mesurage du blé) FEW 4, 402b (cf. aussi N. Dupire, Le Moyen Age 57, 355), soit encore pic. ménager 'propriétaire d'un petit héritage dont la culture suffit à ses besoins' Hécart 298, 'petit cultivateur' ALPic I, 37 [MH].

 

JG

Ménager

Ménagé, Mesnager, Lemenager, Menacer: Ofr. mesnag(i)er: bewoner (van het huis, zie Ménage), huismeester, (zuinig) beheerder van een domein. 1667-1749 Jean le Mesnager, Hatrival (J.-M. DUVOSQJJEL, Hatrival, 1991,32).

 

FD

Menard

-art, Ménart, Mennart 1257 «Menaut Ghuerin» DettesYpres, 1627 «Benoit Menard» BourgNamur; nom issu de l'anthrop. germ. magin-hard.

 

JG

Menard

-art, Ménart, Mesnard, Mennard, -art: Patr. Rom. vorm van Germ. VN magin-hard: Meinaard. 1386 Guillemin Ménart (MARCHAI).

 

FD

Menchior

Mensior, Ment(z)ior, Metoir: Patr. W. var. van bijbelse VN Melchior.

 

FD

Menchior

Mentior, Mensior, Mentzior, w. Mèn 'cheûr, -eur, Mèn 'sieur, Mèn sior ( DFL ; Jodogne, Rép. N F Liège xxvi; BTD 26, 238); Mencier, Mensier, Mincier, Minsier. 1601 «Jacques Menchier (ou Melchior») Rotheux-Rimière; formes wallonnes, diversement alté­rées, de Melchior.

 

JG

Menchior

V. Melchior.

 

EV

Mencier

-sier, Mincier, -sier: 1. Zie Manchier.- 2. W. var. van Melchior. 1601 Jacques Menchier ou Melchior, Rotheux-Rimière (J.G.).

 

FD

Mencini

Pair. It. dim. van HN Dominicus.

 

FD

Mencke

Meinke, Menke, Menicken, Menn-. Surnom: moy. néerl. manneken 'petit homme' ou bien nom issu de l'anthrop. germ. Manniko (cf. Fôrst. 1090). Cf. aussi Mincke.

 

JG

Mencke

Menkens, Menke(s), Menké, Mink(e), Minc(ke), Myncke, Mijncke: Dim. van magin-naam (DN); zie Meine(c)ke. Minnico (MORLETI). 1372 Pieter Menke, Katheline Claus Menx dochtere, St.-M. Lierde (GAUBL.); 1396 Gillis Meinke, Jacop Menke, ibid. (DE B.); 1409 Jan f. Wouters Mijnx lande, Bg.(SIOEN).

 

FD

Mencxel, van

zie van Meensel.

 

FD

Menczer

Grafie van D. FN Menzer < PlN Menz (BB), evtl. Mainz (vgl. Meynzer).

 

FD

Mend-

-au, -el, -er, -es, -eling, -ou.V. MAD (Mand).

 

EV

Mend-

-el, -es : aussi : N. israél.

 

EV

Mende

D. FN < Am Ende: aan 't Eind. 1438 M. am Ende; 1559 V. Mende, Liegnitz (DN).

 

FD

Mendel(s)

zie Mandel.

 

FD

Mendelbaum

zie Mandelbaum.

 

FD

Mendelcwaig

Mendelewaig: D. Mandelzweig: twijg van de amandelboom. Wsch. huisnaam. Vgl. D. Mandelreis.

 

FD

Mendels

Génitif de Mendel, altération du nom hébreu Menachem (cf. Dauzat 428).

 

JG

Mendelson

Mendelssohn: Zoon van Mendel. Zie Mandel.

 

FD

Mendes

Mendez: Naam van sefardische joden, aïs adaptatie van Menéndez, een Sp. Pair. < West-Gotisch Hermenegild (DS). 1539 Sebastianus Mendes, Hispanus; 1564 Anthonius Mendez, Aw. (MULIV).

 

FD

Mendès

Mendes. NF de Juifs venus du Portugal (cf. Dauzat 428, 619).

 

JG

Mendiau

-iaux, cf. Mandiau.

 

JG

Mendiau(x)

zie Mandiau(x).

 

FD

Mendonck, (van)

Mandonx, Maandonks, Manendonckx, Meyndonck, Meynendonckx, M(e)ijnendonckx, Mynendonckx: PlN Mendonk (0V). 1190 Walterus de Mendonc; 136 e. Bosteel de Mendunc (GN); 1395 Margareta de Mendonc, Ktr. (DEBR. 1972); 1511 Mathias Meynendoncks, Retie (CALUW. 2000); 1549 Henrick Meynendonck, Arendonk; 1795 Petrus Maenendonckx, Bladel-Aw.(AP).

 

FD

Mendoza

Mendonça: Sp. PlN (van Baskische oorsprong) in Alava. Mendonça is Port. (DS). 1541 Alvarus de Mendosa, 1555 Jacobus de Mendosa; 1622 Julianus de Mendoza, Lv. (MULIV-V).

 

FD

Mendrik(s)

zie Manderick, Meyndrickx.

 

FD

Mené

zie Mayné.

 

FD

Mene(s)tr-

-et, -ier. Profess. Mé­nestrel, ,,Musicien ambulant". Mé­nétrier. ..Musicien, d'abord en géné­ral, puis musicien de village". N° 197.

 

EV

Meneboo(de)

zie Minnebo.

 

FD

Ménédeme

Nom grec Ménédêmos, p.-ê. nom d'enfant trouvé; aussi nom d'un saint.

 

JG

Ménédème

Menedeme: Patr. Gr. VN Menedemus.

 

FD

Ménégaire

zie Minnegheer.

 

FD

Menegaldo

-galli, -gas(so), -gazzi, -gato, -gatti, -ghelli, -ghello, -ghet(ti), -ghin(otto), -ghini, -gol(l)i, -gon(i), -gotto, -gozzo, -guzzi, -guzzi, Meneka: Patr. It. afl. van Menico, verkorte vorm van Domenico, Lat. HN Dominicus.

 

FD

Menegas

Ménégas. Nom de dignité : cf. anc. fr. menegaud 'seigneur', de l'anthrop. germ. mani-gold (Dauzat 428).

 

JG

Menéndez

zie Mendez.

 

FD

Mener

Mexher: W. spelling voor D. Màher: maaier.

 

FD

Mener

zie Merchier(s).

 

FD

Menesbrug

,,Pont banal". Van de(r)-

 

EV

Menesplier

De dial. (Dordogne) naam van de mispelboom (DAUZAT); vgl. Mispoulier.

 

FD

Menessier

1257 «Manassir» Genappe; dérivé en -1er de Manasses, nom biblique (Vincent 41), cf. Manasses.

 

JG

Menessier

V. Menuisier.

 

EV

Ménessier

zie Mennessier.

 

FD

Menesson

V. MAD (Man).

 

EV

Menesson

zie Mennesson.

 

FD

Menestres

-et, Ménestrel, Menestrey. 1289 «Robins li Menestres» CensNamur, 1365 «Calbiers ménestrels» TailleMons, 1391 «Gilneal li menestreit» Liège, 1444 «Hannien le Menestreit» TerreJauche, 1528 «Pierron le Ménestrel» DénHouffalize, 1544 «Henry le Menestre» DénStavelotMy, ± 1630 «Johan le menstret» Hervé (Schnackers 12); nom de profession ou de dignité: anc. fr. ménestrel 'serviteur', d'où 'musicien ambulant', 'of­ficier de justice' FEW 6/2, 117a. On notera le sens péjoratif que connaissait fréquemment l'anc. fr. ménestrel, à savoir 'vaurien, mauvais sujet, canaille, pleutre, gredin' (cf. A. Henry, Le Jeu de Saint Nicolas de Jehan Bodel, 3e éd., 1986, 314) [MH].

 

JG

Menestret

-es, -ée, -ey, Ménestret: Dim. van Ofr. menestre < Lat. minister: dienaar, beheerder, bestuurder, beambte. Wellicht ook muzikant; vgl. Ménétrier. 1400 Baudouin le Menstreit, Luik; zie ook Lemestré(e).

 

FD

Menet

-ez, -er, -es, zie Mayné.

 

FD

Menet

-ez. NF tournaisiens d'origine incer­taine; il semble difficile d'en faire des var. de Mayné.

 

JG

Menet

Meng- -al, -e, -elle, -els, -eot, -us. V. MAD (Man, Mank).

 

EV

Ménétrier

Ofr. menestrier: vakrnan, muzikant. Vgl.

minnestreel, Menestret. 1234 Cok Menestreus,

Atrecht (NCJ); 1562 Noë Menestriers, Kamerijk-

Aw. (AP).

 

FD

Menève

-eve. NF concentré en Flandre or. dans la région de Moerbeke-Waas et Zelzate, depuis 1625 (FyS); p.-ê. forme flam. (avec assimi­lation consonantique) de moy. fr. menevre, etc. 'ouvrier qui travaille de ses mains', etc. FEW 6/1, 283-4, plutôt qu'adaptation w. du NF Manha(e)ve [avec la collab. de J. Virgo].

 

JG

Menève

Meneve: W. adaptatie van Manhaeve

(CARNOY1953)?

 

FD

Meneveaux

Men(ne)veux, Mennevée: PlN Mainvault (H).

 

FD

Menfroid

cf. Manfroid.

 

JG

Menfroid

zie Manfroid.

 

FD

Meng(e)

Patr. D. Mang = VN Magnus. 1338 Menge Reuber, Mainz (BRECH.).

 

FD

Mengal

Mengaldt, -aut. s.d. «diaconi Meingaldi» ObitHuy, 1360 «Johan Mingos» Dour-bes, avant 1368 «Jehan Ma(n)goul» Chimay, 1395 «Johan Mengaut» Silenrieux, etc. (cf. B. Mengal), 1667 «Jeanne Mengal» Bourg­Namur, 1680 «Dom Pierre Mengald (...) religieux au monastère de Lobbes»; NF dont il existe quatre branches (deux à Thuin, deux à Walcourt) et qui est issu de Mangold, Mene-gald, -aud, d'un anthrop. germ. composé de magin- et -gaud (Fôrst. 1092), à mettre en relation avec saint Mengold de Huy. Cf. aussi Menjoie et probabl. d'autres variantes en Mang-. — Bibliogr. : B. Mengal, De Megingaud à Mengal: origine et évolution d'un NF, Bru­xelles, chez l'auteur, 2004.

 

JG

Mengal(e)

Patr. Germ. VN Mangold (zie i.v.). 1667

Jeanne Mengal, Namen (J.G.).

 

FD

Mengé

zie Mangez.

 

FD

Mengel(s)

zie Mingels.

 

FD

Mengelbier

Mingelbier. Surnom: moy. néerl. mengel, mingel 'mesure de capacité (environ deux pintes)', gros litre de bière; cf. aussi Minnebier.

 

JG

Mengelbier

zie Mingelbier.

 

FD

Mengele(e)rs

zie de Mangelaere.

 

FD

Mengelers

Génitif de moy. néerl. *mengeleer 'celui qui mélange'.

 

JG

Mengels

Génitif de moy. néerl. mengel; cf. Mengelbier.

 

JG

Mengeot

Menjot, cf. Mangeot.

 

JG

Mengeot

zie Mangeot.

 

FD

Menger

Mengé, Menge(s), zie Mangez.

 

FD

Menger(s)

zie Manger.

 

FD

Mengsel, van

zie van Meensel.

 

FD

Mengus

Misschien spellingvar. van Menges.

 

FD

Menheer(e)

Mijnheer: Mijnheer was een titel voor een landsheer, een adellijk of aanzienlijk man. 1281 Minhere die Cnegt, Ip. (BEELE); 1440 Marie Mynheere, Zierikzee (PARM.). Vgl. Monsieur.

 

FD

Meni(er)

Ménier, zie Meunier.

 

FD

Menia

zie Migneaux.

 

FD

Menicken

cf. Mencke.

 

JG

Menier

1268 «Menier», 1280 «Jehan li Menier, manans hors de le porte dou Bure» Dettes-Ypres; sans doute var. de Meunier.

 

JG

Menier

V. Meunier.

 

EV

Menil

1655 «Jean Menil» DénFlorenville; topon. très fréquent: lat. mansionile 'petit do­maine', notamment Mesnil-St-Blaise, Mesnil-Église (Nr), etc.

 

JG

Ménil

Proven. ,,Petite manse, petite ferme". Ménil (Loc. et L.D.). Variantes : Man-, Main-, Mén-, Mesn- -il(le), -y, -u. Synon. : De--Ménil, -Many. N° 245.

 

EV

Menil(le)

zie Duménil.

 

FD

Menin

1282 «Baud. de Menin» DettesYpres, 1602-3 «Lorent Menin» TerriersNamur; nom d'origine: Menin (FlOcc).

 

JG

Menin

Ménin: PlN Menen, Fr. Menin (WV). 1306 Jehan de Menin, Ip. (BEELE); 1399 Jehan de Menin, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Menin

Proven. Loc.

 

EV

Menis

zie Minis.

 

FD

Menjoie

Sans doute forme w. (w. liég. médjô) de Mengold, cf. Mengal.

 

JG

Menjoie

zie De Montjoie.

 

FD

Menjot

Menk- -e, -es, -o, Menn--e(ns), -eken(s), -ick, -ig.V. MAD (Man, Mank).

 

EV

Menjot

zie Mangeot.

 

FD

Menke

cf. Mencke.

 

JG

Menké

Kan var. zijn van Menke, met secundair accent, maar kan ook een weergave zijn van Manniquet (uitspr. manké).

 

FD

Menkens

Menke(s), zie Mencke, Mannekens.

 

FD

Menkveld

Ndl. familie met stamvader "1550 Werner Mengveld, die boerde op het Menckfelt in Zwiep (Lochem, G), 1379 Mingveld (PDB).

 

FD

Mennard

-art, zie Menard.

 

FD

Mennart

cf. Menard.

 

JG

Menné

-e. Sans doute var. de Mayné.

 

JG

Menné

zie Mayné.

 

FD

Menneboo

zie Minnebo.

 

FD

Mennecier

-chez, -chet, zie Mennessier.

 

FD

11:59 Écrit par Johan Viroux | Lien permanent | Commentaires (1) |  Facebook |

Commentaires

Toujour sintéressant de voir la liste des noms belges !

Écrit par : femme de ménage | 08/09/2013

Répondre à ce commentaire

Les commentaires sont fermés.