22/08/2012

M-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

Menneken(s)

zie Mannekens.

 

FD

Mennen(s)

Menne(s): 1. Zie Mannens. - 2. Maar een Wvl. Mennens moet uit een Germ. megin-naam worden verklaard (Meinhard). 1400 Fransois Mennin,Bg.(SIOEN).

 

FD

Mennes

-ens, cf. Mannens.

 

JG

Mennes(s)ier

Profess. Menuisier (Régional).

 

EV

Mennes(s)on

Menesson: Patr. Vleivorm op -eçon van Germ. magin-naam.

 

FD

Mennessier

Mennesiez, Mennecier, -chez, -chet, Ménessier: 1. BerN Man(n)essier < Marnessier: mergeldelver (MORLET): 1295 Petrus dictus Manessier; 1342 Pierre Ménessier, St-Q.; 1468 Jehan Mannessier; 1438 Jehan Ménessier, Senlis. - 2. Patr. Afl. van bijbelse VN Manasses; zie Manesse 2.1191 Maneserus Judeus; 1207 Manaserus de Hasting (REANE Y); ± 1300 Manessiers Wanil, Artesië (BOUGARD).

 

FD

Menneveux

-vée, zie Meneveaux.

 

FD

Menni(c)ken

zie Mannekens.

 

FD

Mennicken

cf. Mencke.

 

JG

Mennie, de

zie Dumenil.

 

FD

Mennier

1. V. Meunier. — 2. V. MAD (Man).

 

EV

Mennig

Nom issu de l'anthrop. germ. Manniko (Fôrst. 1090).

 

JG

Menninck

Menni(n)g: Patr. Afl. van Germ. man-naam. Vgl. Mannen, Mannekens, Mencke. 1350 H. Menninc, Kh. (DEKEYSER).

 

FD

Menninger

Afl. van PlN Meiningen (< Menningen) (TH), Menningen (BW, RP, SL) of Menning (BEI).

 

FD

Menon

Menot: Patr. Afl. van een Germ. magin-naam, zoals Menard.

 

FD

Mens

Meens, Mensch: 1. Patr. Gen. van korte vorm van Germ. me(g)in- of man-naam. Of oude -so-afl. van megin-naam: Meginzo, Meinso. 1300 Liibrecht Mens, Tv. (BERDEN); 1411 Henrici Mens, Geel (GF). - 2. Metr. Oude fem. -za-afl. van magin-naam: Meginza, Meinze. 1333 Everd Everardeszoene Mensen, Kampen (MNT 250).

 

FD

Mens

Var. de Mensch?

 

JG

Mens-

-eeren, -iers. V. Manse.

 

EV

Mensa(e)rt

-ard, zie Mansard, Minsa(e)rt.

 

FD

Mensard

-art, cf. Mansart.

 

JG

Mensbrugg(h)e, van (der)

van der Mens(ch)brugge, van der Minsbrugge, van der Meynsbrugg(h)e, van der Meijnsbruggen, van der Mijnsbrugg(h)e, van der Mynsbrugge(n), -brugghe, van der Meysbruggen, van der Mysbrugge, van der Maesbrugghe, Mynsbrughen, Mensbrugge, Meynsbrughen: PlN 1330 Minsbrugghe in Zarlardinge: brug waaronder watergeest (min) schuilt (GYSS. 1963', 133)-1374 Claus van den Mijnsbrugghen; 1417 Gillis vander Minsbrugghen, Gb. (SCHR.); 1396 Gillis vander Minsbrugghe, Overboelare; Arent van der Minsbrugghe, Zeger van der Minsbrugghen, Zarlardinge (DE B.).

 

FD

Mensbrugge

Proven. 1. Meen-brug, ,,Pont banal". — 2. Meense bru g, ,,Pont de Menin". — 3. Mans-(leen)brugge, ,,Pont du fief mâle" (L.D.) Synon.: Van de(r) Mensch-brugge.

 

EV

Mensch

Moy. néerl. mensch(e) 'homme'.

 

JG

Mensch

zie Mens.

 

FD

Menschaert

Minschaert, -art. Dérivé du précédent, au sens de 'viril'.

 

JG

Menschaert

Proven. 1. Mansaard (Synon. de Mansleen), ,,Fief mâle" (L.D.). — 2. V. Manse.

 

EV

Menschaert

zie Minsa(e)rt.

 

FD

Menseeren

Gen. van Mijnheer. Zoon van Mijnheer, een aanzienlijk persoon, ridder, grondbezitter. 1281 Andrieu Mins heren = 1282 Andrieus fieus Mon segneur = 1282 Andrius li fius Monsigneur= 1296 Andries Minsherenkint, Ip. (ARY); 1424 Anne Mynsheerenzoens, Sluis (PARM.); 1544 Hendrik Mijnsheeren, Mech.; 1605 Hans Mijnsheeren, Mech.-Aw. (AP).

 

FD

Menseeren

Génitif de Mencier (= Melchior)?

 

JG

Mensel, van

zie van Meensel.

 

FD

Mensels

Wsch. gen. van PlN Meensel.

 

FD

Mensenaers

Misschien uit Menselaars, afl. van Mnl. mensel, meinsel: beslagring. BerN voor de maker ervan. ±1400 Gillis de Meynseleere, Oud. (CASTELAIN 2002).

 

FD

Mensier

cf. Mencier.

 

JG

Mensiers

zie Manchier, Mencier.

 

FD

Mensing

-ink: Patr. Afl. van Germ. magin-naam, zoals Meinhard.

 

FD

Mension

zie Mansion.

 

FD

Mensior

cf. Menchior.

 

JG

Mensior

zie Menchior.

 

FD

Menso

zie Mansot.

 

FD

Menson

zie Manchon.

 

FD

Ment(z)ior

zie Menchior.

 

FD

Mente

BN naar de kruidnaam. Mnl., Wvl. mente: munt. 1268 Hankinus Mente, Ip. (BEELE).

 

FD

Mente(n)

-ens, Minten(s), Munten: 1. Patr. Vleivorm van Lat. HN Clemens. 1292 Henric Willem Minten sone, Oevel (CG); 1281 Mentinus Pardiu; 1375 Mentin Biaugrand, Ip. (BEELE); 1382 Mentin van Gremberghe = 1389 Clemens v.G., Moorsele (DEBR. 1970); 1441 Matheews Minten= Tewes Menten, Ht. (A.GHIJSEN); 1551 Huibrecht Mynten, Gierle (AP). - 2. Metr. Verbogen vorm van Mente < Clémente, fem. van Clément. 1296 ver Minte van Lovene = 1300 ver Minten van Lovene, Her. (DERCON); 1445-80 zuster Minte van Meerhout = soror nostra Clementia, Tn. (HM). Een Tongerse familie Menten heette vanaf 1775 De Menten (JVO). Vanaf ça. 1600 ging Minten in L over naar Munters; zie De Munter.

Menten, van: Heel wsch. hypercorrect voor Ver Menten (zie Menten 2.) of reïnterpretatie van Menten.

 

FD

Mente(n)

V. MAD (Mand).

 

EV

Menteau

zie Mantel.

 

FD

Menteman

Patr. Afl. van Clément (LIND. 1964).

 

FD

Menten

au génitif: Mentens; dimin. : Menty-ens. 1272 «Henricus maritus Menten» Polypt-Villers; hypocor. (avec aphérèse) de Clemens (Clément) ou d'un prénom fém.

 

JG

Menting

Mentin est aussi un hypocor. de Clemens (cf. VISt, 1975, 90).

 

JG

Menting

Mentin(c)k: Patr. Afl. van VN Clément (zie Menten) of van Germ. VN Meinhard.

 

FD

Mention

cf. Mansion.

 

JG

Mention

zie Mansion.

 

FD

Mentior

cf. Menchior.

 

JG

Mentior

Proven. Mansion (V. ce N.).

 

EV

Mentior

zie Menchior.

 

FD

Mentjens

-yens, Mintjens, Mintiens, Mentgen, Mientiens: Patr. Dim. van VN Clément of Meinhard.

 

FD

Mentrop

PlN Mentrup (NS).

 

FD

Mentyens

cf. Menten(s).

 

JG

Mentz

au génitif: Mentzen. Nom issu de l'an­throp. germ. Maginzo, Menzo (Först. 1072).

 

JG

Mentz(en)

Mentzel, zie Menz.

 

FD

Mentzior

cf. Mentior.

 

JG

Mentzy

zie Manchier.

 

FD

Menu

Menus, Menut, Menue, Lemenu, Minu(z), Miny, Myny, Mijnij, Min(n)i, Meny, Monu, Mony: BN Fr. menu: klein. 1166 Radulfi le Menut, Laon (SMT I); 1265 Hanon le Menut, Hontoir (CRN); 1584 Guilliam de Menu, Aw. (AB); 1699 Emanuel Menu, Langemark = Minu, Mennie, Lemenu, Meny (¥51985,574).

 

FD

Menu

-us, -ut, Minu, -uz; au fém.: Menue. 1286 «Colars li Menus» CartBinche, 1369 «Leurent Menus», 1403 «Jehans Menu li carpentier» Ladeuze, 1489 «Jehane Menue» Ladeuze, 1540 «Ypolit Menuz» Ladeuze, 1593 «Jean Menu» BourgDinant, 1602-3 «la censé de Jean Menu» TerriersNamur; surnom : fr. menu 'petit, grêle' FEW 6/2, 134b.

 

JG

Menuge

(NF borain). Probabl. forme dialectale d'anc. fr., moy. fr. menuise 'menu morceau' dont les acceptions sont variées (menus objets, menu poisson, entraille qu'on jette, menu bois, etc.) FEW 6/2, 129-130.

 

JG

Menuisier

Profess. Synon. : Men-(n)es(s)ier (Formes anc. et régio­nales).

 

EV

Menveux

Proven. Mainvault (Loc.).

 

EV

Menveux

zie Meneveaux.

 

FD

Menville

Nom d'origine: Menville (Haute-Ga­ronne).

 

JG

Menx(s)el, van

zie van Meensel.

 

FD

Meny

zie Menu.

 

FD

Menyhart

zie Meijnaert(s).

 

FD

Menz

Men(t)zel, Mentz(en), Menze: Patr. D. -el-dim. van Germ. VN Maginzo, Menzo (Fm.). Obd. Menz is meestal Manz, afl. van man-naam. 1350 Henni Mantze = Henni Menzli = H. Mentzelin (BRECH.).

 

FD

Meode

Me- (NF liégeois). Peut-être forme fran­cisée de Mehauden.

 

JG

Méode

Waalse grafie voor Méhauden (J.G.)?

 

FD

Meplomb

Méplon, zie Mispelon.

 

FD

Mequinion

Mequignon, Mecqinion: BN. Afl. van Ofr. mesquin: jonge (edel)man. Zie Mesquin. 1722 Ph. Mecquinion, St.-Win. (VERGR. 1968).

 

FD

Mer-

-eaux, -el. V. MARU.                    

 

EV

Mer(n)hout

zie Meernhout.

 

FD

Mer, van der

zie van (der) Meer.

 

FD

Mérat

Meraud, zie Mairiaux.

 

FD

Mérat

V. MARU.

 

EV

Merbaix

PlN 1. Rom. vorm van Meerbeek (VB). 1536 Jan van Meerbeke alias Merbaix, Lv. (DE MAN 1948,31); 1556 Joli. Meerbaix, Lv. (HENNO). -1. Marbais (WB) of Marbaix (Nord). Zie Demarbaix.

 

FD

Merbeeck, van

zie van Meerbeeck.

 

FD

Merbes

zie Demerbe.

 

FD

Merc(k)aert

Merkaert, Maer(c)kaert, Marcaert: Patr. Germ. VN mark-hard 'teken-sterk': Marc(h)ardus, Markart (MORLETI). 1449 Jan Merkart, Mb. (A.BAERT); 1569 Thomas Merckaerts, Lv. (HENNO).

 

FD

Merc(k)s

Merc(k)x, zie Marc.

 

FD

Mercaert

zie Merckaert.

 

FD

Mercan,

zie Marchand!.

 

FD

Mercator(is)

Latinisering van De Cramer of De Meersman: koopman. 1281 Joh. Mercator, Rupelmonde (HAES.). Gérard Mercator (1512-94) heette De Kremer en was ook van Rupelmonde.

 

FD

Mercatoris

Cf. 1272 « Godescalcus films Gode-fridi mercatoris» PolyptVillers ; génitif de lai. Mercator, latinisation du NF néerl. De Kremer (= le mercier).

 

JG

Mercelis

Messelis. NF néerl. issu de lat. Marcellus (= fr. Marcel).

 

JG

Mercelis

V. Marcel.

 

EV

Mercelis

zie Marcelis.

 

FD

Mercelot

zie Marcelot.

 

FD

Mercenier

-eny, Mercini, -inis, -iny (forme w. Mèrcînî). 1544 «George Mercenier» DénSta-velotMy; nom de profession: anc. fr. mer-chenier, mercen(n)ier 'homme intéressé et facile à corrompre avec de l'argent (d'où mer­cenaire); journalier', mais aussi 'marchand', anc. liég. (Jean de Stavelot) merchenier 'mercier' FEW 6/2, 15a; cf. aussi Lemerei-nier.

 

JG

Mercenier

Lemercinier: Fr. mercenier, Mnl. mersenier: rondtrekkend koopman, marskramer. Vgl. Mercier. 1364 Kersteloot (de) Mercenier, Ip. (BEELE1959); 1392 Janne van Vleenken den mersenier, van hantscoen ende stroinhoedekine, Ktr. (DEBR. 1958).

 

FD

Mercenier

Profess.   Mercenaire   ou  Mercier (V. ce N.). Proven. Meer-       

senaar, ,,De Meersen" (Loc. holl.).       

 

EV

Mercereau

Merceron: BerN Dim. van Merc(h)ier.

 

FD

Merceron

Nom de profession: dial. fr. (Cha-rentes, Morvan) merceron 'petit mercier'FEW 6/2, 41a, dérivé similaire à anc. fr. mènerai 'petit marchand' Gdf 5,251.

 

JG

Merch

Merche (francisation). Nom d'origine: Mersch (G.-D. Lux.).

 

JG

Merch(e)

W. grafie van PlN Mersch (GH).

 

FD

Merchan

zie Marchandt.

 

FD

Merché

-ez. V. Mercier.                  

 

EV

Merchez

-ier, -iers, -ie, cf. Mercier.

 

JG

Merchier(s)

Merchie, Marcher, -ez, Mercier, Mercer, Lemercier: Ofr. merc(h)ier: koopman, handelaar, kramer. BerN. 1225 Leurens li Merciers = 1227 Laurentius Mercennarius, Dk. (SMT); 1307 Henris li Merchiers, Ip. (BEELE); 1308 Jehan le

Neckre, le merchier, Ktr.; 1395 Pieraerd Merchiers dochtre, Luingne (DEBR. 1970). Vgl. Mercenier, Merci.

 

FD

Merchs

cf. Mersch.

 

JG

Merci

Merde, Mercy, Mercij, Mersie, Mersy, Mersij: Patr. Pic. of LU W. vorm voor Mercier; zie Merchier. 1649 Nik. Merci, Atrecht-Aw. (AP).

 

FD

Mercial

cf Marcial, Martial.

 

JG

Mercial

zie Marcial.

 

FD

Merciant

zie Messiaen.

 

FD

Mercie(r)

zie Merchier(s).

 

FD

Mercier

Mercie, Mercij, Merchez, -ier, -iers, Merchie, Mercy.1267 «Colins li fieus Jehan le Merchier», «Willames li Merciers» Cens-Herchies, 1349 «Tymers li merchiers» Ni­velles, 1444 «Michot le Merchir» Terre-Jauche, 1580 «Pier Merchier» CoutStavelot, 1689 «Martin Mercy» BourgNamur; nom de profession: fr. mercier; cf. Lemercier.

 

JG

Mercini

-inis, -iny, cf. Mercenier.

 

JG

Mercini(s)

-iny: BerN W. vorm voor Mercenier.

 

FD

Merck

au génitif: Mercken; Merckx, Merkj, Merx. Sans doute nom de l'évangéliste Mar-cus (cf. Marckx, Marx) [FD] plutôt que nom issu de l'anthrop. germ. Marca (Fôrst. 1095).

 

JG

Merck

zie Marc.

 

FD

Merck, van de

zie van der Mark.

 

FD

Merckaert

Merkaert, etc. Nom issu de l'anthrop. germ. mark-hard, cf. Marc(h)ardus. Markart.

 

JG

Merckaert(e)

V. Marc I.                       

 

EV

Merckelbach

-bagh, Merkelbac(h), -bag, -back, Mar(c)kelbach: 1. PlN Merkelbeek (NL). 1374 Reynert Huyne de Merkelbeek (stamvader van het geslacht) Huyn de Merkelbach, (later) (de) Merkelbach (Par. 1986,131); 1777 P. F. Marckelbach, Ht.-Bs. (CALUWAERTS). - 2. PlN Merkelbach (RP). 1620 Jan van Merkelbach, Cent (PBG); 1650 Jac. Merkelbach, Tn. (MUL V).

 

FD

Mercken(s)

zie Merken.

 

FD

Mercken, van der

zie van der Mark.

 

FD

Merckenbrach

Proven.   Markebraak    ,,Terre  en   friche  de   la  Marcke"       

(Riv.).                                                

 

EV

Merckenbrack

Merkenbr(e)ack: Vervorming van FN Marquebreuck.

 

FD

Merckpoel

Proven.   1. Mark- -poel,  ,,Mare du sieur Marc". — 2. Marke   

poel. ,,Mare de la Marke" (Riv.).      3.   Mergelpoel.   ,,Mare   marneuse".                                               

 

EV

Merckpoel

zie Meerpoel.

 

FD

Merckt, van de

van de(r) Mert, Vermer(c)kt, Vermerght: PlN De Markt: marktplein. 1336 Johan van der Maerct, poerter, Kuurne (DEBR. 1971); 1358 Johanne de Foro = 1369 Jhan van der Maerct, Ktr. (DEBR. 1970); 1542 Peter van der Merct, Hontenisse; 1568 Simon van der Mart, Hb.-Aw.(AP).

 

FD

Merckx

V. Marc I.                           

 

EV

Mercuri(o)

It. vorm van Lat. godennaam Mercurius.

 

FD

Mercy

cf. Mercier.

 

JG

Mercy

V. Marc I et Marc II.            

 

EV

Mercy

zie Merci, Demerchy.

 

FD

Mereau

Méreau, Mériaux, Meriaux. 13e s. «Lambiers li mereas de Londos» CartValBenoît, 1252 «Henricus Mereas de Thenis» Thisnes, 1265 «Colais Merial», 1289 «Baude-chons li Meriaus d'Artaing» CensNamur, 1302 «Johannes dictus li Mereaz» Villers-l'Évêque, 1444 «Jehan Mereau tailleur de pierre» AidesNamur; dérivé en -eau de maire (cf. DBR 7, 165-6), cf. aussi Mairiaux. - Aussi nom d'origine: Mereau, à Houdremont (Nr), ainsi p.-ê. 1671 «Séverin-Jacques de Me-reaud» BourgNamur.

 

JG

Mereau(x)

zie Mairiaux.

 

FD

Merecy

zie De Merechy.

 

FD

Meredith

Welse FN, waarvan 2e élément 'heer' betekent.

 

FD

Mérel(le)

Merel(le): Fem. bij Méreau.

 

FD

Merelle

Surnom: anc. liég. merelle 'part due' FEW6/l,370a.

 

JG

Meremans

cf. Meermans.

 

JG

Meremans

zie Meermans.

 

FD

Meremne

Me-, Mérenne, Merenne. Var. de Merelle?

 

JG

Meren, van der

zie van (der) Meer.

 

FD

Merendonck, van den

van (den) Meerendonk, van Meerendonck: PlN Me(i)rendonk in Grimbergen (VB). 1618 Jan van Meirendonck, Har.-Aw. (AP).

 

FD

Mérenne

Merenne, zie Marenne.

 

FD

Merens

1283 «Jehans de Merens» DettesYpres; var. de Meurens.

 

JG

Merens

zie Maire.

 

FD

Meresse

zie Mairesse.

 

FD

Méresse

1303-7 «Colin le filh le Meresse de Bolines» PolyptSalzinnes; fém. de fr. maire (femme du maire), cf. Mairesse.

 

JG

Méresse

V. MARU.                           

 

EV

Merg-

-an, -eay, -en, -et. Merghelynck. V. Marc I.                               

 

EV

Mergaert

au génitif: Mergaerts. 1377 «Mi-chiel Mergaerd» Ypres ; nom issu de l'anthrop. germ. fém. mêrja-garda (Fo'rst. 1104) [FD].

 

JG

Mergaert(s)

-gard, Merregaert: Metr. Germ. VN mer-gard 'beroemd-omheining': Mergardis (Fm.). 1377 Michiel Mergaerd, Ip. (BEELE); 1398 Jan Mergaert, Wervik (DEBR. 1970); 1396 Allijsse Mergaerts f. Mergaerts, Hofstaden (DE B.).

 

FD

Mergam

-an, zie Margam.

 

FD

Mergam

Proven. Merkem, (Loc.) ou  Marhem  (Dép. Dottignies).                

 

EV

Mergan

-am, cf. Margan.

 

JG

Mergaux

Var. de Margaux (par fausse régres­sion).

 

JG

Mergaux

zie Margel.

 

FD

Mergeai(s)

Mergeay, Merjay, Merjai: Pair. Wsch. LU W. var. van Merjaux; zie Margel.

 

FD

Mergeay

Mergeai, Merget, Merjay (NF plutôt de Gaume et du sud, également présent dans les Ardennes fr. et en Lorraine). ± 1590 «Barbe Merjay», 1688 «Claude Mergey» Colombey-les-Deux-Eglises (Hte-Marne), 1711 «Antoine Mergey» Longwy, ± 1725 «Anna Mergey» Halanzy, 1733 «Marie Loui­se Mergeay» Etalle, 1755 «Jean Mergeay» Breux (Meuse), ±1774 «Jean Joseph Mer­geay» Bure, 1785 «Jean Baptiste Mergeai» Pourru-St-Remy (Ardennes), 1856 «Eugène Mergeai» Hargimont (toutes mentions FyS); nom d'origine qui pourrait être soit le NL Mergey (Aube), soit un topon. issu de lat. muricarium, anc., moy. fr. murgier, murgé 'tas de pierres provenant de Pépierrement du sol', fr. rég. de l'Est meurgé, mergé, etc. FEW 6/3, 229a.

 

JG

mergel

,,Marne". Proven. Mergel-,  Merckel- (altéré en) Melke- -beke,   

bach.  ,,Ruisseau marneux".   Mergelsberg, ,,Colline marneuse".          

 

EV

Mergel(e), van de(n)

van der Mergel, van de Merghel, van de Merlen: PlN Mergel: mergel(put). Le Merghele in Rinxent (PdC), Mergele in Ronse (OV). 1476 Pierkin van Merghele, Bg. (DF X); 1683-1755 Francisais van de Mergel, Nederbrakel (vader van) 1729-1767 Jud. van de Mergel, Nederbrakel-Melsele (vader van) 1761-1835 Jos. van de Merlen, Melsele-Zwijndrecht (med. W. Taeymans).

 

FD

Mergelsberg

Misschien verhaspeling van PlN Môrschbach (RP): ize e. Mergesbach (TW).

 

FD

Mergelsberg

NF de l'est de la prov. de Liège, issu sans doute d'un NL allemand, p.-ê. Môrschbach (Rhénanie), 12e s. «Mergesbach» (TW).

 

JG

Mergen

Surnom: moy. néerl. morgen, margen, mergen 'matin'.

 

JG

Mergen

zie Margam.

 

FD

Merget

cf. Mergeay.

 

JG

Merget

Mirguet: Metr. Dim. van VN Margareta.

 

FD

Merghelynck

Patr. All. van een mark-naam, zoals Markhard, Markward. Vgl. D. Mârklin, Merklin; Mergel = Merkel (BRECH.). 1482 Merghelin Tackaert, Merghelin Dunder, Lo (CRAEYE); 1502 (Joris) Merghelin, Broekburg-Ip.; 1540 (Jacques) Merghelin, Ip. (TDF X.297-324); 1558 Merghelin de Wilde, St.-Win. (VERGR. 1966); 1640 Guil. Merghelinck, Ip. (MUL V).

 

FD

Mergits

Mergist: E. Metr. Margetts < VN Margareta. 1625 Joseph Margits (vader van) Catharina Mergits, A'dam (van Engelse afkomst, PDB).

 

FD

Mergny

cf. Merny, Mernier.

 

JG

Mergny

zie Merny.

 

FD

Merhaege(n), van

zie van Meerhaeg(h)e.

 

FD

Merhott(h)ein

zie Mermottein.

 

FD

Mérian

Merrians. [Cf. 1647-1717 «Sibylle Merian» peintre et naturaliste]. Surnom: norm. mériane 'méridienne' FEW 6/3, 31b?

 

JG

Mériaux

zie Mairiaux.

 

FD

Meriaux,

cf. Mereau.

 

JG

Meric

V. MARU.                                 

 

EV

Merienne.

Surnom (de paresseux?): norm. mérienne 'méridienne', comp. Mérian. Cf. aussi 1629 «François Merien» émigré en Suède.

 

JG

Mérillon

Meriloo, zie Morillon.

 

FD

Merjai

-jay, zie Mergeai.

 

FD

Merjay

V. Marc I.                             

 

EV

Merjay,

cf. Mergeay.

 

JG

Merk

zie Marc.

 

FD

Merk(e)man

Patr. Afl. van Merk = Marcus?

 

FD

Merk, van de

zie van der Mark.

 

FD

Merkaert

zie Merckaert.

 

FD

Merkelbac(h)

-bag, zie Merckelbach.

 

FD

Merkelbac,

-ach, -ack, -ag. Topon. ail. (= ruis­seau marneux).

 

JG

Merkem, van

PlN Merkem (WV). 1211 Boidinus de Merckem; 1300 Pieters van Markeem, Klemskerke (DF X); 1326 Jacop van Mercheem, Ip. (BEELE).

 

FD

Merkeman

1. Proven.  ,,De Marke"   (Loc. et Riv.). — 2. V. Marc I.          

 

EV

Merken

V. Marc I.                               

 

EV

Merken(s)

Mercken(s): 1. Metr. Dim. van HN Maria. 1379 Pieter Merrekin; 1304 Lambert Marre = 1326 Lambrecht Merre, Ip. (BEELE); 1456 Merken vanden Kelre = 1458 Marieken van den Kelre;

1498 Merken Stouten = 1499 Marie Stouten.Ht. (A. GHIJSEN). Vgl. Maere(ns). - 2. Kan in NB en L een jongere gen. zijn naast Merckx: 1673 Marcus Mercken, Hoeselt (MNT 231).

Merkestijn, van: PlN Merkstein (NRW).

 

FD

Merken,

Merkin, génitif: Merkens. Dimin. du thème anthropon. mark- (cf. Carnoy 55).

 

JG

Merken, van der

zie van der Mark.

 

FD

Merkenbr(e)ack

zie Merckenbrack.

 

FD

Merket

zie Marquet(te).

 

FD

Merki(er)

zie Marquier.

 

FD

Merkin

cf. Merken.

 

JG

Merkl(e)

Patr. Dim. van Germ. VN Markwart. 1270 Theodericus Merkelinus, Mainz (BRECH.).

 

FD

Merkpoel

zie Meerpoel.

 

FD

Merks

Merkx, zie Marc.

 

FD

Merkx

cf. Merck, Merckx.

 

JG

Merl-  

-ier,   -y.   1.   Proven.   Mellier   (Loc.)  ou Merly  (Dép. Baulers).      2. V. Marlier.                            

 

EV

Merlaen

cf. Merlan.

 

JG

Merlan

1.    Profess.    ..Perruquier"   (Ane.  lang. popul.). — 2.  Prov.   

Meirlaan.                                              .

 

EV

Merlan

-and, Merlaen, Meirlaen (formes néerl.). Surnom: fr. merlan (poisson) ou bien dérivé de fr. merle, ouest-flam. meerlaan 'merle' [FD].

 

JG

Merlan(d)

Merlaen, Meerlaen, -land, Meirlaen, Marland, Maerlan: 1. Afl. van Lat. merula, Fr. merle: merel. Vgl. Wvl.-Ovl. meerlaan: merel. Vgl. de Meirel, de Meirleir. BN voor een goed zanger. 1417 Gillis de Meerlhane, Gb. (SCHR.); 1567 Jan de Merlane (DF X). - 2. Zie Marland.

 

FD

Merle

1. Car. mor. H. qui chante ou   siffle  habituellement.  Métaphore :    NOB 288, 292. — 2. Proven. Meerle   

(Loc.).                                            

 

EV

Merle

1279-80 «Gilles Mieles» RegToumai; fr. merle, anc. pic. mierle, w. nam. mièle, etc., surnom de personne aimant à siffler, de musi­cien, cf. Lemerle.

 

JG

Merle

BN naar de vogel: merel. Vgl. Merlan. 1448 Pierre Merle, Comp. (MORLET).

 

FD

Merle

cf. Marlet.

 

JG

Merle

zie Merlet.

 

FD

Merleer

zie de Meerleer.

 

FD

Merlemont

1289 «Godissaus de Merlemont» CensNamur; nom d'origine: Merlemont (Nr), etc.

 

JG

Merlemont

zie Meerlemont.

 

FD

Merlen

zie Merlin.

 

FD

Merlen, van

van Meel(en), van Mêle: 1. PlN Meerle (A). 1540 Dierick van Merlen, Grave-Aw. (Midà. 1974,281-296). - 2. Zie van Mêle.

 

FD

Merlen, van de

zie van de Mergel.

 

FD

Merlet

Marlet, Marié, Me(i)rlé: BN Dim. van Fr. merle: merel. Vgl. Merlot, Merlan. 1795 E.J. Marlet, Lv.-Aw. (AP).

 

FD

Merleve(l)de 

Proven.     Merleveld     (Dép. Reninghelst).                         

 

EV

Merlevede

Meirlevede, Mèrlevede, Merlevelde: BN door diss. < Mellevede. Meluw: zacht, week; vede: pénis. BN voor iemand met een slap lid, voor een passieloos of impotent man, ook slappeling. Vgl. 1268 Johannem Lancvide, Kales (GYSS. 1963); 1338 Willem Goetveide, Bg. (JAM.); Standvede(WNT); 1287 Jehan Witveide, Ip.; 1321 Lippin Melevede, Dikkebus; 1377 Jan Melvede = 1378 Hannin Melvede, Ip. (BEELE); 1469 Wouter Melvede, Ip. (DONCHE); 1552 Jacob Merlevede, Elverdinge (VS 1987,409). - Lit.: W. BEELE, Defamilienaam Merlevede. Nk. 1996,41-50.

 

FD

Merli(er)

1. BN naar de vogel, Fr. merle (DNF). Vgl. Wvl. merelare, merelere, meerlaan: merel. 1250 Jean le Merlier, Noyon (MORLET). - 2. Zie Marlier.

 

FD

Merlier

Soit dial. fr. mériter 'néflier', soit var. de Marnier, Mernier (= travailleur ou exploi­tant de marnières).

 

JG

Merlin

1. Prov. Dép. Jolain. - 2. Anc. N. de bapt.  (Chanson de   

Roland). V. MARU.                           

 

EV

Merlin

1289 «Merlins de Viville», «Nicholes Merlins» CensNamur; anc. prénom, d'après Merlin, l'enchanteur des romans bretons.

 

JG

Merlin

Merlyn, -ijn, Merlen, Marlin, Marlein, -eyn, -een: Patr. Naam van de tovenaar Merlijn in de ridderromans (FLUTRE138). 1280 Catharina Merlins, Ip. (BEELE); 1424 Merlin Quintin, Ktr. (SR p. 44bis); 1476 Merlin van Beyst, Ing. (PARM.).

 

FD

Merlis

Merlys, -ijs: Spelling voor Merli = Merlier?

 

FD

Merlis

Merlys. 1280-81 «Gilles de Merli li tresfiliers» RegToumai; p.-ê. var., au plur., de w. mârlîre 'mamière'.

 

JG

Merlo

1. PlN Meerlo (NL). - 2. Zie Merlot.

 

FD

Merlo

Merlot. 1289 «Merlos de Merlemont» CensNamur, 1524 «Michiel Merlo» Theux, 1607 «Nicolas Mierlo» BourgNamur; dimin. de fr. merle (oiseau), par ex. w. (La Louvière, Nivelles) mièrlô FEW 6/2, 35b, cf. aussi Marlot; ou bien dimin. de fr. maire, cf. Mairlot. - À noter que les Merlo limbourgeois renvoient probabl. au NL Meerlo, jadis Merlo (Limbourg hollandais), cf. Chr. Merlo, Les Merlo messins, RIO 9, 1957, 81-92 et 161-180.

 

JG

Merlot

Merlo(n), Mirlon, Merlotte, Ma(i)rlot, Morlot,

Murlot: BN Dim. van merle: merel. 1380 Gilotteauz Mirlot, Laminne (CSP); i$e e. Jehan Merlot(MORLET).

 

FD

Merlot(te)

1. Proven. Merloo (Dép.Uccle),   ou   Mariette   (Dép.   Ma-   

rilles). — 2. V. MARU.                    

 

EV

Merlotte

Var. de Mariette (= petite marnière), topon. fréquent, ou fém. anthropon. de Merlot.

 

JG

Merlus

Var. de Mertes?

 

JG

Merlyn

zie Merlin.

 

FD

Merlys

cf. Merlis.

 

JG

Merman(s)

zie Meermans.

 

FD

Mermans

cf. Meeremans, Meirmans [FD].

 

JG

Mermelstein

zie Marmelstein.

 

FD

Mermet

-od, zie Marmet.

 

FD

Merminod

zie Marmillion.

 

FD

Mermottein

Merhott(h)ein, Mormenteyn: Adaptatie vanFr. FN Marmottin: Afl. van mermot, dim. van Ofr. merme: zeer klein; vgl. Mermet, -od; Marmoz = Mermoz (DNF). 1454 Willem Mormentin, Komen (RHK); 1503 Murmentyn, Lokeren (VERSTEGEN); 1516 Andréas Mormentyn (MULIII); 1524 Andrée Mormentin, Ip. (PSM); 1534 Guilhelmus Mormentinus, Vn. (MUL IV).

 

FD

Mermuys

zie Marmus(e).

 

FD

Mernier

Merny, Mergny (NF de la prov. de Luxembourg). Nom d'origine: Merny, w. mèr-ni, 14e s. «Mernier», à Carlsbourg (Paliseul). Cf. aussi 1775 «Pierre Mernier dit Dumoulin de Saint-Phal (orig. de Lyon)» BourgLiège.

 

JG

Mernier

-y. 1. Proven. Merny (Dép.Paliseul, Ane. Mernier). •— 2. Pro-fess. V. Marnier.

 

EV

Mernier

zie Marnier.

 

FD

Mernix

Var. de Marnix, prénom importé de Savoie aux Pays-Bas, vers 1520, avec Jehan de Marnix (cf. BTD, 54, 1980, 296-7).

 

JG

Merny

cf. Mernier.

 

JG

Merny

Mergny: 1. PlN in Carlsbourg (LX). - 2. Var. van Marnier.

 

FD

Merode, van

Mero, de Mérode, de Merode, van Meroy(e), van Maroey, van Maroeij: Van Merode < Van (de)me Rode = Van den Rode (vgl. D. vom < von dem). Zie Van Rode. PlN Merode in Langerwehe en Dûlmen (NRW). Merode bij Duren (NRW): 1101 Roden; 1216 Remaro van den Rothe(TW). Kloosterrade (NL): 1108 Rode (TW). 1363 Werner van me Roede, NL; 1369 Harper van me Roide, NL (BLOIV); 1374 Scheyvart vanme Roide,Tilman van Roide, Kloosterrade (BLO V); 1547 Geraart van Meroyen, Bs.; 1569 Antoine van Merode, Bouwel-Aw. (AP); 1579 Aerdt van Merode; 1623 Jan van Meroe, Bilzen (SCHOE.).

Mérotte, Merotte: Metr. dim. van Marie. 1289 dame Meroute, Namen (J. G.).

 

FD

Merotte

Me-. Cf. p.-ê. 1289 «dame Meroute» CensNamur; surnom: w. mérote 'petite mère' (terme affectueux en parlant à une petite fille) DL401b; ailleurs, signifie aussi 'chatte'.

 

JG

Merpoel

zie Meerpoel.

 

FD

Merre, (de)

zie Lemaire.

 

FD

Merreau

zie Mairiaux.

 

FD

Merreel

zie Morel.

 

FD

Merregaert

zie Mergaert(s).

 

FD

Merremans

zie Meerman(s).

 

FD

Merrette

zie Marette.

 

FD

Merrians

cf. Mérian.

 

JG

Merriaux

zie Mairiaux.

 

FD

Merrienboer

Adaptatie van PlN Mariembourg (N).

 

FD

Merris,van

van Ma(i)ris, Meerris, van Meires: PlN Merris (FV). 1111 Wibaldi Mêmes; 1121 Walteri de Merni; 1130 Eustachius de Mêmes, Borekburg (DF X); 1277 Willaumes de Mères, Ip. (BEELE); 1337 Janne van Mêmes (OV 241).

 

FD

Merry

1. Proven. Méry (Dép. Tilff).— 2. V. MARU.

 

EV

Merry

Forme pop. de l'anthrop. germ. Méderic < math-ric, nom d'un saint, plutôt que nom d'origine: Méry, à Tilff (Lg).

 

JG

Merry

zie Demerie.

 

FD

Mers

1. Zie Meers(ch). - 2. Var. van Mars.

 

FD

Mers

cf. Merse.

 

JG

Mers(ch)

1.   Proven.    Loc.    (Gd.Duché de Luxemb.). Synon. : Merz.V. aussi Meers. — 2. V. MARU.

 

EV

Mersch

1. Zie Meers(ch). - 2. PlN Mersch (GH).

 

FD

Mersch

génitif: Merchs. Nom d'origine: moy. néerl. mersch 'prairie humide', topon. très fréquent; cf. aussi Merch.

 

JG

Mersch-

zie Meersch-.

 

FD

Merschmeyer

Composé de moy. néerl. mersch + meyer 'intendant, locataire'.

 

JG

Merse

Mers. Surnom: moy. néerl. merse 'marchandise; panier ou corbeille'.

 

JG

Merseeman, de

zie (de) Meersman.

 

FD

Merseman

zie (de) Meersman, Meerschman.

 

FD

Mersie

zie Merci.

 

FD

Mersmans

(de) Mers(se)man, zie Meerschman, (de) Meersman.

 

FD

Mersmans

V. Meers.

 

EV

Mersschaert

Dérivé en -aert de (Van der) Meersch [FD].

 

JG

Merst

Wsch. hypercorrect voor Mers.

 

FD

Merstdag

cf. Mestach, Mestdach.

 

JG

Merstdag

zie Mesdag.

 

FD

Merstraeten, van

Verspreide PlN Meerstraat. 1360-70 Roeland van Merstraeten; 1380 Aert van Merstraeten; 1452 Jan van Merstraeten, Bs. (Midd. 1992> 139-H8).

 

FD

Mersveldt

zie Merstveld.

 

FD

Mersy

V. Marc I.

 

EV

Mersy

zie Merci.

 

FD

Mert

zie Maartens.

 

FD

Mert, van de(r)

zie van der Merckt.

 

FD

Mertel

zie Martel.

 

FD

Merten

au génitif: Mertens [5e NF le plus fré­quent en Belgique, avec plus de 18000 por­teurs], Mertens dit Martens. Forme néerl. de fr. Martin, cf. aussi Marten(s), Maerten(s).

 

JG

Merten

-e(n)s, zie Maarten(s).

 

FD

Mertens

V. Martin.

 

EV

Mertes

-es. Var. de Merts (avec intercalation de -e),

 

JG

Mertgens

Dimin. en -gen (au génitif) de Mert(en).

 

JG

Mertgens

Patr. Dim. van VN Merten/Maarten.

 

FD

Mertin

zie Maarten(s).

 

FD

Merts

Mertus, zie Maarten(s).

 

FD

Merts

Mertz, Merz. Génitif de Mert(en).

 

JG

Mertsveld

Mersveldt: Wsch. PlN Merts Veld: Meerts (Mertens) veld. Vgl. Mertensveldeken in Wilrijk (VANPASSEN146).

 

FD

Mertz

cf. Merts.

 

JG

Mertz

Merz: D. März. i. Maand maart. - 2. Patr. Vleivorm van een mar-naam. 1424 Mertz Vogenlin, Sonthofen (BRECH.).

 

FD

Mertzenich

Nom d'origine: Merzenich (Ail., Nordrhein-Westfalen).

 

JG

Mertzenich

PlN Merzenich (NRW).

 

FD

Merum, van

Vondelingnaam van Michael van Merum, op 5 maart 1762 gevonden in de stal van schepen Janssen in Merum (NL) (CROTT1995).

 

FD

Merveille

Merve(i)llie, Mervieillie, Mervill(i)e, Merveilde, Mervi(e)lde, Mervijlde, -ylde, Mervaill(i)e, Marvi(e)lle, -vilde, Marve(i)llie, Marvel(le), Marvillier: 1. Fr. merveille: wonder. Vgl. Merveilleux, D. Wunder, volgens BRECH. BN voor iemand die vreemde, wondere dingen doet of wonderbare verhalen vertelt. - 2. PlN Merville, Ndl. Meregem (FV); zie De Merville. 1291 Pietrekins Mervelle, Zarlardinge (VR 79V°); 1472 Jan Merveille, Bg. (PARM.); 1583 Philips Merveille, Koudekerke (VERGR. 1972); 1558 Loonis Merveille, Meulebeke; 1663 Jacques Merville; 1785 Joseph Mervillie, Tielt (KWI-II). Voor de W-var., zie DEBR. 1985.

 

FD

Merveille

Merveillie, -eilde, -ielde, -ijlde (formes néerl.). Fr. merveille, p.-ê. avec le sens de 'chose la plus étonnante, la plus admirable' FEW 6/2, 143b, surnom de celui qui a accompli une action extraordinaire (Morlet 688); comp. les NF fr. Merveilleux, Merveillon.

 

JG

Merveille

Proven.   Merville    (Loc. fr.).

 

EV

Merveilleux

BN voor een wonderbaar mens. 1275 le maison Mervelleus, Lessen (VR inr°).

 

FD

Merville

Nom d'origine: Merville (Nord, Somme, etc.).

 

JG

Mervis

zie Meervis, Meus.

 

FD

Merwe, van de(r)

PlN (ZH) aan de rivier de Merwede, die van Gorkum tôt Vlaardingen loopt: 1040 Mereweda (LNT). De FN moet dus vander Merwee worden uitgesproken. 1281 Daniel van der Mareweden, Dordrecht (CG); 1345 Herman van der Merwede (CCHt).

 

FD

Merx

cf. Merckx, Merkx.

 

JG

Merx

V. Marc I.

 

EV

Merx

zie Marc.

 

FD

Mery

zie Demerie.

 

FD

Merz

cf. Merts.

 

JG

Merz

zie Mertz.

 

FD

Merzbach

PlN (NRW, BEI).

 

FD

Merzbach

Proven.   ,,De   (la  région de) la Mersch" (Riv.).

 

EV

Merzer

BerN. Zoals D. Merzler: kleinhandelaar, kramer. Vgl. Mercer.

 

FD

mes

,,Couteau".   Profess.   ,,Coutelier".    189-  Variantes :  Messe,Mes(ch),    Messens,    Mesma(e)-ker(s),  Messer(schmidt)   (forme allem.),    Meskens,    ,,Petits    cou-teaux".

 

EV

Mes

BerBN van de messenmaker. Vgl. Meskens. 1300 Heine Mes, Tv. (BERDEN).

 

FD

Mes-

-otten, -quite. V. MAD (Maz).

 

EV

Mes(se)man(s)

1. BerN van de messenmaker. 1551 Anthonius Mesmannus, Mech.; 1560 Joannes Landensis cognomine Mesmans (MULIV); 1625 Fr. Messeman, Beel-Aw. (AP). - 2. Zie (de) Meersman.

 

FD

Mesaus

zie Michaud.

 

FD

Mescart

zie Meerschaert.

 

FD

Meschain

zie Mesquin.

 

FD

Mesche, van der

zie van der Meersch.

 

FD

Meschman

zie Meerschman, (de) Meersman.

 

FD

Mesdach

cf. Mestach, Mestdach.

 

JG

Mesdag

Mesdag(h), van Mesdag, Mesdach, Mestag(h), Mestack, Mest(d)ach, Mestdag(h), -dagd, -dagt, -daqh, Mastdagh, Merstdag, Mestdog: BN naar de misdag, Mnl. en Wvl. mesdag: kerkelijke feestdag, kerkdag, dag waarop de gelovigen naar de mis gaan. Vgl. 1392 Cuntz Kirchtag (SCHEFFLER183), Fr. Dimanche. 1306 Jehan Mestach, Ip. (BEELE); 1394 van Grielen Mesdaeghs, Gullegem; 1382 waren Jan Mestaghes = 1398 Jan Mesdach, Olsene (DEBR. 1970). - Lit. : F. DEBRABANDERE, Defamilienaam Mes(t)dag(h). LG1983,375-6.

 

FD

Mesdom

-don, Mee(r)sdom: Fr. FN Mesdon. Wellicht PlN Maisdon (Loire-Atl.). 1639 Jan Mesdom, Pieter Mesdom, Kemmel (DUV.); 1745 Ignatius Misdom, Poperinge (med. F. Denys).

 

FD

Meseeuw

zie Michaud.

 

FD

Meseguer

zie Mességué.

 

FD

Mesel, de

de Mezel: BN Mnl. mesel: elllendig, melaats. 1406 Marie Smesels, Bs. (PEENE); 1558 Adriaen de Mesele; 1556 Anthonine Smesels; 1559 Lieven de Mesele, Oordegem (LIEVENS).

 

FD

11:56 Écrit par Johan Viroux | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.