14/09/2012

K-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

Kairis

zie Caris.

 

FD

Kais-

-e, -in. V. GAST et Nicaise.

 

EV

Kais(e)r

zie (de) Keizer.

 

FD

Kaise

var. néerl. : Kaas, Kaes, Caes [secon­dairement: surnom de fromager, néerl. kaas], au génitif: Kaisen. Aphérèse de (Ni)caise. « Dérivés: Kaisin, w. (Charleroi) Kâjin. 1297-99 «Kaisin dou Sart», 1332 «Kaisin Meurisset» ComptesMons, 1602-3 «Hubert Kaisin» Ter-riersNamur. - Kaisoel (suffixe -ou/?). — Kai-son, Kaisson. - 1522 «Kaiso de Haillebier», 1654 «Martin Kaisot» BourgNamur.

 

JG

Kaise

zie Caise, Dekais(e).

 

FD

Kaisen

Kaisin, zie Caesens.

 

FD

Kaiser

Kayser, Keiser, Keizer, Keyser, Késer, Keser, au génitif: Keysers. 1287 «Nicolon le Keiser» DettesYpres, 1686 «Ro­bert Kayser» BourgNamur, 1732 «Salomon Keiser» Hatrival; surnom: moy. néerl. keiser, ail. Kaiser 'empereur', probabl. d'une société de tir (comp. Leroy).

 

JG

Kaisergruber

Reïnterpretatie van Kiesgruber, die bij een Kiesgrube 'kiezelgroeve' woont. PlN Kiesgrube(HS,BW).

 

FD

Kaisers

Nom de profession (au génitif): moy. néerl. ketser 'marchand en détail'.

 

JG

Kaisin

Kaisoel, Kais(s)on, cf. Kaise.

 

JG

Kaison

Keeson: Patr. Afl. van HN Nicaise. -1300 magistri Casonis, Har. (DEBR. 1980).

 

FD

Kaiss,

Kaisz, Kaisse: Kais, Kayss is een West-Zwabische diftongering van D. Käse: kaas (BRECH.). Zie ook Caise.

 

FD

Kaiver(s)

zie Kever(s).

 

FD

Kaivers

cf. Kever(s).

 

JG

Kaivers

V. Kever.

 

EV

Kaivez

Proven. Queuettes (Dép. Jumet et Walcourt).

 

EV

Kaivez   

Proven. Quevettes  (Dép. Chimay).

 

EV

Kaizen

zie Caesens.

 

FD

Kak(k)ert

Kackert: 1. Zie Cackaert. - 2. Of var. van Kaker, met paragogische t.

 

FD

Kakenberg

Kakelbergh, Kae-, Nom d'ori­gine: Kakenberg, à St-Gillis-Dendermonde, Kakelenberg, à Schendelbeke (FlOr), etc.

 

JG

Kakenberg

Kakelbergh, zie van Kaekenbergh.

 

FD

Kaker

cf. Kaacker.

 

JG

Kaker

Kaa(c)ker: 1. Var. van Ndd. Kaa(c)k, Kock, D. Koch: kok. BerN. Zie Kaak 3. - 2. Ndd. Kä(c)ker, Mnd. kôker, D. Köcher: koker, foedraal. BerBN. Vgl.DeKoker.

 

FD

Kakert

Kakkert, cf. Kackert.

 

JG

Kakert

Zie Kakkert.

 

FD

Kaket

Kaquet, Caquet, Caque: Patr. Rom. dim. - met anticipatie van de k - van VN Jacques, Jakob. 1516 Jacquemien dit Kaket, Luik (HERB.).

 

FD

Kaket

Kaquet, w. Kâkèt. 1516 «Jacquemien dit Kaket» GuillLiège; hypocor. de Jacques.

 

JG

Kal(a)erts

Kalgoet. V. KAAL.

 

EV

Kalassen

V. Nicolas.

 

EV

Kalb

Calp: D. BN Kalb: kalf. Vgl. Kalf(f ).

 

FD

Kalb

Surnom: all. Kalbe 'génisse'.

 

JG

Kalber

Kalbert. Nom issu de l'anthrop. germ. calle-behrt; le déterminant n'apparaissant qu'en Flandre, Lindemans 158 y voit l'hypocor. de Kathelijne, Catherine (cf. Kallen); mais le NF est aussi all. : Ka(h)lbrecht. Cf. aussi Calbert.

 

JG

Kalber(t)

zieCalbrecht.

 

FD

Kalberg

zie Kahlenberg.

 

FD

Kalbfleisch

D. BerBN van de slager.

 

FD

Kalbus

Kalbusch. Nom d'origine all. (= bos­quet dénudé).

 

JG

Kalbusch

-us(h): D. PlN: kaal bosje.

 

FD

Kalck, van

zie van Calcken.

 

FD

Kalcker

zie Kalker.

 

FD

Kaldeker(c)ke(n), van

PlN Kaldenkirchen (NRW).

 

FD

Kaldenbach

PlN: koude beek. Zie Kaltenbach.

 

FD

Kaldenberg

PlN: koude berg; vgl. Cauberg(h). D.

 

FD

Kaldenberg

V. Koud.

 

EV

Kalderon

zie Caudron.

 

FD

Kalders

zie van de Kelder.

 

FD

Kaldewaij

zie Koldewey.

 

FD

Kale,(de)

Zie Kaal.

 

FD

Kalechman

zie Kalkman.

 

FD

Kalee

zie Calet.

 

FD

Kalen

Hypocor. brabançon de Karel, Charles (Lindemans 55); serait à distinguer de Kallen. Cf. aussi Caelen.

 

JG

Kalen

zie Caelen(s), Kahlen.

 

FD

Kalf

,,Veau". 1. Car. mor. ,,Homme inintelligent". Nos  288,  29. — 2.Proven. L.D. — 3, Profess. Eleveur ou    marchand    de    veaux. Cal-v(a)er(t).  Spécialiste appelé pour les vêlages.

 

EV

Kalf(f)

Calf(f), de Calf: 1. BN voor een kalf van een mens, een eenvoudige van geest, naïeveling. 1115 Erpulfus Calvekin, WV (LEYS1951); 1275 Ernous Calph, Oud. (VR 6r°); 1280 Lambinus Calf, Ip. (BEELE); 1382 Gillis Tcalf, Pittem (DEBR. 1970). - 2. BN naar de huisnaam. 1545 Claes Pietersz.

Calff (woonde) in 't Calff, A'dam (MEERTENS

194l).

 

FD

Kalfsvel

BerN van de viller van kalveren. Vgl. D. Kalbfell, Poilvé. +1570 Calffvel, Dordrecht (CDT 68).

 

FD

Kalhauge,

Kallehauge, Kallage: Wellicht var. van Slav. EN Kallauka, Kallauke: 1550 Kalaucka. Sorbisch kalawka: wilde peer (NAUMANN).

 

FD

Kalhen,

zie Kahlen.

 

FD

Kalhöfer

D. EN Kalthofer < PlN Kalthof (NRW).

 

FD

Kalichman

zie Kalkman.

 

FD

Kalin

Var. de Kalen ou de Kallen.

 

JG

Kalin

zie Caelen(s).

 

FD

Kalis  

Proven. Kalis(hoek) (Dép. Zedelgem).

 

EV

Kalisch

Kalis(z), Kallis: Poolse PlN: moeras. 1309 Kalisz, 1566 Kalisch (NAUMANN). Geldt dit ook voor: 1700 Arien Willemsz. Calis, Sliedrecht(NdlL. 1970,32-45)? Of zie Calliste?

 

FD

Kalishoek

PlN in Zedelgem (WV) en Zevenbergen (NB).

 

FD

Kaljouw

zie Caillau(x).

 

FD

Kalk

BerBN van de kalkmaker, -brander, kalker.

 

FD

Kalk(en), van

zie van Calcken.

 

FD

Kalker

Kalcker: BerN van de kalker, pleisteraar, stukadoor, of van de kalkmaker. 1279 Willem Calkers lande, Bg. (CG); 1281 Johannes Calkere, Straten(HAES.).

 

FD

Kalkeren, van

Verhaspeling (H) van Van Kalken.

 

FD

Kalkhoven

zie Kalkoven.

 

FD

Kalkmaker, (de)

BerN van de kalkmaker, -brander. 1391 Maertin den Calcmakre van vii mudde ende een carre calcx, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Kalkman

Kalkmann. Nom de profession néerl. ou all. : producteur ou vendeur de chaux, néerl. kalk.

 

JG

Kalkman   

Profess. Marchand de chaux. Ou : Spécialiste du chaulage.

 

EV

Kalkman(n)

Kalechman, Kalichman: BerN van de kalkmaker. 1394 Maertin de Calcmakere = 1395 Martin de Calcman = 1399 Maertin...van xvi rasieren calcx, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Kalkoen 

,,Dindon".  1. Car. phys.Rougeaud. — 2. Car. mor. Gourmand, bête et colère comme un dindon. — 3. Profess. Dindonnier.

 

EV

Kalkoen

cf. Calcoen.

 

JG

Kalkoen

zie Calcoen.

 

FD

Kalkoven

cf. Calcove.

 

JG

Kalkoven

Kalkhoven, Calcove, Calcôve: BerBN naar de kalkoven van de kalkbrander. 1308 Johannes de Calcovene, Mech. (OATII); 1346 Jan van den Calchovene, Cent (RSGIII); 1367 Jacop

Calchoven, Ip. (BEELE).

 

FD

Kalksteen

Surnom de chaufournier (par méto­nymie): néerl. kalksteen 'pierre à chaux'.

 

JG

Kalksteen

Vondelingnaam. Op 13 februari 1822 werd in Antwerpen om 5.15 uur Scholastique Kalksteen gevonden. Zij had een kind in 1845 in Wilsele en overleed in Leuven op 27 februari 1848

(R.V.).

 

FD

Kall-

-(a)ert(s), -enkoot.V. Kaal.

 

EV

Kallaert(s)

cf. Callaert(s).

 

JG

Kallaert(s)

zie Callaert(s).

 

FD

Kallage

zie Kalhauge.

 

FD

Kallberg

zie Kahlenberg.

 

FD

Kalle

zie Calle.

 

FD

Kallehauge

zie Kalhauge.

 

FD

Kalleman

Calmant, Kalman(s): Metr. Afl. van VN Kalle, Calle = Katelijne (LIND. 1964).

 

FD

Kallen

Gén. de Kalle, hypocor. de Kathelijne, Catherine.

 

JG

Kallen

zie Callens.

 

FD

Kallenbach

PlN (NRW).

 

FD

Kaller

Caler(s): 1. Van Mnl. callen: spreken, praten, babbelen. - 2. Evtl. var. van Kallert.

 

FD

Kallert

zie Callaert(s).

 

FD

Kalley

zie Calet.

 

FD

Kallis

zie Kalisch.

 

FD

Kallner

zie Kelleneers.

 

FD

Kalman

au génitif: Kalmans. Surnom: néerl. kaal 'chauve' + man 'homme'? Ou bien sim­plification consonantique de Kalkman?

 

JG

Kalman(s)

Kal(l)mann: 1. D.-joodse FN < Callomon. 1376 Kalman jude, Baden (DN). - 2. Afl. van PlN. 1476 Hermen Kalleman, Bremen; 1313 Joh. de Calle, Bremen (DN). - 3. VN Koloman. 1293 Sifrid gen. Kalaman, Kassel (BRECH.). - 4. Zie Kalleman.

 

FD

Kalmeijer

Kalmar: D. Kaltmeier (BRECH.), Kahlmeier  (GOTTSCHALD) of Kallmeyer < PlN Calne: vuil water (DN)?

 

FD

Kalmthout, van

van Calmthout: PlN Kalmthout (A) (Nk. 1974,88-89).

 

FD

Kalpers

zie de Kerpel.

 

FD

Kals

cf. Kaal.

 

JG

Kals(e)

Cals: Patr. VN Kal < Karel (vgl. Caelens)? Of < Calbert, Calleboud?

 

FD

Kalscheuer

PlN Kaltscheuer: koude schuur.

 

FD

Kalstad

PlN Kallstadt (HS, RP).

 

FD

Kaltenbach

Verspreide PlN (NRW, HS, BW, BEI).

 

FD

Kaltenberg

(NRW, BEI). PlN Caldenberch in Hoeselt (L) (ZIP). 1462 Henrick van Caldenberch, Tg.(IOT).

 

FD

Kaltenborn

Kaltenbrunner: D. FN < fréquente PlN Kaltenbronn, -brunn, -born: koude bron.

 

FD

Kalter

Mhd. kalter, D. Kelter: wijnpers. BerBN van de druivenperser. Vgl. Keltermann.

 

FD

Kalterherberg

PlN in Monschau (NRW).

 

FD

Kalut

(NF plutôt liégeois). Surnom: anc. fr. calus 'qui a des callosités' Gdf [MH], ou bien moy. néerl. calu 'chauve'.

 

JG

Kalut

zie Calu(s).

 

FD

kam

1. Crête de la colline. Proven. Kamm, Kamman(s), Cammaert Kamaarde). Opdekam, V(and)ercammen. — 2. ,.Peigne (du tisse-rand)". Profess. Kamm, Kamman(s), Cammaert    (Kammer), ,,Peigneur".

 

EV

Kam

Kamm. Nom d'origine: néerl. kam 'brasserie' (propr. 'peigne'); cf. aussi Van der Cam, etc.

 

JG

Kam-

-ette, -let.V. HAM.

 

EV

Kam(m)ler

D. BerN Kämmler: (wol)kammer.

 

FD

Kam, (de)

de Cam, Kamm: 1. BerBN van de kammaker of kammer. 1375 Michiel den Cam, Ip. (BEELE). 2. Decam kan een spelling zijn voor Decamp(s), Descamps, b.v. in 1579 Ant. de Kam, Bergen-Aw. (AP).

 

FD

Kam, van (der)

van (der) Cam, van der Cam(m)e, van der Camrnen, Vercamme(n),vercam,Verkammen, Verkem: 1. PlN Mnl. camme: brouwerij. 1331 Ghisel van der Kammen, St.-P.-Leeuw (PEENE); 1576 Merten Vercammen, Reet (MAR.). - Lit.: BdS 1982, nr.2, p.7. - 2. Van Kam/Van Cam kan een var. zijn van Van Chaam.

 

FD

Kamel

Kamele, Kamel dit Camel: BN naar de huisnaam: kameel. 1474 Hans Muntprat zum Kemlin, Konstanz (BRECH.).

 

FD

kamer

,,Cambre"  (Lieu occupé par des    chaumières). Proven.    Cam(m)erman(s), Vercammer.

 

EV

Kamer(s)

Verkort < Van der Kamer of Kamerling.

 

FD

Kamer, van der

van Caimere, Verka(e)rr(e), Verca(e)mer(e), Verca(e)mert, Vercammer, Vercambre: 1. Verspreide PlN Ter Kamer: eenkamerwoning. 1326 Lambert van der Camere, Ip. (BEELE). 2. Bepaald PlN Ter Kameren (abdij, bos) bij Bs. 1290 Aleydis dicta abbatissa monasterij de Caméra; 1356 Kateline van der Cameren, Bs. (PEENE). - 3. De FN werd ook verward met Vercammen: 1766 aliquos in hac parochia vocari Vercammeren qui tamen in hac registre inveniuntur nomine Vercammen, Wilrijk (VS1972,304). Zie ook Van Cammeren 2.

 

FD

Kamerbeek

zie (van) Camelbeke.

 

FD

Kamerling

Camerlinck, -lin(ck)x, -lynck, -lijnck, -lengo, Caemerlynck, Kemerlinc(kx), Kâ'mmerling: i. Mnl. camerlinc: kamerdienaar, kamerheer; ook schatbewaarder. Vgl. Fr. Chambellan, E. Chamberlain. 1122 Gerardus Kamerling (CVT); 1267-9 Arnoud Kemerlinc=Arnoldus Camerarius, Diest (F.C.); 1281 Piter Camerling,Ip. (BEELE); 1292 Johanni dicto Camerlinc, Ktr. (DEBR. 1980). - 2. Afl. van Van der Camer. 1568 Jan van de Camere filius Françoys, gheseyt Camerlynck, Hondschote (DGW).

 

FD

Kamermans

zie Camerman(s).

 

FD

Kaminski

Afl. van Poolse PlN Kamien. 1386 Kamensky, 1398 Caminsky (NAUMANN).

 

FD

Kamm

zie (de) Kam.

 

FD

Kammaker, de

BerN van de maker van haar-, wol- of weefkammen. 1284 Simon Cammaker, Dordrecht (CG); 1326 Wouter de Cammakere, Ip. (BEELE).

 

FD

Kamman(s)

Cammans: 1. Afl. van Van der Cammen, Vercammen. 1600 Maria Vercammen = 1621 Maria Kammans, Boechout (SELS). - 2. BerN van de kammaker.

 

FD

Kammellander

Kammerlander < PlN Kamerland (SH). 1287 Hugo Camerland, Esslingen (BRECH.).

 

FD

Kammer, (de)

Cammers, Kammer: BerN van de wolkammer. 1200 Henricus Cambre; 1273 Guilielmus Cammere, Cent (GN); 1326 Jan de Cammere, Ip. (BEELE). Zie Kemmer(s).

 

FD

Kammerer

D. BerN van de kamenier, kamerheer.

 

FD

Kammerer

Nom de profession : all. Kämmerer, corresp. à fr. camérier.

 

JG

Kämmerling

zie Kamerling.

 

FD

Kamoen

Kam(m)oun: De oudst bekende voorvader is Arnoldus Camun, ça. 1630 in het Spaans garnizoen in Sint-Niklaas (PDB). Zeldzame Sp. FN Carmin, var. van de veel frequentere FN Camon (Catalonië, Aragon). Van de BN Camône, of PlN Camos (Galicië) of Camon (Ariège)?

 

FD

kamp

,,Plaine, Terrain non cultivé, ouvert, Campagne". Kamp(s), Kamper, ,,Du camp". — 2. ,,Lutte, Compétition, Rivalité". Profess. ou sport. Kamper(s). ,,Lutteur, Com­pétiteur". Formes allem. : Kampf, Kaempf, francisé : Kempfé. Kamperdyck. ,,Digue de la compéti­tion ou de la rivalité". Campenart (Kampenaard) ,,Terre de la com­pétition".

 

EV

Kamp

Campe; augén. : Kanips, Camps. Nom d'origine: néerl. kamp 'champ'.

 

JG

Kamp

zie Kemp.

 

FD

Kamp(f)l

Dim. van Kamp(f ); zie Kemp.

 

FD

Kamp(s)

Camp(s), Camp(e), Campé: 1. BerBN voor de kammaker. 1449 Mechtilt Cams, Diest (VdP). -2. Zie Kemp. - 3. Korte vorm en gen. van Van (de) Kamp. Zie Far. 1988,145.1561 Aart Kamps, Mtr.-Aw.(AP).

 

FD

Kamp, (van de)

van (den) Camp(e), (van de) Camp, op den Camp: PlN Kamp, Lat. campus: open veld, afgeperkt stuk land. 1252 Beatricem de Campo, Har. (DEBR. 1980); 1378 Aelkin van den Kampe= 1399 Alard du Camp, Ktr. (DEBR. 1970). Zie ook KCTD1943,262-7.

 

FD

Kamp, de

zie Dechamp(s).

 

FD

Kampen

zie Kemp.

 

FD

Kampen, van

(van) Campen: PlN Kampen (Z, NB, NH, NS, SH). 1395 Hannekin Godevaertvan Campen, Ktr. (DEBR. 1972); 1414 Peter van Campen, Aw. (ANP).

 

FD

Kampener, de

zie Kempenaar(s).

 

FD

Kampenhout, van

van Campenhout, -houd(t), -hau(l)t, van Camphenhoudt, Kappenhoudt: FlN Kampenhout (VB). 1145 Walterus de Campenhalt, Vorst (CVT); 1209 Walterus de Campenhout, Her. (CSWI); 1361 Heinric van Campenhout, Mech. (HB678).

 

FD

Kamper(s)

Campers, Kemper(s), Kempeers, de Kem-per, Kimpers, Kijmpers, Kympers: 1. Mnl. camper, kemper: kampvechter, kampioen. D. Kempfer. 1481 Willem Kempers, Ht. (A. GHIJSEN); 1617 Catharina Campers, Schelle (MAR.). - 2. Patr. Germ. VN kamp-hari. Vgl. Kampert.

 

FD

Kamperdijk

PlN Kampdijk in Uikhoven (L)?

 

FD

kampernolie

,,Champignon". Comper-, Copper- -nolle. 1. Profess. Kampernolie(kweker), ,,Cultivateur de champignons. — 2. Proven. Koppernolleveld (Dép. Poperinghe).

 

EV

Kampers

Campers. Gén. de moy. néerl. *kam-per 'lutteur' qui serait dérivé de kamp 'lutte, tournoi'.

 

JG

Kampert

Kempart, Campaert, Campeert: 1. Patr. Germ. VN kamp-hard. D. Kamphert. Vgl. Kemp i. 1621 Arnout Kampaerts, Kontich (SELS). - 2. Var. van Kamper; zie Kampers. - 3. Afl. van Van Camp.

 

FD

Kampf

Kämpfe, zie Kemp.

 

FD

Kamphuis

-huys, -huijs: PlN: huis op een kamp of veld. PlN bij Deurningen, Raalte (OIJ) en Veldwijk (G) (HEKKET). Vgl. D. Kamphaus (NS, NRW). 1461 Johannes van Camphusen, Leod. dioc.(MULII).

 

FD

Kampmann

Afl. van PlN Kamp: omheind veld. 1584 Laureys Campman, Aw. (AB).

 

FD

Kamst

zie Vercaempt.

 

FD

kan

,,Pot, cruche". 1. Profess. Potier. Kan(n). — 2. Car. mor. ,,Buveur". Kan(n), Kann(a)er(ts). — 3. V. GAND.

 

EV

Kan(t)z

1. Car. mor. Kans, ,,Chance". N. d'un homme qui réussit dans la vie.

 

EV

Kan, (de)

(de) Can(ne), Kann(en): 1. BerBN van de tingieter, potgieter. Vgl. Kannegiesser, Kannekens. 1374 Peter Heinrijc Cans soens lande, Aw. (VLOEB.); 1398 Jan Kanne, Willem Canne, Aalbeke (DEBR. 1980); 1585 Pieter Claesz. Kan, loodgieter in de Vergulde Kan, A'dam (TROCH). - 2. Zie ook Dechamps.

 

FD

Kan, van de

van de Can, van Kan(n), van Can(n), van Cang(h), Vanckan, Vanekan: 1. PlN De Kan in Vn.; ter Kanne in Ktr.-Marke. 1388 terra de Canna: 1398 Willem Canne, Marke; 1394 Belen van der Cannen, Aalbeke (DEBR. 1970). - 2. PlN Kanne (L). 1309 Arnoldus de Canne, Mtr. (SKM); 1569 Lenaart van Kan, Mill-Aw. (AP). - 3. Evtl. var. van Van (de) Kamp.

 

FD

Kanaar

zie Canard.

 

FD

Kandelaerfe, (van) de

zie van (de) Candelaere.

 

FD

Kandlbinder

D. BerN van de krammer van vaatwerk, hechter van aardewerk, kannen. Vgl. De Napbinder. Mhd. Kandel: Kanne.

 

FD

Kane

Caen(e), Can(n)e, Kaan, Caan, Kaens: Wellicht Ofr. cane: wijfje van de eend. 1268 Ingelberti Cane; 1306 Pieres Caens, Ip. (BEELE); 1398 Jehan Cane, Lotart Kane, Herseaux (DEBR. 1970); 1399 Lisebetten Caens huus, Bg. (SIOEN).

 

FD

Kane

cf. Caen(e).

 

JG

Kane

Kaneez, zie Canet.

 

FD

Kane

Profess. Kaan, ,,Canot, na­celle". N. de celui qui fabrique, loue ou utilise l'un de ces appareils.

 

EV

Kanel, von

Wsch. een jongere von-naam. BN Kanel: kaneel. BerBN van de kruidenier. Vgl. Caneele. 1341 Hinr. Kanel, Stralsund (DN).

 

FD

Kangeister

Kangheister, Kangiester, Kangister. Nom de profession: moy. néerl. canne-gieter, ou plutôt all. Kannegiesser 'fondeur de pot (potier en métal)' (BTD 27, 1953, 70).

 

JG

Kangi(e)ster

Kang(h)eister, zie Kannegiesser.

 

FD

Kanguis

Kanguise. Paraît être une réduction (romane) du précédent.

 

JG

Kanguis(e)

W. adaptatie van D. Kanngiesser.

 

FD

Kanis

Zie Canis.

 

FD

Kanivé

cf. Canivet.

 

JG

Kanivé

zie Canivet.

 

FD

Kann

Surnom ou nom de profession (par métonymie): ail. Kanne 'pot'. Cf. aussi 1367 «Johan Kanne» [= canne?] GuillLiège.

 

JG

Kann(e)giesser

Kannegieter, Cannegieter, Kanne(n)gies(s)er, Kangi(e)ster, Kang(h)eister: BerN van de potgieter, tingieter. 1330 Gerardus dictus Kanneghietere de Colonia, Lv. (OATIII); 1405 Lyesbet Cannegieters, Mtr. (SKM).

 

FD

Kannaerts

zie Cannaert(s).

 

FD

Kannekens

Dim. van Kan. BN naar de huisnaam of BerBN voor de potgieter.

 

FD

Kannemans

Kennemans: 1. BerN van de pot-, tingieter. - 2. Afl. van PlN Kanne (L).

 

FD

Kannen,

zie Kan.

 

FD

Kannenberg

PlN (SA).

 

FD

Kanner

BerN van de kannengieter, tingieter. Vgl. D. Kännler.

 

FD

Kanora

Willekeurige vondelingnaam. De stamvader is Ambrosius Kanora, op 8 december 1838 in Aw. te vondeling gelegd. - Lit.: A. KANORA, De Ekerse Kanora's. Polderheem 1982, nr. 4,27-29.

 

FD

Kanse(n)

zie Ganse.

 

FD

Kansel

Surnom néerl. kansel 'chaire'.

 

JG

Kansten

Proven. Steen „( Château) du sieur Gandon".

 

EV

Kant

1. Proven. ,,Côté, parages". L. D. — 2. Profess. N. de l'exploitant d'un atelier de dentelles.

 

EV

Kant, van de(r)

van Cant(e), van de Cant: 1. PlN Kant: rand, grens, oever. 1414 Mathijs vanden Kante, Ktr. (DEBR. 1958); 1575 Erasmus van de Kant, Oud.-Aw. (AP). - 2. Evtl. var. - met paragogische t - van Van de Kan.

 

FD

Kant.(de)

zie(de)Cant.

 

FD

Kanter(e)

-ers, zie de Canter(e).

 

FD

Kanter(s)

Kant, avec suff. d'orig. — 2. V. CAD (Gan).

 

EV

Kantor

V. Cantor.

 

EV

Kantor

zie de Canter(e).

 

FD

Kantvoorde, van

zie van Cantfort.

 

FD

Kanzler

Känzler, Kenzele(e)r: D. BerN Kanzler, Kenzler: kanselier, hoofd van de kanselarij. Vgl. Cancelier. 1325 Ditzo dictus Kenzelere, Oppenheim (BRECH.).

 

FD

Kap(p)ler

Kappler, Keppler, Kappeler, Käppner, Keppner, Kep(e)ner: D. BerN. 1. Kappler, Kappler: kapelaan (BRECH.). - 2. Hoedenmaker, maker van kappen. 1365 Henr. Keppler pellifex, Praag (DN).Vgl.C(h)apelier.

 

FD

kapel

,,Chapelle'. (Edifice ou cho­rale : capelia). 1. Proven. Cappelle (Loc. et L.D.). Cappelmans. ,,Homme originaire du L.D. Capel, Kappeleveld, „Campagne entourant la chapelle". — 2. Profess. ou fonc­tion. Membre de la capella. Cappel­mans.

 

EV

Kapel

zie Capelle(n), Capel.

 

FD

Kapelan

zie Chaplain.

 

FD

Kapelle, van de

zie van de Capelle.

 

FD

Kapellen

zie Capellen.

 

FD

Kapelman

Surnom néerl.: néerl. kapelman 'chapelain'.

 

JG

Kapelman

zie Capelleman.

 

FD

Kaper(s)

zie Capper(s).

 

FD

Kapitein

-eyn, -eijn, -an(y), -anj, Capitain(e), -(e)yn, -eyns, -an(i)o, -ani(ni), -ant, -ao, Capteyn, Kaptein, -eyn, Lecapitaine: BerN van de kapitein: bevelhebber, aanvoerder. 1382 Jan Meeuwels capitain van Iseghem (VG f° 12); 1388 Jacoppe van Hameyden van dat hi trac als capitein, Ktr. (DEBR. 1970); 1550 Peter Capiteyn, Middelburg-Aw. (AP).

 

FD

Kapla(a)n

Sobriquet. ,,Vicaire".

 

EV

Kaplan

zie Chaplain.

 

FD

Kapler

zie Kappler.

 

FD

Kapon

V. Capon.

 

EV

Kapon

zie Capon.

 

FD

Kapp

D. FN. Mhd. Kappe: kapoen. Zie Capon.

 

FD

Kappe

zie Cappe.

 

FD

Kappel

1. D. PlN Kappel: kapel. - 2. Zie (van) Cappel.

 

FD

Kappel

Nom d'origine: néerl. kapel 'chapelle'.

 

JG

Kappeler

zie Kappler.

 

FD

Kappelle

zie Capelle(n).

 

FD

Kappenburg

PlN Kapenberg (NRW). 1370 Herm.Cappenberch, Hannover (BRECH.).

 

FD

Kappenhoudt

zie van Kampenhout.

 

FD

Kappenstein

PlN (RP).

 

FD

Kapper(t)

zie Cappa(e)rt.

 

FD

Kappes

Kaps: D. Kappus < Mhd. kabess: kabuis (kool). BerBN.

 

FD

Kappler

Surnom: forme néerl. adaptée de moy. néerl. capelier 'chapelain'.

 

JG

Kaptein

zie Kapitein.

 

FD

Kaquet

cf. Kaket.

 

JG

Kaquet

zie Kaket.

 

FD

kar

Profess. ,,Charrette". Kar-, Car- -man(ne). Charron ou charretier.

 

EV

Kar(r)o

zie Carot.

 

FD

Kar, van de(r)

Verkarre, Vercarre, Vercaeren, Verkaeren, Verkaar: Een stuk zandig land in Maldegem (OV) heet De Karre. 1270 Jacob van der Karren, Cent (CG); 1569 Jan vander Carre, Lichtervelde; 1574 Pieter van der Carre; 1614 Jan van der Carre, Diksmuide (DF VII).

 

FD

Kara

zie Cara.

 

FD

Karabin

cf. Carabin.

 

JG

Karabin

zie Carabin.

 

FD

Karbowiak

-ownik, -owski: Poolse BerN. Karbowy: opzichter.

 

FD

Karcher

Karcher: D. BerN van de voerman. Afl. van Mhd. karrech < Lat. carruca: kar, wagen. 1248 Cuonr. dictus Karricher, Spiers (BRECH.).

 

FD

Kardinaels

Kardynal, zie Cardinael(s).

 

FD

Karel

au gén.: Karels, Carels, Caerels, Prénom néerl. Karel, Charles.

 

JG

Karel(le)

zie Dekairelle.

 

FD

Karel(s)

Karelse(n), Carel(s), Caerels, Caa(r)ls, Caels, Carl(e), Caries, Karl, Karls(en), Karls(s)on, Carli: Patr. Germ. VN Karel. 1268 Matheus Carie, Ip. (BEELE); 1417 Karelkin...Braems = Karel, Ktr. (DEBR. 1958); 1456 Carie van Corsel = 1462 Kaele

vanCoersel,Ht.(JVO).

 

FD

Karelle

Pour ce NF plutôt liégeois, il est difficile de faire appel à l'anc. pic. (1402) karelle 'esp. de charrette' ou 'charretée, contenance d'une charrette'(ACAA 52,1990-91,60 et 128) [MH]. Peut-être de fr. querelle, surnom de querel­leur.

 

JG

Karels

cf. Karel.

 

JG

Karemans

zie Karremans.

 

FD

Karen

Peut-être, comme Karyn, var. de Quirin, prénom.

 

JG

Karen

zie Car(r)in.

 

FD

Karfloi

Zuidd. (Oostenrijk) voor bloemkool.

 

FD

Karg

D. BN. Mhd. karc: slim, leep; (later) karig, krenterig. 1265 Wigandus Karge, HS (BRECH.).

 

FD

Kargeman

Afl. van Karg.

 

FD

Karger

Kariger, Kerger. J. Hess 43 explique les NF luxembourgeois Karcher, Karicher, Kariger, Kerger par l'all. Kärrner 'charretier'.

 

JG

Karger

Kerger, Kar(r)iger: 1. Verbogen vorm van Karg. - 2. Var. van Karcher, Kercher.

 

FD

Karisse

cf. Kairis.

 

JG

Karissen

zie Caris.

 

FD

Karkan

V. Carcan.

 

EV

Karkan

zie Caquan(t).

 

FD

Karl

Forme all. de Charles.

 

JG

Karl

Karel- -le, s(en). Karl- -ebo, -in, -s(s)on.V. CARL.

 

EV

Karl

zie Karel(s).

 

FD

Karlberg(er)

PlN Karlberg (SH).

 

FD

Karler

D. BerN Kerler, Karrer: voerman. 1281 Ulricus dictus Karreler, Söflingen (BRECH.).

 

FD

Karlin

Carlens, Caerlen(s): Patr. Vleivorm van VN Karel. 1293 Boidins Carlin, Kales (GYSS. 1963); 1326 Pieter Carlin, Ip. (BEELE); 1382 Jan Karlin= 1389 Jan Kaerline, Tielt (DEBR. 1970).

 

FD

Karlowski

-ovic, -icsek,-i(e)sek: Patr. Slav. afl. van VN Karel.

 

FD

Karls(en)

Karls(s)on, zie Karels.

 

FD

Karlshausen

PlN (RP). Karmalker: BerN voor de bereider van karnemelk.

1428 Otto Kernemelk, Oldenburg (BRECH.).

 

FD

Karman

zie Karreman.

 

FD

Karmazyn

1. Car. phys. Karmozijn,(Teint)  cramoisi". — 2. Profess.

N. de teinturier.

 

EV

Karmé

Spelling voor Pic. Carmet, dim. van carme < Lat. carpinus: haagbeuk.

 

FD

Karmel

zie Carmeau.

 

FD

Karmelita

zie Carmeliet.

 

FD

Karmeyer

Profess.   ,,(Le) métayer nommé Kar" ou ,,(Le) métayer aux

charrettes".

 

EV

Karmeyer

zie Kerkmeer.

 

FD

Karnas

Profess. Porteur de carnas­sière. — 2. Car. mor. mangeur de

viande.

 

EV

Karnier

Karny, zie Carnier.

 

FD

Karniol

Proven.  Carniole  (Province de l'anc. Empire austro-hongrois).

 

EV

Karo

V. CAR.

 

EV

Karolinski

-y, Karolczak, -czuk, -czyk: Patr. Slav. afl. van VN Karel.

 

FD

Karon

zie Carot.

 

FD

Karoui

zie Caroyer.

 

FD

Karp

Karpe(n), zie Carp(e).

 

FD

Karp

Karpf: Ndd. en Hd. vorm van D. Karpfen: karper. BN voor visser of vishandelaar. 1259 Bertram Karpe, Lübeck (NN).

 

FD

Karpenkopf

BN voor iemand met een kop als van

een karper. Vgl. D. Karpfenhaupt.

 

FD

Karpez

zie Carpet.

 

FD

Karpiel

zie Carpiaux.

 

FD

Karpinski

-sky: Afl. van Poolse PlN Karpin(o), Karpno (NAUMANN).

 

FD

Karpoff

-owitz, -owicz: Russische afl. van karp: karper.

 

FD

Karr

Caro. 1250 «Petrus dictus Karos miles» = «Pétri dicti Karot militis (Carot)» Jupille(le -o paraît bref); surnom dont le sens nous échappe; un corresp. d'anc. fr. charroi 'petit char' ne convient pas pour le w. de Liège.

 

JG

Karra

zie Cara.

 

FD

Karre

zie Carre.

 

FD

Karrebroeck, van

zie (van) Kerrebroeck.

 

FD

Karrel

Var. van Carel (zie Careel) of Karel?

 

FD

Karreman(s)

Karman(e), Karemans, Ker(re)mans, Car(re)mans, Careman(s), Carman(n)e: 1. BerN van de karreman, de voerman; vgl. Carre, Cartier. 1303 van Gillise Carremanne = van Gillise Carren, Bg. (VERKEST); 1356 Moen de Kerreman, Bs. (PEENE1949); 1388 Guillame Carreman, Ip. (BEELE). - 2. Zie ook Keereman.

 

FD

Karremans

Kermans, Kerremans. Nom de profession: gén. de moy. néerl. karremcm 'char­retier' ; cf. aussi Keer(e)man.

 

JG

Karrenberg

PlN Karnberg (BRECH.).

 

FD

Karriger

zie Karger.

 

FD

Karskens

zie Kerstgens.

 

FD

Karsmakers

zie de Keersmaecker.

 

FD

Karsman

V. Kaars.

 

EV

Karsman(s)

Kers(e)mans: 1. BerN van de kaarsengieter. - 2. BerN van de kersenteler of -verkoper. Vgl. Kriekemans. 1313 Lambertus

dictus Kersman, Bs. (PEENE1949); 1496 Ansem Kersmans, Hoogstraten (HOS).

 

FD

Karsoel

zie Garçon.

 

FD

Karsseboom

zie Kerseboom.

 

FD

Karst(e)

zie Christ.

 

FD

Karstaedt

PlN Karstedt (BB).

 

FD

Karsten(s)

zie Christyn.

 

FD

Kartha(e)user  

1. Sobriquet "Char­treux". — 2. Homme se trouvant au service  des  Chartreux.  Cartuyvels. Karthuisveld. Proven. ,,Champ

des Chartreux".

 

EV

Karthaus

Nom d'origine: all. Kartause 'char­treuse'.

 

JG

Karthaus(er)

-häuser, -haeuser, -heuser, -heiser, -euzer, Cort(e)yzer,

-yser: BN van de kartuizer. Vgl. Carteus, Cathuyser.

 

FD

Karyn

cf. Carrin, etc.

 

JG

Karys

zie Caris.

 

FD

Kas

zie Cas.

 

FD

Kasbach

zie Casback.

 

FD

Kasberg(en)

-ger: PlN Kasberg (NRW, BEI).

 

FD

Kasegem,van

PlN.

 

FD

Kasel

cf. Kassel.

 

JG

Kasier(s)

zie Casier.

 

FD

Kasimi(e)r

zie Casimi(e)r.

 

FD

Kaslander

Afl. van PlN. 1697 Teunis Kaslander, DirkslandZH(PDB).

 

FD

Käsmacher

D. BerN van de kaasmaker.

 

FD

Kasman

zie Casseman, Kaesemans.

 

FD

Kaspaers

Kasper(s), zie Gaspar(d).

 

FD

Kasparmans

Caspermans: Patr. Afl. van Kasper,

naam van een van de Drie Koningen.

 

FD

Kasper

au génitif: Kaspaers, Kaspers, Caspers. Forme germ. du prénom Gaspard.

 

JG

Kaspereit

Patr. Litouwse afl. van VN Kaspar.

 

FD

Kasprzak

-zyk, -zijk, -zycki, Kasperczak, -czyk, -ski, Kasparow(icz), Kasprowiak, -owski: Patr. Slav. afl. van VN Kaspar.

 

FD

Kassar

zieCasaer(t).

 

FD

Kassel

Kasel. Nom d'origine: Kassel (Cassel), capitale de la Hesse.

 

JG

Kassel

zie Cassel.

 

FD

Kasselaers

1. Kasselaar < PlN Kassel (HS, FV). Vgl. Casselman. - 2. Var. van Kesselaers < Kerselaer(s).

 

FD

Kasselaers

Gentilé : Kasselaar, habitant de Cas-sel (Nord).

 

JG

Kasselman

zie Casselman.

 

FD

Kasseyeman

1. BerN van de 'kasseier', de straatmaker. 1563 Christ, de Cassuydere, Ternat-Aw. (AP). - 2. Afl. < Van der Calseyden, Van der Kasseien.

 

FD

Kassier

Profess. ,,Caissier, Trésorier". Synon. : Cassiers.

 

EV

Kassirer

Kaszirer: D.-joodse FN Kassierer: kassier.

 

FD

Kasteel

zie Castel.

 

FD

Kasteele, van de

zie van de(n) Casteele.

 

FD

Kastekker(e)

zie (de) Caesstecker.

 

FD

Kastelein

-(e)yn, zie Castelain.

 

FD

Kastelyn

Kesteleyn, Kestelin. Surnom: moy. néerl. castelein 'châtelain'.

 

JG

Kasteman

zie Kersteman.

 

FD

Kastens

zie Christyn.

 

FD

Kaster, van

zie van Caster.

 

FD

Kasteren Kastner, van

zie van Casteren.

 

FD

Kästner

Zoals Kastmeister, Kastmann, beambte belast met het toezicht op de graanschuur, later rentmeester, tiendinner. 1391

André der Chastner, Wenen (BRECH.).

 

FD

Kaszirer

zie Kassirer.

 

FD

kat

Kat(te), Katz, Katz.  1. Car. mor.  Kat,   ,,Chat".   Hypocrite.  — 2. Proven. Kat (Ane. seigneurerie all.). Katte,  DE  Cat.  

 

EV

Kat, (de)

zie (de) Cat.

 

FD

Katalan

zie Catalano.

 

FD

Katc

zie Kats.

 

FD

kater

,,Matou". Caters, DE Caters.  1.  Car. phys. Vaillant en amour. — 2. Car. mor. Homme désagréable.

 

EV

Kater

Cater, de Caters, Chater, Kather: 1. BN naar de diernaam, de kater. Vgl. De Cat. 1219 Hugo Chater (LEYS1951). - 2. Mnl. cater: proviandmeester.

 

FD

Katerbeck

1. PlN Katerbeek in Herent (VB). 1352 Ar. de Caterbeke, Diest (F.C.). - 2. Zie Katterbach.

 

FD

Katerberg

zie Katterberch.

 

FD

Kathagen

Frequente naam van afgelegen steegjes en hoekjes. 1432 Thewes Kathagen, Rostock (NN).

 

FD

Kathenis

zie Cathenis.

 

FD

Katherman

zie Quaterman.

 

FD

Katiel

zie Catel(le).

 

FD

Katinus

zie Catinus.

 

FD

Katlin

zie Castelain, Catherin(e).

 

FD

Katoen

zie Cattoen.

 

FD

Kats

Katz, Catz, Kaatz, Kadz, Katc, Kets: 1. Joodse FN < Kahen-zedek 'priester van de gerechtigheid' (DN). - 2. BN D. Katze. Vgl. De Cat. - 3. PlN Kats (Z). 1218 Henricus de Kats, Bentheim (OHZ 1,579); 1292 Heinrijc van Cats, Costijn van Cats, Z (CG).

 

FD

Kats

Peut-être nom d'origine: sud-brabançon kats 'sentier'.

 

JG

Katsers

zie Ketser.

 

FD

Katsey, van de

zie van der Casseyen.

 

FD

Katte

Zie (de) Cat.

 

FD

Katté

Verkort < Ducaté; zie Ducastel(le).

 

FD

Kattenburg

PlN in Beilen (D) en Leens (GR).

 

FD

Katterbach

Katerbeck: PlN Katterbach (NRW, BEI). 1294 Cunr. der Catterbekke, Neurenberg (BRECH.).

 

FD

Katterbach

Nom d'origine : Katterbach, à Bergisch Gladbach, etc. (All.).

 

JG

Katterberch

-berg. Nom d'origine: Katern-berg, à Essen et Wuppertal (All).

 

JG

Katterberch

Katerberg: PlN Katernberg (NRW). 1546 Peter Caterenbergch, Erfderfeld-Aw. (AP).

 

FD

Kattouw

1. Zie Castel. - 2. Evtl. D. PlN Cattau (SA).

 

FD

Kattus

Latinisering van Kat. 1252 Bernardus Cattus fïlius Bernardi Catti, Hb. (BRECH.).

 

FD

Kattus

Peut-être nom d'origine: moy. néerl. catte 'hospice' + huus 'maison' ?

 

JG

Katwijk, van

PlN (ZH). 1356 Jan van Catwijk, Lv. (ICKX); 1404 Jan van Catwijc, Alkmaar (NHC).

 

FD

Katz

Nom israélite ; acronyme formé de Kohen + Tzedek (cf. Dauzat 350).

 

JG

Katz

zie Kats.

 

FD

Katzenel(l)enbogen

Kacenele(n)bogen: PlN Katzenelnbogen (RP). 1280 Eberhardus de Katzennellebogen, Erfurt (SIX II); 1311 Dytart van Catcenellenboghe = D. van Cattenelleboghe, Mech. (JOOSEN).

 

FD

Katzenstein(er)

PlN Katzenstein (BEI, BW, NS). 1305 Albertus dictus de Kazzenstein, Bruchsal (BRECH.).

 

FD

Katzer

zie Ketser.

 

FD

Katznelson

Volgens DS volksetymologisch < Katzenelnbogen.

 

FD

Kaudenberg, van

zie (van) Cauberg(h).

 

FD

Kauer

-ert(z), zie de Cauwer.

 

FD

Kauert

au génitif: Kauertz. Peut-être surnom : moy. néerl. cauwetter 'médisant'.

 

JG

Kauert

V. Kouw.

 

EV

Kaufer

Käufer: BerN van de koopman, Kaufmann.

 

FD

Kauffermann

Surnom: all. Käufer 'acheteur' + -mann.

 

JG

Kaufman(n)

Kauffman(n), Caufman, Cauffman(n): BerN Kaufmann: koopman.

 

FD

Kaufmann

Kauffmann, -an. 1544 «Jacquetnot le Kauffman» DénStavelotMy ; nom de pro­fession: all. Kaufmann 'marchand, négociant'.

 

JG

Kaul(en)

1. Proven, Kolen (Loc.). — 2. V. Kool. — 3. V. COL.

 

EV

Kaul(en)

D. PlN Mnd. Kule: kuil, groeve, holte. Ook FN Terkuhlen, Zurkaulen. 1348 Konr. von der Kaulen, Aken (BRECH.).

 

FD

Kaulen

Peut-être var. de Kalen, Charles, dont les formes dialectales brabançonnes sont Koulen, Koalen (Lindemans 55).

 

JG

Kaulman

Kaulmann. Sans doute nom de pro­fession: ail. *Kohlmann, corresp. à moy. néerl. koolman 'maraîcher'.

 

JG

Kaulman(n)

zie Kohlman(n).

 

FD

Kaus(s)

Kausse(n), zie Gousse.

 

FD

Kausin

cf. Caussin.

 

JG

Kaussen

V. Kous.

 

EV

Kauter(en), van

zie van de Cauter.

 

FD

Kautermans

zie Couterman(s).

 

FD

Kautz

V. Koets.

 

EV

Kauw

zie Cauwe.

 

FD

Kauwenber(g)hs

zie (van) Cauberg(h).

 

FD

Kauwenberghs

cf. Cauwenberg(s).

 

JG

Kaux

Peut-être surnom de chaufournier: pic. caus, fr. chaux FEW 2, 107a; cf. aussi Caus, Causse.

 

JG

Kaux

V. Chaux.

 

EV

Kaux

Zie Caux.

 

FD

Kavelaars

Cavelart: Afl. van Mnl. cavelen: loten, het lot werpen, bij loting verdelen of toewijzen; ramen, begroten. BerN Vgl. De Cavel. 1303 van Zoetine Heinric Cavellards, Jabbeke (VERKEST).

 

FD

Kavemberg, van

zie (van) Cauberg(h).

 

FD

Kawers

Mélecture de Kaivers? Sinon pourrait être un surnom néerl. (au génitif) : néerl. kau-wer 'mâcheur', avec un sens figuré, cf. Kauert.

 

JG

Kawka

zie Kaf(f )ka.

 

FD

Kay

Kaye, Kaie. 1281 «Hanne Kaye» Det­tes Ypres, 1380 «Hankinet Kaye» Durbuy, 1456 «Johan le Kay» Libin, 1472 «Olivier Kaye» DénLaroche, 1587 «Jehan Kay» Dur­buy, cf. aussi w. èl fosse Caye, topon. à Fronville; hypocor. de Catherine, cf. «Cathe­rine dite Kaye de Bohan» (Body 151). Cf. aussi Ka et La(c)kaille.

 

JG

Kay-

-aerts, -e, -enbergh, -ens. V. Kei.

 

EV

Kay(e)

Kaie, Cay(e), Caije, Lakay(e), Lakaie, Laquay(e), Lacquaye, Laquaie, Lequay, Lakeye: 1. W. caye: lor, vod, prul, lomp. BN voor iemand die zich slecht gedraagt (RENARD 261). 1449 Henre Cay, Mb. (A.BAERT); 1380 Hankinet Kaye, Durbuy; 1456 Johan le Kay, Libin; 1577 Johan Lackaie, Spa (HERB.). - 2. Kay(e) en Caye kunnen evtl. var. zijn van De Kaey (zie De Ça). - 3. BRECH. noemt evenwel de D. FN Lakai, Laquay, Lackquay: lakei, oorspr. voetsoldaat. 1694 Joh. Laquay, Wetzlar. -4. Metr. 146 e. Catherine dite Kaye de Bohan (BODY). - 5. Soms wellicht grafîe voor Lacaille.

 

FD

Kay, (de)

zie (de) Ça.

 

FD

Kaya(e)rt(s)

Caeyers: Br. var. van Keyaert(s). 1633 Michael Cayart, Halle; 1634 Aegidius Keijaert, Halle; 1641 Joannes Cayers, Mollensis; 1645 Petrus Keaijaert, Leefdaal (MUL V).

 

FD

Kayaert

Kayart, au génitif: Kayaerts, Kayarts, Caeyers. Surnom : moy. néerl. keyaerd 'fou, sot', cf. Keyaert; mais il faut aussi envisager, avec Carnoy 211, un dérivé de moy. néerl. kei 'caillou' ou ca(e) 'quai'. — Noter que: 1461 «Gile Kayart» Grâce-Berleur, doit être d'autre origine : dérivé de w. cayî 'toucher le caillou qui sert de but au jeu ; coïter' ?

 

JG

Kaye(m)berg

Kaye(n)bergh, Kaijebergh, zie (van)

Cauberg(h).

 

FD

22:01 Écrit par Johan Viroux | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.