05/10/2012

H-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

Ha

zie van Aa.

 

FD

Ha, van (der)

zie van (der) Aa.

 

FD

Haacht

Proven. Loc. Synon.: Ac(h)t, Aecht.

 

EV

Haack

zie (de) Haeck.

 

FD

Haack, van

van Haeke(n), van Ha(e)cke, van Hack(en), van Haken, van Haeeke: PlN Haak: haakvormig perceel, b.v. in Wilrijk (VAN PASSEN 91), Zichem (VB) en WV (DP V). 1600 N. van Haeeke, Beernem. Vgl. Ter Haak. Zie ook Van Aken.

 

FD

Haaf, van/ten

van Haeff: PlN Ndd. haaf: Ndl. hof. Vgl. van Hove.

 

FD

Haafkens

zie Aaf]es.

 

FD

Haaften, van

van Haeften: PlN Haaften (G). 1537 Otto van Haeften, Heusden-Aw. (AP).

 

FD

haag

,,Haie". Aussi ,,Bois, Bosquet". Proven. L.D. N° 24l. Synon. : Haag, Hage. Ha(e)ge, Haeghe--mans, ,,H. provenant du lieu dit Haag. Synon.: Haeger, ,,De Haag".

 

EV

Haag

Hag(h)e, Hague, Haech: 1. Korte vorm voor Van der Hage. 1395 Andries Haghe, Ooigem (DEBR. 1970). - 2. Zie ook Hagen(s).

 

FD

Haag

Nom d'origine: néerl. haag 'haie, petit bois'.

 

JG

Haagdoren(s)

zie Hagedoorn.

 

FD

Haagen(sen)

zie Hagen(s).

 

FD

Haagen, van

zie van Hagen.

 

FD

Haager

zie Hager(s).

 

FD

Haaghen, van der

zie van der Hage(n).

 

FD

Haagmans

Haagsman, zie Hageman(s).

 

FD

Haagner

zie Hagenaars.

 

FD

Haaiman

zie Heydeman.

 

FD

Haak

Haakman.   1.  Profess.  Haak, ,,Crochet". N. d'H. qui travaille au crochet  ou qui  en  fabrique.   NOB 130,   133,   189.      2.   V.   HAD (Hak).

 

EV

Haak

zie(de)Haeck.

 

FD

Haakman

Hacquemans: Patr. Afl. van Germ. VN Hac(c)o, bakervorm van Hag-naam (MORLETI).

 

FD

Haalen, van

zie van Halen.

 

FD

Haalmeijer

D. Hallmeier < Halbmeier: meier die slechts een halve hoeve in bedrijf heeft (BRECH.).

 

FD

Haambuckers

zie Hambucken.

 

FD

Haamel

zie Hamel.

 

FD

Haan

1. Proven. Haan (Plus. L.D.).  2. Car. mor. ,,Coq", ,,H. coquet et vaniteux". Aussi : H. d'une ga­lanterie   entreprenante.   Nos   288, 293. _ 3. V. HAD (Han).

 

EV

Haan

Haen, au génitif : Haans, Haens; Haanen, Haenen; dimin. (au génitif): Haantjes, Haentjens. 1495 «Pettre Haen» JusticeBastogne; surnom d'homme fier, aux beaux atours : néerl. haan 'coq', cf. De Haan, De Haen; secondairement, nom d'enseigne.

 

JG

Haan, (de(n))

Haane(n), Hanen, Haans, Haens, Haen(en), de(ri) Haen(e), de Naene, Dehan(n)e, Dehaene, D'Haen(e), D'Hane, Dhane, Lehaen, Lehan(n)e: 1. BN naar de eigenschappen van de haan (trots, mooie kleding). 1089 terra Rodberti Hanas, Oostkerke (LEYS 1951,18); 1274 Walteri dicti Hane, Wg. (DEBR. 1980); 1326 Jacob de Hane, Ip. (BEELE). Zie ook Daans, Danens. - Lit.: E DEBRABANDERE, De haan in familie namen. Het kekvanDeHaan... en de haan, De Haan, 1988,17-19. - H. P. M. HAEN, Haengenaemd: een studie naar het gebruik en de betekenis van de naam Haan of Haen, Monnickendam, 1987. - 2. Naar de huisnaam. i6e e. Jan van Haelen gaat wonen in het huis 'Int Haenken' en wordt Jan int Haenken = Jan uyt

Haenken=Jan de Haen, Tn. (HM).

 

FD

Haan, van

van Haen: PlN Haan in Betekom, Grimbergen, Steenhuffel (VB), Eernegem, Wielsbeke, Wijtschate (WV). Vaak huisnaam.

 

FD

Haanappel

PlN Honnepel (NRW): 1122 Honepole. 1376 Reyner van Honnepel, Bredevoort (PDB); 1488 Johan van Hoeneppell, Emmerik (HEKKET); 1723-1782 Jacobus Haanappel,

Montabaur-Doesburg (PDB).

 

FD

Haandel, van

PlN Handel (NB).

 

FD

Haanen

Ha(e)nen: 1. Patr. < Germ. VN Hano 'haan'. Vgl. Hannebau, Hennebert. - 2. Metr. VN Hane <

Jehane, Johanna (DEBR. 1970,532). - 3. Zie (de(n)) Haan.

 

FD

Haanen

V. HAD (Han).

 

EV

Haanraats

zie Hanraets.

 

FD

Haans

zie Haan.

 

FD

Haantjes

Haentje(n)s, -tges, Aantjes: 1. Dim. van (de) Haan. BN. 1307 Denis Hanekin; 1326 Crestian Haenkin, Ip. (BEELE). - 2. Patr./Metr. < Hannekin (Jan) of Haenkin (Jehane, Johanna). Meisjesnaam Haenkin (DEBR. 1958). 1304 Denis Han(n)ekin,

Ip. (BEELE).

 

FD

Haaps, van

PlN Haps (NB).

 

FD

Haar

BerBN van de haarwerker, maker van haren kleden of kleren. Vgl. De Haermaker.

 

FD

Haar

Haarscheer.  Profess.   ,,Chevelure, Ciseaux pour cheveux". N. de coiffeur.

 

EV

Haar, van der

PlN Ter Haar (GR) of De Haar (DR, OIJ, G). Zie MOERMAN 79-80.

 

FD

Haarband

BerN van de haarbinder of BN voor wie

een haarband draagt? Vgl. Halsband.

 

FD

Haardt

zie Aernout(s).

 

FD

Haaren

Patr. < Germ. VN Haro of afl. van welke hari-naam ook (vgl. Harinck 2.).

 

FD

Haaren, (van)

zie van Haeren.

 

FD

Haarhuis

zie Harhuis.

 

FD

Haarlem, van

van Haerlem, Herlem: PlN Haarlem (NH). 1162 Isbrand de Harlem, Egmond (GYSS. 1999'); 1285 Wouter van Harlem, Holland (CG); 1397 Clais van Haerlem, Ktr. (DEBR. 1972); 1451 Pieter van Aerleem huut Holland, Bg. (PARM.).

 

FD

Haarler

Afl. van een PlN, wellicht Aarle (NB).

 

FD

Haarmann

BerN van de haarwerker; vgl. Haermaker.

 

FD

Haarsche(e)r

D. FN Harscher: lid van een Harsch, een gewapende groep, krijgsschaar (BRECH., DN).

 

FD

Haarselhorst

Hypercorrect < PlN Hazelhorst: hazelarenbos. D. Haselhorst, E. Hazelhurst.

 

FD

Haarselhorst

Proven.    Hazelhorst, ,,Fourré des  noisetiers".  L.D.

 

EV

Haartmans

zie Aertman.

 

FD

Haas

1. Car. mor. ,,Lièvre". N. d'H. peureux. N06 288, 290. — 2. Car.

phys. Nos 288, 290. — 3. Proven. L.D. — 4. V. HAD (Haz).

 

EV

Haas

Haes. 1283 «Jeh. li Hase» DettesYpres, 1417 «Pieres Hase» PolyptAth; surnom: néerl. haas 'lièvre' ; cf. aussi Haesen.

 

JG

Haas, (de)

(de) Haes, Haas(s), de(n) Haese, de(n) Haas, van der: PlN. Reïnterpretatie van Van Raes? Haasen, zie Haesen.

 

FD

Haasen, van

PlN Haasen (BW, BEI) of Hasen (BEI).

 

FD

Haasert

zie Hazaer(t).

 

FD

Haasl

D. FN Hasel: hazelaar. PlN.

 

FD

Haasper

zie van Asper(en).

 

FD

Haass

zie Haas.

 

FD

Haast

Ha(e)st: BN Mnl. haest: haastig. 1401 Heinric Haest, Aw. (ANP); 1489 Vrancken die Haest=1460 Vranken Shaesten, Oostelbeers (MNT 520).

 

FD

Haast

Haest. Surnom: moy. néerl. haest 'em­porté, brusque' [FD].

 

JG

Haaster, van

Oorspr. 1630 Van Haestrecht. PlN

 

FD

Haastrecht

(ZH) (PDB).

 

FD

Haavekost

Halve kost. ,,Demi pen­sion"  (Dialecte). N.  de tenancier ou de bénéficiaire.

 

EV

Haavekost

Ndd. FN Havekost < Havekhorst: horst waar haviken nestelen. 1418 Helmeke Havikhorst, Hannover (NN).

 

FD

Haay, de

de Haaij: BN naar de naam van de roofvis, de haai. Wellicht naar het inhalige karakter.

 

FD

Haaze(n)

zie Haesen.

 

FD

Habaru

Habarue (NF gaumais). Nom d'ori­gine: Habaru, w. habauru, à Assenois (Lx).

 

JG

Habaru(e)

PlN Habaru in Assenois (LX).

 

FD

Habay

Habé: PlN Habay (LX), D. Habich.

 

FD

Habay

p.-ê. Habé. Nom d'origine: Habay-la-Neuve et Habay-la-Vieille (Lx), w. habâ, all. Habich, alil. dial habech, cf. aussi Habicht, Habig. Pour Habeaux, cf. aussi Hab- de Habert (ci-dessous).

 

JG

Habay

Proven. Loc. Synon. : Habig (Forme allemande). — 2. V. HAD

(Ha).

 

EV

Habberney, van

zie van Abbenij(en).

 

FD

Habe(t)s

Abidts: Limburgse genitiefvorm voor Van der Habet, naar een PlN in Wijnandsrade (NL) (CROTT1995). 1638 Habits, Mech. (MERTENS).

 

FD

Habeaux

Patr. Rom. vorm van Germ. VN hath-bald 'strijd-moedig': Hathubaldus (MORLETI).

 

FD

Habel

zie Abeel(e).

 

FD

Habel, van

zie van den Abeele.

 

FD

Haber

-best, -bie.V. HAD (Ha).

 

EV

Haber

zie Haber(le).

 

FD

Haber(l)

Haberman, Häber(lin), Haeberli: D. BerN

 

FD

Haberer

dim. Haberle (-li is Zwitsers).

 

FD

Haberfeld

PlN Haverveld.

 

FD

Haberjan

FN Haber + VN Jan. D. Haberhans.

 

FD

Haberkamp

zie Haverkamp.

 

FD

Haberkorn

zie Haverkorn.

 

FD

Haberscheidt

PlN Haberscheid (RP).

 

FD

Habert

génitif néerl.:  Habets,  Habes. Nom issu de l'anthrop. germ. hathu-behrt. • Dérivés du thème anthropon.  Hab-,  de Habert: Habeaux. Ou bien forme francisée (w. -ay > fr. -eau) de Habay. - Habotte.

 

JG

Habert

Patr. Germ. VN hath-berht 'strijd-schitterend'. 12e e. Hathebertus; 1212-23 terram Hadeberti, Cent (GN, CG).

 

FD

Habex

Abeck, Habig: Ndd. Habeck, D. Habicht: havik. BN voor iemand met haviksneus? Of beambte die haviken voor de jacht africht; vgl. Havecker. 1379 Jhanne den Havec, Ktr. (DEBR.

1970).

 

FD

Habex

cf. Habicht (ci-dessous).

 

JG

Habicht

-ig, Habex. Soit nom d'origine: Ha­bich, forme all. du NL Habay, soit limb., bas-all. Habeck, ail. Habicht, 'vautour, épervier', surnom s'appliquant à un fauconnier ou à qqn au nez aquilin [FD] ; cf. aussi Habsch.

 

JG

Habig

1. V. Habay. — 2. V. HAD (Ha.).

 

EV

Habil(s)

Wellicht spelling voor Abeels.

 

FD

Habils

Car. mor. H. habile.

 

EV

Habils

Var. graphique de Abeels [FD] ?

 

JG

Habing

Patr. Afl. van Habert.

 

FD

Habost, van

van Haebost: PlN Haagbos, bos van haagdoorn. 1518 Christophorus van Habos.Ronse (MULIII); 1526 Pieter van Haeghbosch, Kwaremont(V.BUTS. 62).

 

FD

Habotte

cf. Hab-, de Habert.

 

JG

Habotte

Metr. Dim. van van Habeaux of Habert.

 

FD

Habra(e)ken

Habracken, Houbra(e)ken, Houbracken, -cker, Houtbraken, Houraeken: PlN Houbraken in Asten (NB),  Habraken / Hobbraken in Olen (A). 1271 Henricus de Houbraken, 1292 Marcelis van Houbraecken, NB (ONB); 1340 Johannesde Haenbraken, Tnh. (VERB. m); 1392 Jan vander Hoebraken; 1413 Jannes van Houbrake, Aw. (ANP).

 

FD

Habraken

-aeken, -acken, Houbraeken. Nom d'origine : Habraken, Hobbraken, à Olen (Anv) [FD].

 

JG

Habran

Habrand, Habrant, -anc, -ang, Hébrant, -ans. 1266 «Haberans li fis signor Habrans de Briez» CartOrval, fin 13e s. «Ha-brans» Metz (nom rare), 1472 «Habran hom­me» DénVirton, 15e s. «Habran, -on, Hébrant» prénom et NF à Rossignol, cf. aussi, en toponymie, 1272 «Habrant Rues» Brabant wal­lon, 1552 «Loynet de Habranvaux [= Hébron-val]» Bihain; p.-ê., avec h- inorganique (cf. 1820 «Habraham» NFPasCalais), var. de Abram < Abraham. - Même si le vocalisme n'est guère favorable à l'anthrop. germ. hadu-brand, un composé germ. en -brand est toute­fois à envisager; par ex. Hébrant peut venir de hari-brand.

 

JG

Habran

V. HAD (Ha).

 

EV

Habrand

-an(t), -anc, Hébrand, -ant, -ans: Patr. Germ. VN hath-brand 'strijd-zwaard': Hadubrant (MORLETI). 1272 Habrant Rues (HERB.); 1279 Jakemins Hadebrans de Lille, Dk. (RL).

 

FD

Habsch

Probabl. forme contractée de Habisch, forme rhénane d'ail. Habich 'épervier', cf. Habicht [FD].

 

JG

Habsch

Samengetrokken < Habisch, Rijnlandse uitspr. van Habich: havik; vgl. Habex.

 

FD

Hac

zie (de) Haeck.

 

FD

Hac-

cf. Hak-.

 

JG

Hac(c)ourt

Haccou, Haccuria: PlN Haccourt (LU). 1293 Nicolao de Hacourt, Luik (SLLII).

 

FD

Hac(h)ter, van

zie van Achter.

 

FD

Hacar-

-t, -diaux. V. HAD  (Hak).

 

EV

Hacard

Haca(rt), Haccart, zie Ackaert.

 

FD

Hacardiau(x)

Dim. van Hacard.

 

FD

Hacbart

zie Haghebaert.

 

FD

Hacboister

Halboister. Nom d'origine: Hac-boister, à Bolland (Lg).

 

JG

Hacboister

Halboister: PlN Hacboister in Bolland (LU).

 

FD

Hacc-

cf. Hak-.

 

JG

Haccour

Haccourt, Hacour, Hacourt; latini­sation: Haccuria. 1365 «Rasses de Haccourt sires de Haversen chevaliers esquevins de Liège», 1374 «Radus de Hacour» CartVal-Benoît, 1381 «Rausse de Hacourt» = 1384 «Rasson de Haccourt» GuillLiège, 1602-3 «Pierart (de) Haccourt» TerriersNamur; nom d'origine : Haccourt (Lg).

 

JG

Haccourt

Proven. Loc. Synon. : Haccuria (Latinisation).

 

EV

Hacg(u)eman

zie Hageman(s).

 

FD

Hacha

Hachât, Hachard, w. Liège Hatchâ. 1527 « la vesve Jehan Hachart» DénLens, 1633 «Michel Hachar» émigré en Suède, cf. aussi 1294 «Hacarporte» c = tch], puis «Hacha(l)-porte», w. hotchâpwète, topon. à Liège; dérivé de l'hypocor. germ. Hacco, mais cf. aussi Hak-. - Secondairement, surnom: w. hatchâ 'hachoir à viande, couperet' FEW 16, 146b.

 

JG

Hachard

Hacha(t), zie Ackaert.

 

FD

Hache

1365 «Bauduin Hache cousturier» TailleMons; peut être un surnom, d'après le nom de l'instrument, mais est fréquent aussi comme toponyme : déverbal de hacher 'défri­cher à la hache'. - Cf. aussi 1289 «Lambillons fis Hachon de Wares» CensNamur, p.-é. cas régime?

 

JG

Hache

Aché, Hatse, Haxhe: BerBN naar de naam van het werktuig, Fr. hache: hak, bijl.

 

FD

hache

Profess. N. d'H. qui fabrique, vend ou utilise la hache. N° 131.

— 2. Proven. ,,Endroit défriché à la   hache".       238.    Diminut. : Hachette,   Delhaixhe.      3.   V. HAD (Hak).

 

EV

Haché

-ez, zie Hacket.

 

FD

Haché

Hachet, Hachez. 1524 «Johan Hacheyt» DénStavelotMy, cf. aussi 1660 «closière Haché», topon. à Mont-St-Guibert; -ez étant une graphie fréquente pour ou -et, peut donc correspondre à Hachet, à expliquer comme Hach(ard), ou comme nom d'origine, d'après le toponyme le Hachet.

 

JG

Hachenberg

PlN in Kurten (NRW).

 

FD

Hachenburg

PlN (RP). 1625 Fr. Hackenborch, Gulik-

Aw. (AP).

 

FD

Hachenne

Proven. Achêne  (Loc.).

 

EV

Hacherelle

Surnom fém. à rattacher au fr. hache''

 

JG

Hachet

-ez, cf. Haché.

 

JG

Hachette

 (Ardennes fr.). Avant tout d'origine toponymique, cf. Haché, -et; ou bien surnom: fr. hachette, comp. 1499 «sour son iestre qui fu (...) paravant le Hachette» TerrierNaast, 1599 «L. Flament, dit Happiette, carpentier» Mons(BTD 16,250).

 

JG

Hacht, van

zie van Haecht. Hachtel: PlN in Mergentheim (BW).

 

FD

Hack-

cf. Hak-.

 

JG

Hack-  

-en, -ert,  -ier,  -in,  -s,  -x, Hacqu- -art, -in.V. HAD (Hak).

 

EV

Hack(e)

Hak(ke), Haq(ue), Hackx, Hacks, Acke, Ac(k)x, Acs: 1. BN naar de hak, de bijl, wellicht BerBN voor de houthakker. 1280 Clais Hacke, Ip. (BEELE); 1359 Jan Hacke, Bg. (JAM.). - 2. Zie Hanck. - 3. Zie Hacken(s).

 

FD

Hack(e), van

zie van Haack.

 

FD

Hackaerts

-ars, zie Ackaert.

 

FD

Hackbart

zie Haghebaert.

 

FD

Hackelbracht

Hakelbracht: Ndd. PlN Hackenbracht: struikgewas, bosje op moerassige bodem. Vgl. Hackbusch, Hackenbroick (NN).

 

FD

Hackemack

zie Hackmack.

 

FD

Hacken(s)

Hakken(s), Hack(e), Hak(ke), Haeck, Haa(c)k, Hake, Haekens, Haquenne, Haex, Hacks, Hackx, Acke(n), A(e)kens, Ac(k)x, Acs, Aeck, Aex: 1. Patir. Germ. VN Hac(c)o, bakervorm van een Hag-naam. Vgl. Haakman. 1294 Aelidi filie Hakonis le Maihieur, Atrecht (WYFFELS). - 2. Zie Hanck.

 

FD

Hacken, van

zie van Aken, van Haack.

 

FD

Hackenberg

PlN (NRW, BEI).

 

FD

Hackendover, van

zie van Hakendover.

 

FD

Hackenjos

Duitse dubbele TN, ook Haggenjos < Jos Hagg, Judocus Haak (DN).

 

FD

Hacker(t)

Hackker, zie Hakker.

 

FD

Hacket

-ett, Hacké, Haquet(te), Acket, Acquêt, Haché, Hachez, Aché: Patr. Dim. van Ha(c)ke, Hanke, dim. van Johannes. 1109 Hachet Brunel de Halewin; 1110 Hachet, Voormezele; 1115 Akettus de Jabbeke 'DF VI); 1119 Desiderius Haket, Bg.; 1120 Hachet de Babanpol; 1180 Haket de Rideruorda (DF VI, I, XIII); 1288 Aket f. Sigeri (HAES.); 1378 Jan van Serdoene dijt Haket; 1388 Jan Haket, Ip. (BEELE). - Lit.: J. LINDEMANS, Haket en andere oude diminutiejvormen van Johannes. MW1956,105-112.

 

FD

Hackethal

D. PlN: modderig dal (NN).

 

FD

Hackier

Hackir, Hacquier, Hakier, Haki(r), Haquir: 1. Patr. Rom. vorm van de Germ. VN hag-hari 'haag-leger': Hacharius (MORLETI). - 2. Patr. Hypercorrecte vorm van Ackier. Rom. vorm van Germ. VN agi-hari 'snee-leger': Agiharius, Acharius (MORLET I).

 

FD

Hackier

Hackir, Hacquier, Hakier, Hakir. 1709 «Laurent Hackir» St-André; paraît correspondre à un w. *hakîre (suffixe -1ère); pourrait être dérivé du thème Hak- (comme 14e s. «Jehan Haniere» Liège, l'est du thème Han-). Ce NF, qui est liégeois et attesté notamment au Pays de Hervé, connaîtrait normalement dans cette zone la réduction habituelle de -ire à -î (comp. Delheusy); J. Lechanteur préfère comparer l'alternance -ir/ -ier constatée dans ce NF à celle qu'on rencontre dans Pasquier/Pasquir: 4.2.1650 «PasquierQualifis», 9.1.1737 «PasquierCali-fix» = 23.6.1716 «Paskir Califice» = 19.5. 1756 «Pasquir Califice»; ou dans Richicr/ Rickir: 23.5.1671 «Thomas Warnier dit Ri-chier» = 14.9.1675 «Driette fille Wamier ditte Riquir». Le suff. -ariu aboutit en fr. à -ier, en liég. d'ordinaire à -;", dans quelques mots à -îr (cavayîr 'cavalier', èritîr 'héritier', prîzonir 'prisonnier', ...) [JL, NFw].

 

JG

Hackin(g)

zie Hacquin.

 

FD

Hackmack

Hackemack: Ndd. BN < Hack un Mack, d.i.Hans(je) en Griet(je), de twee populairste voornamen in de ME, d. w.z. Jan en alleman, Jan, Piet en Klaas > het gepeupel > Mischmasch: poespas, knoeiboel.

 

FD

Hackray

Hacray. 27.3.1664 «Jean Olivier le hackeray», 8.12.1667 «Marie Hacrea, fille de bouticle», 1673 «Françoy Hacquereau (...) Françoy le Hacquray» (not. liég., JL), 17e-19e s. «Hacray» Verviers, Petit-Rechain. Étant donné la localisation restreinte du NF, pourrait être un ethnique de Hacq, dépend, de Hervé

(sur ce type de dérivé ethnique, comp. w. wém 'ré 'habitant de Waimes'). Ce type de formation est certainement envisageable; on peut se demander, néanmoins, si l'ethnique de Hacq ne serait pas Hakîr (v. ci-dessus), et Hackray, un diminutif de celui-ci, comme Paqueray est le dimin. de Paquier [JL, NFw].

 

JG

21:38 Écrit par Johan Viroux | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.