25/10/2012

E-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

Erum, van,

zie van Nerem.

 

FD

Erven

,,Héritiers". Design, d'une famille par l'évocation d'une succession importante dont elle a bé­néficié. Synon. : Erffelinck (pour: Erfgenaam, ,,Héritier").

 

EV

Erven

Ervenne (forme francisée). Var. de Erfen.

 

JG

Erven, van (der)

van der Erf(ven), Vererfve(n), Vererfen, Verherve: PlN Erve: erfgoed, erf (grondstuk). 1461 Gillis vander Erve, Deinze-Bg. (PARM.); 1480 Laureins vander Erven, Ingooigem-Gent (PBG).

 

FD

Ervenne

Erwenne, Erwoin(n)e: W. adaptatie van Erven (zie Ervinck), al kan Erwoinne een adaptatie zijn van Erwin.

 

FD

Ervent

zie Harveng.

 

FD

Ervers

Génitif de moy. néerl. erver 'héritier'.

 

JG

Ervier

N. de bapt. d'orig. bretonne. Hervé.

 

EV

Ervier

Var. de Hervier, nom d'origine germ.

 

JG

Ervinck(x)

-in(cks), -yn(ck), -ijn(ck), Erven(s), Hervinck, -ens, -yns, -ijns, -ein: Patr. Afl. van Germ. arbi-naam'erfgenaam'; zie Erbe, Erffelinck. 1280 Johannes Arvin, Ip. (BEELE); 1577 Len. Erffens, Merz-Aw.(AP).

 

FD

Ervyn

Var. de Erwin, cf. «Herwijn» (Lindemans 40).

 

JG

Erweg(h)en, van

zie van Herwegen.

 

FD

Erwenne

Erwoinne, -woine. Vu la répartition de ces NF dans l'est de la prov. de Liège (Blégny, Herve), probabl. nom d'origine: èRwène, à Roanne (La Gleize, arr. Verviers).

 

JG

Erwenne

zie Ervenne.

 

FD

Erwig

zie Herwig.

 

FD

Erwin

Irwin: Patr. Germ. VN Everwin. 1234 Everwinus Grus (vader van) 1298 Eberwinus dictus Grus (vader van) 1325 Erwin Kranich, Frankfort (BRECH.); 1124 Gilchrist films Eruini

(REANEY).

 

FD

Erwoin(n)e

zie Ervenne.

 

FD

Erwteman

Ndl.-joodse EN. BerN van de erwtenboer, -teler. Vgl. D. Erbsmann.

 

FD

Erwteman

Profess. Producteur ou marchand de petits pois.

 

EV

Erz

Ertz, Ers(ch): Patr. Oude vleivorm van Germ. aro-naam. 1427 Ersch (slager), Schlettstadt (Elzas); 1582 Nikol. Ertz, Querfurt (BRECH.).

 

FD

Erz

Ertz. Surnom: all. Erz 'minerai'.

 

JG

Erzeel(e)

zie van Herze(e)le.

 

FD

Erzeele

Nom d'origine: Herzele (FlOr).

 

JG

Es

Surnom qui peut être d'origines diverses : soit w. esse 'hêtre' ou néerl. es 'frêne', ce qui semble plus vraisemblable car le NF est plutôt flamand. - C'est aussi une des graphies an­ciennes d'esse, nom w. d'Asse, hameau de Julémont qui se prolonge sur Chameux (cf. Baguette, BTD 63, 177-8) [JL, NFw], cf. Dasse et Das. On pourrait enfin y voir aussi une forme ancienne de Aix-la-Chapelle, all. Aachen (cf. E. Langlois, Table des NP, 1904, 15) [MH].

 

JG

es(ch)

,,Frêne". N. d'arbre. Caractér. d'une propriété. Esch (Loc. lux. et L.D.). es(ch)t, ,,Ensemble de frênes, frênaie". N° 242. Pro­ven. Esch, Van Esch, Van der Es(sche), Esmanne, Essers (N° 211), ,,Du frêne". Van der Ess(c)hen, ,,Des frênes", Esvelt, „ Champ du frêne" (Dép. Kalken). Van Essen, ,,De Essen" (Loc.).

 

EV

Es, (van (der))

zie van den Esse.

 

FD

Esaer

Esarte: Var. van Isard.

 

FD

Ésau

Nom biblique Esaü.

 

JG

Esbach

PlN (NRW, BW, BEI).

 

FD

Esbeek, van

-beck: 1. PlN Esbeek (NB). 1368 van Esbeke, Arendonk (VERB. II). - 2. Zie Van Heesbeke.

 

FD

Esbeen, van

(van) Hesbeen: 1. PlN Esbeemd: beemd met essen. 1350 Heyne van Estbeemt, Kh. (DEKEYSER); 1389 Hendrick van Espemde, Aw. (ANP); 1438 Jan van Esbeemde, Lier (FRANS). - 2. Zie Heesbeen.

 

FD

Esberg

PlN: berg met essen, in Merksplas (A).

 

FD

Esbroe(c)k, van

van Esboeck, van Hesbro(e)ck: PlN Es(sen)broek: moeras waar essen groeien. 1382 goedekin gheheeten ten Eschbrouke, Gullegem; 1421 Esbrouc, Haasdonk (FLW). 1398 Pieter van

Esschebrouc, Tielt (DEBR. 1970); 1506 Gillijs van Esbrouc, Temse (DE MAN).

 

FD

Escal(l)ier

Lescalier, Scaillier, -iez, Schaillie(r), -ié, Schallie(r): Ofr. escaillier: schaliedekker, leidekker. BerN. 1304 Willame Scalier, Ip. (BEELE). Zie ook Scaillet.

 

FD

Escalbert

zie Chalbert.

 

FD

Escale

zie Scaillet.

 

FD

Escalier

Probabl. var. de Scaillier, -iez (= cou­vreur en ardoises), cf. 1527 «Jehan l'Escaillier» DénLens, plutôt que de fr. escalier, de motivation peu claire (nom d'enfant trouvé?).

 

JG

Escarmelle

1. PlN Escarmelle = Escarmeste in Naast (H) (HERB.). Maar de FN komt hoofdzakelijk in LX en N voor. - 2. Misschien Ofr. escabelle, eschamel, Fr. escabeau < Lat. scabellum,

scamellum. Mnl. schameel: voetbank. 1360 Jehan Escamel, Dk. (TdT). Vgl. 1334 Willems Scameels huus, Ktr. (DEBR. 1971)

 

FD

Escarmelle

Peut-être nom d'origine, comme Escarmelle, à Naast (Ht), mais le NF est plutôt gaumais (région de Saint-Mard) et même d'origine lorraine: Fresnois-la-Montagne, Meurthe-et-Moselle (FyS); on pourrait aussi y voir un surnom: dimin. d'anc. f'r. escarne 'coquille (d'œuf)' (Carnoy 275).

 

JG

Escarmelle

Proven. Escarmel (Dép. Naast).

 

EV

Escassut

1. Profess. Fabricant d'échasses (Comp. Ecacherie, L.D., «Fabrique d'échasses"). — 2. Car. phys. H. ayant une jambe de bois. N° 262.

 

EV

Escaux

Proven. Région de l'Escaut (Fleuve).

 

EV

Escaux

Seaux, Scaut: Escaut, Rom. vorm van de riviernaam Schelde. 1698 Joa. Bapt. van Escaut, Bs.(MULVII).

 

FD

Esch

Nom d'origine: Esch-sur-Alzette (G.-D. Lux.) etc., ou moy. néerl. esch 'frêne'.

 

JG

Esch

V. Es.

 

EV

Esch, (van (den))

zie van den Esse.

 

FD

Eschbach

Verspreide PlN (HS, RP, BW, BEI).

 

FD

Esche(n)

PlN Esche: es. Vgl. Van den Esse.

 

FD

Eschemann

Eschtnann, -ment, Esman(s), -manne: Afl. van PlN Es, Esche: es.

 

FD

Eschenroder

PlN Eschenrod (HS) of Eschenrode (SA).

 

FD

Escher

D. Patr. Germ. VN ask-hari 'es-leger': Ascarius, Ascherius (MORLETI).

 

FD

Eschler

Afl. van PlN Esche: es.

 

FD

Eschlimanne

Patr. D. EN Àschlimann, Eschlimann, afl. van Eschli, ontronde var. van Ôschli, dim. van Oschwald.

 

FD

Eschmann

-ment, zie Eschemann.

 

FD

Eschrich

Patr. D. vorm van Asscherick, Germ. VN.

 

FD

Eschweil(l)er

PlN Eschweiler (NRW, GH, Elzas).

 

FD

Eschweiler

-eiller, -eyler. Nom d'origine: Eschweiler (All., Nordrhein-Westfalen), au nord des Hautes Fagnes.

 

JG

Eschweiller

Proven. Loc. allem.

 

EV

Esclavon

-ont. Dérivé de fr. esclave, du lat. méd. sclavus 'slave', notamment ethnique: de la Croatie-Slavonie, cf. notamment anc. fr. esclavon 'cheval slave' FEW 20, 46b; pour le sens, cf. aussi w. (Centre) (è)sdâve 'vaurien, chenapan' FEW 20, 45b.

 

JG

Esclavon(t)

zie Slavon.

 

FD

Escobar

Afl. van Sp. escoba: bezem. BerN. De naam van een i/e-eeuwse Spaanse jezuïet-casuïst, zodat de naam een bijnaam werd voor een hypocriet, die gewetensbezwaren handig van tafel veegt (JVO). Vgl. Escoube. Ook Pic.: 1366 Marie Escouvarde, Dk. (TdT).

 

FD

Escof(f)ier

Excoffier: Zuidfr. BerN: leerbewerker, leerhandelaar (DNF).

 

FD

Escol(l)e

Ofr. escole, Fr. école: school. BerBN van de schoolmeester of scholaster. Zie Delecole.

 

FD

Escol(le)

Profess

. Maître d'école.

 

EV

Escolas

-asse, -ar, Ecolasse, Scolas(se), Scholasse, -asch, Skolaster: BerN Ofr. escolastre, Mnl. scholaster, Mlat. scholasticus: opzichter over de kloosterscholen van het kapittel, zegelbewaarder. 1352 Ghi de Scolastre van Dornike (DEBR. 1980).

 

FD

Escot(t)e, van

zie van (de) Schoot.

 

FD

Escoube

-é, Escoubet: Ofr. escobe, escove < Lat. scopa: bezem. BerBN van de bezembindér.

 

FD

Escouflaire

Scouflaire, Scuflaire. Francisation de néerl. schuifelaar 'siffleur, joueur de flûte' ou bien du NF De Schuyffeleere, tous deux issus du moy. néerl. schufelen 'jouer de la flûte' [FD],

 

JG

Escouflaire

V. Chauve.

 

EV

Escouflaire

zie de Schuyf(f)eleer.

 

FD

Escoyer

-ez, Escohier, Lesco(u)hier, Lesco(u)wier, Leco(u)yer, Scoyer, -ez, -et, Scohier, -iez, -i(r), Scohy: BerN Ofr. escohier, escoier: bontwerker, bonthandelaar; leerlooier, schoenmaker < Germ. skôh, Mnl. scoe(ch): schoen. Scohir en Scohy zijn W. 1229 Huon l'Escoier, St-Q. (MORLET); 1275 Colins li Escohiers, Vloesberg (VR 6or°); 1314 Gile le Schohier, Luik (SLLIII); 1322 Johanne Scouwier, Adorp (C.BAERT). De EN is niet altijd te onderscheiden van Lécuyer.

 

FD

Escoyer

-ez, Scohier, -y. Nom de métier: anc. fr. escohier 'pelletier, fourreur' FEW 17, 126b.

 

JG

Escoyer

Profess. ..Cordonnier" (Dia­lecte : Comp., en allem., Schuh, ,,Soulier"). Synon. : Scoh- -ier, -y.

 

EV

Escrinier

Profess. Charpentier. (Dia­lecte : Comp., en flam., Schrijn-werker).

 

EV

Escrinier

zie Lescrinier.

 

FD

Escudero

Sp. BerN: schildknaap.

 

FD

Escudie

V. Ecuyer.

 

EV

Escure

Probabl. NF importé de Corrèze, soit d'origine topon., soit forme fém. de l'occ. escur 'obscur, sombre' (Morlet 384); cf. aussi le NF Lescur(e), attesté dans la même région.

 

JG

Escut(e)naire

zie de Schuiteneer.

 

FD

Escutnaire

Escutenaire, Scutenaire, Scutnaire. Francisation de moy. néerl. schutenaer 'matelot, batelier' ou du NF De Schuiteneer, qui en est issu.

 

JG

Esder(s)

Patr. Esder(t), door metathesis < Friese VN Edser(t), Edsart < Germ. VN agi-hard (V.D.SCHAAR).

 

FD

Esdeuren, van

PlN Esdoorn. 1375 (Hendrik) Esdorens, Bs. (IAB 475); 1389 Willem Asdoren, Wolvertem (BOLSEE); 1638 Daniel van Esdoeren, Bs. (MUL V); 1737 Eg. van (H)esdeuren, Diegem

(VS1993,94

 

FD

Esen

zie van Eessen.

 

FD

Esg(h)ain

PlN es gain: in het veld, in de wei, op de akker. Vgl. Ingeveld.

 

FD

Esg(h)uin

Proven. Esquien (Dép. Ghoy). N° 74. — Synon.: Desguin.

 

EV

Esgain

Nom d'origine: topon. es 'dans les' + anc. fr. gaain 'terre labourable' ?

 

JG

Eshof, van den

Heshof: PlN: hof waar essen groeien.

 

FD

Esinkbrink

PlN. Brink van Esink, Germ. VN. Saksisch brink: grasrand, open ruimte bij een erf, dorpsplein. 1790 Gerrit Jan Esinkbrink, Winterswijk (PDB).

 

FD

Eskelin

Profess. 1. ,,Monnayeur" (Fabricant d'esquelins, monnaie). N° 142. — 2. Diminutif de Esquila, ,,Sonnette d'église". N. de bedeau ou d'enfant  de chœur.   N08   131, 145.

 

EV

Esken(s)

Eskin, Eyskens: 1. Metr. Germ. VN Aska. Germ. aski 'es'. 136 e. Asca de Semmersake, Cent (GN). - 2. Patr. Dim. van Germ. agis-naam; zie Eisen. 1369 Jan Esken, Mech. (V. ING.); 1406 Aliten Heyskens huys, Tv. (PEENE); 1422 Jan Eeyskens, Den Bosch (HB 478); 1464 Eysken der Cluysenerssen zone, Kerkom (MNT165).

 

FD

Eskens

Eyskens. Génitif de Panthrop. germ. Asico (Fôrst. 147), ou d'un dérivé de agiso (Först. 42).

 

JG

Eslande, van

zie van Elstlande.

 

FD

Esler

cf. Esseler.

 

JG

Esman(s)

-manne, zie Eschemann.

 

FD

Esmanne

Dérivé en -man de es 'frêne' ?

 

JG

Esn-

-ault, -ouf (Ern-aud, -ouf).   V. ARIN.

 

EV

Esnault

cf. Enault.

 

JG

Esnault

Esnol, Esnal, Esnou(l)t, Esnouf: i. Patr. Grafie voor Rom. Enault < Germ. VN agin-wald 'zwaard-heerser': A(g)inaldus (MORLET I). - 2. Ennault door ass. < Ernault enz.

 

FD

Espagne

1363-64 «Henris Espaingnes» Polypt-Ath, 1766 «Nicolas Delise dit l'Espagne (orig. de Namur)» BourgLiège; nom d'origine: Espagne.

 

JG

Espagne

Espagnet: Herkomstig van Spanje, Fr. Espagne. 1205 Gerars Espaigne, Atrecht (NCJ); 1409 Merguerite Espagnette, Dk. (TTT).

 

FD

Espagne

Proven. Pays. Synon. : Despagne, Pagnoul.

 

EV

Espalard

1275-76 «Watiers Espaulars» Reg-Tournai, 1576 «Jean Espallart» BourgNamur, 1609 «Guillaume Espallart» Bruxelles; nom de métier: dérivé d'anc. fr. espaeler 'étalon­ner' FEW 7, 468a.

 

JG

Espalard

Epaillard, Spalard, -ar(t): Zoals de Fr.FN Epaulard < Ofr. espaulart, afl. van Ofr. espalle, Fr. épaule: schouder. BN voor een breedgeschouderde. 1243 Jehans Espaullars, Atrecht (NCJ); 1316 Jehans Espaulars, Dk. (TdT).

 

FD

Espe(n)hout

Espenoudt, van Espenhou(d)t: PlN Espenhout: espenbos.

 

FD

Espeel

-pel. Var. de Hespel, du néerl. haspel 'dévidoir' ?

 

JG

Espeel(s)

Espel, zie Hespel.

 

FD

Espelveld

PlN Espenveld: veld met espen. Espenfeld (NRW).

 

FD

Espen

Pluriel de moy. néerl. espe 'tremble'.

 

JG

Espen, (van)

van Hespen, van Nespen,Vannespenne: 1. PlN Espen (boomnaam). 1350 Franco de Espen = 1390 Franco de Hespen; 1450 Vrancke van Espen, Kh. (DEKEYSER). - 2. Zie Van Nispen. - 3. Zie Van Hespen.

 

FD

Espenon

Ofr. espinon, dim. van espine, Fr. épine: doorn. Maar wsch. een verhaspeling (r/n-wisseling) van Esperon; zie Eperon.

 

FD

Espenoudt

Nom d'origine : topon. néerl. (= bois de trembles).

 

JG

Espérant

zie Eperon.

 

FD

Espinosa

-za: Sp. FN. PlN Espinosa in Burgos. Vgl. Spinosa. 1773 de Espinosa, Mech. (MERTENS).

 

FD

Espion

Fr. espion: spion, verspieder.

 

FD

Espion

Sans doute surnom à portée morale: fr. espion, w. liég. èspiyon FEW 17, 174a.

 

JG

Espos(i)to

Espositot, Esposti, Exposito, Sposito: It. esposito: vondeling.

 

FD

Espréman

Espreman. NF récent, attesté une 1" fois à Bruxelles en 1868; NF d'origine incertaine, sans doute d'origine flamande.

 

JG

Espreux

1783 «Guillaume Espreux» Trembleur; surnom: anc. pic. espreu 'profit' FEW 9, 417b.

 

JG

Espreux

Spreu(x): Opic. espreu: profijt, voordeel. BN.

 

FD

Esprit

Espriet: Fr. esprit: geest. Vgl. De Geest, Spiritus. 1272 Baude Saint Espirt, 1277 Bauduin Espirt; 1306 Margherite de Saint Esprit, Atrecht (NCJ); 1398 Ernoul Es priet, Dottenijs (DEBR.

1970).

 

FD

Esprit

Surnom : fr. esprit, moy. fr. espirit au sens particulier de 'ange' ou de 'revenant' FEW 112, 192b-193a; comp. Lespire, Spiritus, De Geest, etc.

 

JG

Espt, van der

PlN Espt: espenbos, in Tielt, Torhout (WV). 1296 Wouter vander Espth, Eppegem (CG); 1368 Johan appelle vander Espt, Langdorp (CHA 87); 1388 Jhan van der Espt, Torhout (DFIV).

 

FD

Esquedin

Squedin, Sched(e)in: PlN Sequedin (Nord). 1467 Lodewyc Skedyn, Rijsel-Bg. (PARM.); 1517 Johannes Esquedin, Kamerijk (MULIII); ± 1570 Josse Sequedin, Linselles (CDT 363).

 

FD

Esquelin

Squelin(s): Ofr. escalin, W. skèlin < Mnl. schellinc: muntnaam schelling. Vgl. Schellinck(x). 1693 Adrianus Esquelin, Aat (MUL VII).

 

FD

Esquelin

Surnom: fr. escalin, w. skèlin 'pièce d'argent'FEW 17, 32a.

 

JG

Esquelnes

Proven. Esquelmes (Loc).

 

EV

Esquenet

1302 «Simon Esquennet» = «Simons Esquennes» LoiTournai; surnom pic. à rap­procher p.-ê. de norm. équéné 'faible, chétif FEW 17, 113a?

 

JG

Esquenet

Equinet: BN. Norm équéné: zwak, tenger (FEW). 1302 Simon Esquennet = Simons Esquennes, Dk. (RLT 467); 1490 Pierre Esquignet, Ktr. (OLV); 1496 Johannis Esquinget, Wervik (MUL III).

 

FD

Ess-

-en, -ers.V. Es(ch).

 

EV

Essaker

zie van (den) Elsacker.

 

FD

Essche, van

von Es(s)chen, zie van den Esse.

 

FD

Esschenbag

Nom d'origine: topon. all. (= ruis­seau des frênes).

 

JG

Esschenbrouck

Hesschenbrouck: PlN Essenbroek: moeras waar essen groeien, b.v. 1382 goedekin gheheeten ten Eschbrouke, Gullegem; 1398 Pieter van Esschebrouc, Tielt (DEBR. 1970).

 

FD

Esschentier

Hesschentier, Lusschentier: Adaptatie vanMfr. escutier, resp. f «amer'schilddrager, maker van schilden', afl. van Ofr. escut < Lat. scutum 'schild'. 1698 Jaecques Lescuittier, Bikschote; Leskutier, Lussche(n)tier, Boezinge (VS 1998,247-248,377).

 

FD

Esschoten, van

PlN Eschoten in Ede (G).

 

FD

Esse, van den

van der Es(se(n)), van Es(s)che, van Hessche(n),van Heessche, van den Esch, van Denesse, (van) Es(ch), van Nes(se), van Nesche.von Es(s)chen, Veres(se), Veress, Verhess(ch)en, van Esse(n), van Hes(sen), Wanesse, Vanèse, Von(n)êche, Von(n)êche, Von(n)eche: Verspreide PlN Es, Ten Es(sche): es (boom), essenbos. Of PlN Essen (A), Esch (NB, G). 1300 Martini de Esche = 1306 Martin Desse = 1323 Martijn van Essen = 1323 Martin van Essche, Ktr.-Bg. (DEBR. 1980); 1326 Pieter van den Essche, Ip. (BEELE); 1398 Mannequin van der Essche, Olsene (DEBR. 1970).

 

FD

Essel

1. Patr. Germ. VN Azilo. Zie Asselijn. -2. Spelling voor Hessel.

 

FD

Esselaar

-ier: 1. Var. van Haeseleer? 1396 Gillis de Hesselere, Akren (DE B.). - 2. Zie Wisseler.

 

FD

Esseldeur

 (Esdoorn), ,,Erable".

 

EV

Esseldeurs

Génitif de moy. néerl. esdoorn 'érable' ?

 

JG

Esseldeurs

V. Es(ch).

 

EV

Esseldeurs

Verhaspeling (van Resteleur?). Of= Esdeuren. 1563 Henricus Hesterdoren, Vorst (MUL IV).

 

FD

Esselé

zie Isselée.

 

FD

Esselen(s)

-eyns, -ing, -in(ckx), zie Asselijn.

 

FD

Esseler

Esler. 1466 «Jehan Esselaire, chan­geur» Bruxelles; nom de profession: romanisation de l'all. Wechsler 'changeur'.

 

JG

Esselhout

PlN Essenhout: essenbos, in Kapellen en Ekeren (A).

 

FD

Esselhout

Var. de moy. néerl. esschenhout 'bois de frênes' ?

 

JG

Esselin(ckx)

V. AD (Az). Synon. : Isselin.

 

EV

Esseling

Dérivé en -ing de Assel < germ. ans-hil (Fôrst. 122).

 

JG

Essemacker

-aeker, génitif: Essemackers. Nom de métier: moy. néerl. asse 'axe, essieu' + maker 'fabricant'.

 

JG

Essemaeker

-macker(s): BerN Assenmaker: smid, wagenmaker. Zie Assenmaker.

 

FD

Essen, van

van Hessen, von Essen, Essens: 1. PlN Essen (A, NRW, OIJ). - 2. Zie Van Hessen. - 3. Var. van Van den Esse.

 

FD

Essenberg

Estenbergh: PlN Essenberg in Passendale (WV), Homberg (NRW), Hessenberg (NL). 1358 Johannis Hessenberch, Ktr. (DEBR. 1970). Maar: 1222 Gerars Estenwerc, Atrecht (NCJ).

 

FD

Esser

au génitif: Essers. Surnom: all. Esser 'mangeur'.

 

JG

Esser(s)

Esses: BerN. 1. Nederrijnse EN Esser(s). Assenmaker, d.w.z. wagenmaker. D. Ächser. 1586 Lambrecht Esser, Gulik-Aw. (AP). - 2. D. Âscher: bereider van as, potas. 1567 Herman Esscher, Lipp NRW-Aw. (AP).

 

FD

Esser, van

zie van Ester.

 

FD

Essig

Essique: D. Essig: azijn. BerBN van de azijnmaker of-verkoper.

 

FD

Essing

Patr. Afl. van Germ. VN Adzo. Vgl. Asselijn. 1630 Bern. Essink, Groningen-Aw. (AP).

 

FD

Essinger

Eszinger: PlN Essingen (RP, BW), Essing (BEI).

 

FD

Essique

Nom de marchand ou surnom: all. Essig 'vinaigre'.

 

JG

Est, van (der)

van der Rest, van (H)est(e), van den Hest, Ver(h)est: 1. PlN Est: essenbos, of Rest < ter Est (A, L). - 2. Van Est, Van Heste en Van den Hest kunnen grafieê'n zijn voor Van Nest(e) en Van den Nest, zoals: 1580 Boud. van Este, Ktr.-Aw. (AP). -3. Est < Elst, door ass. h/s. Vgl. 1286 Michiel ki fu de Estlande = 1287 Mikiel del Elstlande (DEBR. 1980). - 4. Van Hest = Van Heist. 1606 Willem van Heijst = 1610 Willem van Hest, Kontich (SELS).

 

FD

Estache

Estas, -asse, cf. Eustache.

 

JG

Estaim

Proven. 1. Estaim (-bourg ou -puis) (Loc). — 2. Estang (L.D.).

 

EV

Estalr(r)ich

Sp. EN (PDB). Estalrich is een var. van Estelrich, een EN uit Majorca, ook Esterlich, Estarlich. i. Vermoedelijk < Hostalric, Catalaanse PlN. - 2. Estarlich, oude Catalaanse naam voor Oostenrijk, Ôsterreich (MOLL).

 

FD

Estaquier

Afl. van Ofr. estache, Opic. estaque < Ondl. staka: staak, paal. BerN van de heier van païen.

 

FD

Estaquier

Nom picard (de profession?), dérivé d'anc. pic. estaque, anc. fr. estache 'poteau, amarrage (droit d'amarrage), encan', cf. 1286 «Bauduins al Estace» CartBinche.

 

JG

Estas

Estache: Patr. Gr. HN Eustachius. 1666 Claude Eustache, Horrues-Graty = 1667 Claude Stache = 1676 Claude Estaes (grootvader van) 1700 Pierre Estas, Hove H (Midd. 1993,65-75).

 

FD

Esteban

Estebanes, -ez, Estepan: Patr. Sp. vorm van Gr.HNStefaan.

 

FD

Estein-,

Estien-    -geldoir.    Proven. Etancel-Douaire, ,,Petit étang, faisant partie du douaire". (L.D.).

 

EV

Esteingeldoir

zie Steigueldoir.

 

FD

Estemont

Proven. Straimont (Loc.).

 

EV

Estenbergh

zie Essenberg.

 

FD

Estenne

zie Estienne.

 

FD

Estepan

zie Esteban.

 

FD

Ester(s)

Esther(s), Estersohn, Esterzon: Patr. Germ. VN ast-hari 'tak-leger': Astharus (MORLETI). 1345 Henrici dicti Esters, Bs. (OSTYN).

 

FD

Ester, (van)

van Esser: PlN Ester in Ahlen (NRW) en verspreid in Beieren.

 

FD

Esterbecq

Nom d'origine: Sterbeke, à Tubize (BrW), cf. Desterbecq.

 

JG

Esterbecq

zie Destrebecq(z).

 

FD

Estercam

PlN Heesterkamp: veld met heesters. D. Heisterkamp (NRW).

 

FD

Estercq

Nom d'origine : p.-ê. L'Estarcq, à Silly (Ht).

 

JG

Estercq

W. adaptatie van Sterck.

 

FD

Esterez

-et. 1501 «Jehan Estoret», «Marie Estoret» AidesHainaut; surnom: anc. fr. esto-ré 'pourvu, muni ' FEW 4, 722a.

 

JG

Esterman(n)

1. Afl. van Patr. Ester. - 2. Afl. van PlN Ester (BEI).

 

FD

Esters

Nom issu de l'anthrop. germ. ast-rik (Fôrst. 151).

 

JG

Esteve

-e(n)s, -ez, zie Estienne.

 

FD

Estève

V. Etienne. N° 106.

 

EV

Estevenon

cf. Etienne.

 

JG

Estevenon

Patr. Dim. van HN Stefanus. 1199 Berte feme Estevenon; 1313 Estevenon de l'Abre, Atrecht(NCJ).

 

FD

Estevo

zie Stival.

 

FD

Esteyne

zie Epsteins.

 

FD

Esther(s)

1. Zie Ester(s). - 2. Metr. Bijbelse VN Esther.

 

FD

Estiengeldoir

cf. Steingueldoir.

 

JG

Estiengeldoir

zie Steigueldoir.

 

FD

Estienne

Estenne, Esteve, Estèves, Esteve(n)s, Estevez, Etève, Etien(ne), Ethienne, Etiennot, Lestienne, Let(h)ienne, Lethien, Letient: Patr. Fr. vormen van Gr. HN Stefanus. Etiennot is dim. 1307 Estievenes Doudinczele = 1308 Steven Doudinsele, Ip. (BEELE); 1308 Estevene de Nieukerke; 1398 Jehan Estievene, Herseaux (DEBR. 1971,1970).

 

FD

Estienne

Etienne, Étien, Ethienne. Du nom de baptême Etienne, lat. Stephanus, d'après le nom du premier martyr (vers l'an 36).

*  Dérivés de la forme anc. Estievene: Estiévenart, Estievenart,  Estiévenard, etc. 1326 «Estievenars Mourée» ComptesMons, 1362-63 «Estiévenars li Trouvés», 1363 «Jehans Estie­venars» PolyptAth, 1365 «Estievenart le Pla-keurmanouvrier» TailleMons, 1499 «Anthroine Estievenart» TerrierNaast; cf.   Stiévenart. -Estevenon.  Sans doute anc. cas régime de Est(i)evene.

  Dérivés de la forme moderne : Etiennette. -Etiennot.

 

JG

Estievenart

-ard, -aert, Estivenart, zie Stevenaert.

 

FD

Estiévenart

V. THEUD  (Theu).

 

EV

Estival

Surnom de métier: anc. fr. estival 'sorte de chaussure, botte' mais aussi anc. fr. estivau 'fête d'été de la Saint-Martin' FEW 24, 233b; cf. aussi Stival.

 

JG

Estival

zie Stival.

 

FD

Estivant

zie Stevan(t).

 

FD

Estoppeij

zie Stoppie.

 

FD

Estordeur

cf. Stordeur.

 

JG

Estordeur

zie Dutordoir.

 

FD

Estoret

-ez, -es, Storet, -ez, Letoret, -ey: BN Ofr. estoré: uitgerust, toegerust, gegoed, welgesteld. Letoret < l'étoré < l'estoré. 1418 Jehan Estoret, H (CCHt); 1452 Hanin Estoret = 1478 Jehan Lestoré, H(CSWIII).

 

FD

Estrach

Jiddisch Estraich(er): Ôsterreicher, Oostenrijker.

 

FD

Estrade

Estrada: Ofr. estrade, It. strada: straat(weg).

 

FD

Estrade

Nom d'origine: anc. fr. estrade 'chaus­sée'; cf. aussi Lestrade.

 

JG

Estrebel

cf. Strebelle.

 

JG

Estrebel

zie Strobel.

 

FD

Estreux

Nom d'origine: Estreux (Nord).

 

JG

Estryn

Ofr. estrin: vreemd, vreemdeling.

 

FD

Esveld

Esvelt: PlN Esveld in Kalken (OV): veld met essen.

 

FD

Esvelt

V. Es(ch).

 

EV

Eszinger

zie Essinger.

 

FD

Et(h)uin

zieEduin.

 

FD

Etcheverry

zie Echeverri(a).

 

FD

Étenaille

(NF de la région de Charleroi). Surnom métonymique de forgeron: anc. fr. estenaille Gdf 3, 606, w. (Luttre, Monceau-sur-Sambre) èt'nèle 'pince, tenailles' DOW 1,406, FEW 13/1, 194a; le NP peut avoir comme motiva­tion le sens figuré 'homme grand et maigre' qu'il a en région liégeoise (cf. DL; Wisimus) [JL, NFw2]. Comp. Egnaye, qui est la forme évoluée (cf. ALW 5, not. 10).

 

JG

Etens

Génitif de l'anthrop. germ. Atto (Först. 152)?

 

JG

Eter, d'

zie Deter(s).

 

FD

Etève

Etien(ne), Etiennot, zie Estienne.

 

FD

Etienne

Étien, Ethienne, cf. Estienne.

 

JG

Etienne

N. de baptême d'orig. hellénique.   Stephanos.   Estève   (Fr.   et

archaïque). Formes  flamandes : Steffe, Steffen(s), Steven(s). N° 106.

 

EV

Etoc

1. Ofr. estoc < Ndl. stok: paal, stam, zwaard. Vgl. Stock. - 2. PlN Estocq in Ostiches (H).

 

FD

Etordeu

zie Dutordoir.

 

FD

Ets

zie Etz.

 

FD

Etsen, van

PlN Etzen in Amelinghausen (NS).

 

FD

Etten, van

PlN Etten (NB). 1278 Gobonis de Etten, Etten (V. LOON 62); 1314 Wilhelmi de Eten, St.-Tr. (GHYSEN).

 

FD

Ettendorff

PlN Ettendorf (Elzas).

 

FD

Etterbeeck, van

PlN Etterbeek (Bs.). 1663 Gillis Eterbeke, Wakken (KWII).

 

FD

Ettery(c)k, van

-ij(c)k, zie van Aertenryck.

 

FD

Ettinger, (van)

PlN Etting (BEI), Ettingen (BW) of Oettingen (BEI).

 

FD

Etuin

Nom issu de l'anthrop. germ. athal-win (Först. 181)?

 

JG

Etuin

zie Eduin.

 

FD

Etveld(e), van

Var. van Van Ertvelde of Van Heetvelde.

 

FD

Etz

Ets, Etzel: Patr. Germ. VN Atzo, -so-dim. van een ad- of athal-naam. Etzel is een -el-dim. Adzo, Azzilo, Ezzilo (MORLET I).

 

FD

Eub(b)en

zie Obin.

 

FD

Eubelen

-em (NF des cantons d'Eupen et St-Vith). 1842 «Caspar Eubelen» Ouren (Lg), NF attesté aussi à Eschfeld en Rhénanie vers 1770 (FyS); pour Debrab., dimin. anthrop. du nom germ. Obin.

 

JG

Eubelen

Heubel: Patr. Dim. van VN Obin; vgl. Eubben. 1367Egidii Heubele; i4ooJanHeubelz= 1400 Jan Heubins; 1418 Willem Heubins=Willem Eubins, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Eucher

Echer. Nom issu de l'anthrop. germ. Eucharius, *ew-cheri(us) (Morlet, NP Gaule ï, 86).

 

JG

Eucher

-ère, Echer: Patr. Germ. VN Eucharius, Eucherius (MORLET I).

 

FD

Euckem, van

van Eucken, zie van Eukem.

 

FD

Eucker, van den

zie van den Neucker.

 

FD

Eude(s)

Heude: Patr. Pic. vorm van de Germ. VN Odo. 1275 Oede Biau Visage, Baffe (VR i83v°); 1313 Oeude le Lingier, Eude Courtois, Parijs (MICH. 1951)-

 

FD

Eudier

Patr. Rom. vorm van Germ. VN aud-hari 'bezit-leger': Audaherus (MORLET I). Vgl. Eude.

 

FD

Euerard

zie Everaert.

 

FD

Eugène

Eugène: Patr. Gr. HN Eugenius. 1450 Peter Eugenen.. Jan Eugenens soen, Lier (FRANS).

 

FD

Eugène

Prénom Eugène d'origine grecque, nom de plusieurs saints et papes, apparu tardive­ment dans nos régions, cf. 1663 «Eugène de Noyelle» BourgNamur.

 

JG

Eughem, van

zie van Heugem.

 

FD

Eughens

zie Hugo.

 

FD

Eukem, van

van Euckem, Wane(u)kem, Waneuken, van Eu(c)ken,van Eukenne, van Heuken.van Heucke, Heukem, vande Neuken, van Huychem.van Huijchem, van Huyghem, van Unchem: 1. PlN Udekem in Zoutleeuw (VB). Zie D'Udekem. 1321 Lambert de Hudikeem, Zoutleeuw (HB 882); 1396 Jan van Huuckem, Viane; Jan van Hukem, Waarbeke (DE B.); 1805 Barbara van Huychem= B. van Neukeni, Pepingen (med. H. Douxchamps, Bs.). - 2. Soms wellicht < PlN Heuken in St.-Genesius-Rode (VB).

 

FD

Eul

Surnom: lux. Eul 'pot'.

 

JG

Eul(a)er(t)s

V.   ADAL.   Synon. :

Oiaerts.

 

EV

Eulaert(s)

Patr. VN Eulard, wellicht Pic. vorm van Willard (TT1982,215). 1303 Eulars seigneures de Poucke = 1305 Elart segneur de Poucke = 1327 Gularde van Poucke, Poeke (DEBR. 1971); 1308 Lotin Eulart; 1391 Heulard des Près, Ip. (BEELE).

 

FD

Eulaerts

Génitif de l'anthrop. germ. othal-hard (Först. 1187).

 

JG

Eulebroucke, van den

zie van Heulebrouck.

 

FD

Euler

Nom de métier: lux. Euler 'potier'.

 

JG

Euler(s)

Euler, Eûler: Afl. van Mhd. ûl, aul < Lat. olla: pot. BerN van de pottenbakker. 1598 Gerh. Eukr (DN).

 

FD

Eupen, van

van Heupen: PlN Eupen (LU). 1374 Johan van Oippen, Bs. (BLO V); 1565 Koyl van Eupen, Eupen (EBB149).

 

FD

Euphrosine

Ancien prénom fém. (var. de Euphrasie), d'après une sainte du 5e s. ; on ignore si elle fit l'objet d'un culte particulier dans nos régions.

 

JG

Euphrosine

Metr. Gr. HN Eufrosyne Vrolijkheid, blijmoedigheid'.

 

FD

Eurard

zie Everaert(s).

 

FD

Eurlings

cf. Eerlings.

 

JG

Eurlings

zie Urlings.

 

FD

Eurs(s)els

zie Heursel.

 

FD

Eusèbe

Eusebio, Eusepi: Patr. Gr. HN Eusebius Vroom'.

 

FD

Euskirchen

PlN (NRW).

 

FD

Eussen:

1. Zie Eisen. - 2. Var. van Heussen; zie Huysse.

 

FD

Eustace

Eustache, Eustas, Estache, Estas. 1264 «Eustaches de Beverne» Chartes-Flandre, 1287 «Eustace li Tondeur» Dettes-Ypres, 1544 «Eustace de Sy» DénStavMy2, 1608-9 «Eustace Le Prince» Nivelles, 1663 «Roch fils de Jean Eustache de Roanne» La Gleize; prénom d'origine grecque, popularisé par saint Eustache (martyr du 2e s. à Rome), beaucoup plus connu en Wallonie sous la forme Istasse et ses dérivés Stass-, Tass-. -Pour les var. Estas(se), cf. P. de Tienne, La famille Estas, de Hoves-lez-Enghien, IdG 48, 1993, 65-75.

 

JG

Eustache

-ace, -aze, Hustache, Hostache, Istasse, -as(e), -aes, -ace(s), -az, -a(t), Itace, Histace, -as(se), Ystas, Estache, -as, Astaes, Vitasse, Witas(se): Patr. Gr. HN Eustachius. Istaes uit Justaes (vgl. dial. iefrouwe < juffrouw). 1235 Eustachius ballivus

Gandensis (DEBR. 1980); 1377 Istaes Saverijs = 1382 Ustaes Savaris; 1405 Ystaes Coucke, Ktr. (DEBR. 1970,1958); 146 e. Eustache dit Ystas de Strailes; 1430 Wistasse de Strellez, Luik (BODY 187); 1373 Agnès Wistasse, 1404 Tassart Witasse,

Laon (MORLET); Eustaes = Estaes = Astaes (VS 1983,568).

 

FD

Eustache

N. de baptême d'orig. hellén.  ,,Bel épi"   (Métaphore mysti-

que). N° 107. Variantes : Eustaze, (H)ist- -ace, -a(s), -az, -at. Staes. Diminutifs :    Stass-   -et,   -in(et),

 

EV

Eustelle

Var. de Estelle, prénom fém.

 

JG

Euvenne

W. adaptatie van Even; zie Evens.

 

FD

Euveres

Var. de Evers?

 

JG

Euvrard

zie Everaerts.

 

FD

Evaert

Evard: Patr. < Everaert, of oude Germ. VN: 941 Ewardus (Dip.).

 

FD

Evaert

Var. de Evraert (par dissimilation conso-nantique) ou bien forme flam. de Évar(d), cf. 1499 «veuve Evard le Claveteur», 1502 «Evar de Houllougne» BourgNamur.

 

JG

Evaldre

Ewald. N. de baptême. V. AD (A).

 

EV

Evaldre

W. hypercorrect voor Ewald? Of uit Walder?

 

FD

Evans

Evant: Patr. Evan is de Welse vorm van John, Jan (REANEY). 1619 Fr. Evans, Aw. (AP).

 

FD

Evarist(e)

Patr. Gr. HN Evaristus 'welgevallig'.

 

FD

Évariste

Prénom Évariste (d'origine grecque), nom d'un pape et saint.

 

JG

Eve

1449 «Jacquemin d'Eve» AidesNamur, 1472 «Messire Colart d'Eve» DénVirton; nom d'origine: Eve, à Évelette (Nr); ou bien Eve, prénom fém., cf. 1286 «Eve li Fave-resse» CartBinche, 1309-10 «demiselle Eve Clokette» ComptesMons.

 

JG

Eve

Eves: Metr. Bijbelse VN Eva. 136 e. Eva, Ronse; Eva filia Iggelradis, Cent (GN); 1219 Eve Borgne, Atrecht(NCJ).

 

FD

Eveillard

Evilard, Hévellard: BN < Fr. éveillé: wakker, levendig, alert. 1412 Jehan Eveillart, Senlis (MORLET).

 

FD

Éveillard

†Évillard. À moins qu'il ne s'agisse d'une var. remotivée de Évlard (dans la même région de Charleroi), surnom dérivé, avec le suffixe péjoratif -ard, de fr. éveillé 'vif, alerte' FEW 3, 336a.

 

JG

Eveillé

1. Car. mor. H. éveillé, vif. Variante : Evely. Formes augmentative et diminutive : Eveillard, Evilliot. — 2. N. de baptême, conte­nant la racine germanique ABA qui a servi à former aussi le N. Evens et, avec le suffixe -illi(ot) et la racine -hard, les N. Evely, Ervilliot, Eveillard.

 

EV

Evelette

PlN(N).

 

FD

Évelette

1562 «Évelette Le Chevollet» Bourg­Namur, 1589 «Évelette fille de feu Antoine de Paire» BourgLiège, 1611 «Évelette Jean

Roloffe» DénFlorenville; dimin. du prénom Eve, cf. aussi 1497 «Évelotte jaditte femme au dit Jehan Paren» Purnode, mais aussi nom d'origine: Évelette (Nr).

 

JG

Evelg(h)em, van

van Evelgom: 1. PlN Evergem (OV)? 1349 Willem van Everghem, Eksaarde (GYSS. 1963, i26). - 2. Of PlN Euvelgunne (GR)?

 

FD

Eveling

zie Everling.

 

FD

Evely

V. Eveillé.

 

EV

Even

au génitif: Evens. Génitif du prénom néerl. Eva (Eve).

 

JG

Even(e)poel

Everdepoel: PlN Evenpoel: effen, vlakke poel. 1370 Jan Evenepoele, Borchtlombeek (ESBr. 1954,361-376); 1417 Claus Everpoel, Gb. (SCHR.).  1303 Weitin Evin, Vladslo (VERKEST); 1552 Vincent Evens, Bg. (SCHOUT. II).

 

FD

Even(s)

1. Proven. Dép. Uitkerke. Synon. : Van Even. — 2. N. de baptême. V. ABA.

 

EV

Even(s)

Evin, Evinck(x), Evick, Ewing: Patr. Vleivorm van Germ. VN met ebur 'ever'. Ebin (MORLET I).

 

FD

Even, van

PlN Mnl. Even(e): zwarte haver. Vgl. Van Haver. 1299 Adelisse de Avena, Bg. (VERKEST).

 

FD

Evenblij

Reïnterpretatie van Everdey? Vieubled (vgl. Waterbley)? Of even-blé: haver-koren; vgl. Van Everco(o)ren?

 

FD

Evenboer

BerN van de haverboer, haverteler.

 

FD

Evenepoel

Topon. néerl. : moy. néerl. evene 'uni' (ou anthrop.?) + poel 'marais'.

 

JG

Ever, de

Dever(s): 1. BN De Ever (diernaam). 1281 Willelmus de Hever = W. Hever, Ruiselede (HAES.); 1563 Antonis Dever, Gent-Aw. (AP). -2. E. FN: 1568 Richard Devere, ghebooren van tlandt van Noortfolk in Inghelandt = Richard den Inghelsman (DGW).

 

FD

Everaert(s)

-aardt, -aarts, -aerd(t), -ard(t)s, -art(s), -hard, -ard, -aed(t), -aet(s), -ats, -att, -aer(e), -a(e)rs, Evera, Evraerd, -a(e)rt(s), -a(r)d, -aère, -aerst, -aets, -as, -at(s), Euvrard, Eurard, Ewerhard, Heveraerdt, Heverae(d)t, Euerard, Ewrard: Patr. Germ. VN ebur-hard 'ever-sterk'. Eberhardt, Everardus (Fm., Dip., GN). 1317 Everart Zegart = 1321 Evrars Segars (DEBR. 1971); 1267 Johannes Everard, Ip. (BEELE); 1422 Willekin Everaert, Ktr. (DEBR. 1958).

 

FD

Éverard

-art, Évera, Everaerd, -aert, -aet. génitif: Everaarts, -aers, -aerts, -aets, -ars, -arts, Everarts de Velp. 1272 «Jeh. Everars» PolyptVillers, 1288 «Jeh. Everars li resarchi-sieres» DettesYpres, 1289 «Everars d'Ynes», «Wateles fis saingnor Everart» CensNamur, 1528 «Everard de la Herye» DénNeufchâteau, 1574 «Vincent Éverar gantelier»; nom issu de l'anthrop. germ. ebur-hard (Fôrst. 441), cf. Evrard, etc.

 

JG

Everbecq

PlN Everbeek (OV), Fr. Everbecq. 1396 Jan van Eversbeke, Schorisse (DE B.).

 

FD

Éverbecq

Nom d'origine: Éverbecq (Ht).

 

JG

Everboud

Patr. Germ. VN ebur-balth 'ever-moedig'. Everboldus (Dip.). 1275 tusghen Everbouds huuze vanden Boute (Houte?), Bg. (CG); 1376 Jhan Everbout, Hulst. (DEBR. 1999).

 

FD

Everbroeck, van

PlN Everbroek: broekland met bevers. 1424 Willeken Eeverbroec; 1478 Jan Eeverbroeck wittige zone wylen Wouters van Everbroeck, Lier (FRANS); 1538 Machiel Everbroeck, Kontich (SELS).

 

FD

Everco(o)ren, van

PlN: plaats waar haver(koren) groeit. Vgl. D. Evenstroh en Haverkorn.

 

FD

Everd(e)y

Patr. Volgens HAES. 1959 is Everdey geen vleivorm op -ei van Everd (LIND.), maar is Ever-dei een Ingw. vorm van Everdag. 1292 Poppe Everdey, Cent (CG); 1339 Dankart Everdeys zone; 1340 Everdei Dierman, Saaftinge (DEBR. 1969).

 

FD

Everdepoel

zie Even(e)poel.

 

FD

Everding

Everdien: Patr. Afl. van Everd, Everhard. Vgl. D. Eberding.

 

FD

Everdingen, van

PlN (ZH). 1400 Aleydis de Everdinghen, Tg. (TYTGAT).

 

FD

Evered

Everett: Patr. E. vormen voor Everhard.

 

FD

Everg(h)em, (van)

PlN Evergem (OV). 1272 Jan van Everghem, Aksel (CG); 1410 Jan van Evergheem, Bg. (SIOEN).

 

FD

Everhard

zie Everaert(s).

 

FD

Everix

E. FN Everix, Everiss < Fr. PlN Evreux (Eure). 1297 John de Ebroicis, Stafford; 1495 Robert Everis, York (REANEY); 1872 Everix, Aw. (PDB).

 

FD

Everlange

PlN(GH).

 

FD

Everling

Dérivé en -ing de l'anthrop. germ. ebur-lin (Fôrst. 439) ou du thème de Év(e)rard, cf. 1450 «Éverlin Poncin de Malmundy», 1501 « Euverar Éverlin » CoutStavelot.

 

JG

Everling

Eveling: Patr. Afl. van Ever-naam. 1229 Eberhardus = Eberlinus, Freudenstadt (BRECH.). 1480 Johannes de Arlinio alias Everlenghe, ex Castro; 1514 Johannes Everlinghe de Arluno (MULII.III).

 

FD

Evermans

Patr. Afl. van Ever, Germ. VN Everhard. 1579 Hendrik Evermans, Mtr.-Aw. (AP).

 

FD

Evers

-erts, -ertz, Eevers. Génitif de Ever, var. de Everaer ou de Ewert.

 

JG

Eversberg

Topon. néerl. (= mont d'Ever).

 

JG

Eversdeysdic

(Z) (PLB). 1579 Karel Everdyck, Aw. (AP).

 

FD

Eversdijk

PlN in Kapelle (Z). Dijk van Everdei: 1271 (...).

 

FD

Everstijn

PlN Everstein in Wondelgem (OV). Vgl. D. Eberstein. Maar Everstijn is een Amsterdamse familie in de i8e eeuw, wellicht uit het D. graafschap Everstein ("PDB).

 

FD

Everts(e)

Evers, -ert(z), -erst, Ewert(z), Hever(s), Eevers, Eversen, Efers, Effer(t)z: Patr. 1. Korte vorm van de Germ. VN Everhard. 1298 Johannes Everd = 1300 Jehan Hevert, Kales (GYSS. 1963). - 2. Var. van de Germ. VN Einverd: agin-frith. Einfridus (GN). 1223 Evert filiorum Walen = Einvert Walen,

Mendonk (GYSS. 1964).

 

FD

Eves

zie Eve.

 

FD

Evich

Surnom: moy. néerl. ewich 'éternel, in­cessant'.

 

JG

Evilard

zie Eveillard.

 

FD

Évilard

cf. Éveillard.

 

JG

Evilliot

1. Proven. Ewllle (Dép. Templeuve), avec suff. -iot, d'orig. — 2. V. Eveillé.

 

EV

Évilliot

Du même thème que Év(e)illard, avec substitution de suffixe.

 

JG

Evin

-inck(x), -ick, zie Even(s).

 

FD

Evlard

Samentrekking van Evilard of var. van Evrard (wisseling r/l).

 

FD

Évlard

1265 «Évelars» CensNamur, 1690 «Godefroid Évelart» BourgNamur; var. prob-bale de Evrard, avec échange de consonnes liquides r > I.

 

JG

Evra(e)rd

-a(e)rt, -a(r)t, -ad, -aère, -aerst, -ae(r)ts, -a(r)ts, -as, zie Everaerts.

 

FD

Evrard

[21e NF le plus fréquent en Wallonie], Évrart, Évra, -as, Evraerd, -aert, -aets. 1265 «Evrard Le Lièvre» CensNamur, 1280 «Évrar le filh saingnor Renekin de Saint Mar­tin» PolyptLiège, 1552 «Michiel Evrard bras­seur» SubsidesNamur, 1659 «Henri Jean Evrard» DénSalm; nom issu de l'anthrop. germ. ebur-hard (Fôrst. 441 ) ; cf. Éverard, Eve-raert(s), Évlar(d), etc.

 

JG

Evraud

-aut: Patr. Rom. vorm van Germ. VN Everwoud: ebur-wald 'ever-heerser': Eburoldus, Ev(e)raldus (MORLET).

 

FD

Évraud

1530 «Piero Évrault» BourgNamur; nom issu de l'anthrop. germ. ebur-wald.

 

JG

Evremont

Evrenont: Patr. Rom. vorm van Germ. VN ebur-mund 'ever-bescherming'. Ebermundus, Evermundus (MORLET I).

 

FD

Ewald

Ewold. Nom issu de l'anthrop. germ. aiva-wald (Först. 51 ), popularisé par deux frè­res devenus saints dans la région de Dort-mund, Ewald le Blond et Ewald le Noir.

 

JG

Ewald,

Ewalds, Ewalts, Evaldre, Ewold: Patr. Germ. VN Ewoud: aiw, êwa-wald 'wet, recht-heerser' (Fm.), Ewaldus (MORLET I). 1571 D. Eeuwoutssone, Leiden-Aw. (AP).

 

FD

Eward

en Ewert zijn nog Friese en Groningse voornamen (V.D.SCHAAR).

 

FD

Ewbank

E. FN en PlN Yew-bank: helling, oever met taxusbomen. 1258 Waldef de Yuebanc (REANEY).

 

FD

Ewe

is Fries-Groningse VN.

 

FD

Ewen

Patr. Afl. van Germ. VN Ewoud of Eward (zie Ewald).

 

FD

Ewerhard

Var. all. de Everaer.

 

JG

Ewerhard

zie Everaert(s).

 

FD

Ewert

Var. de Ever(aer) ou anthrop. germ. ag-ward (Först. 26).

 

JG

Ewert(z)

zie Everts(e).

 

FD

Ewijk, van

van Heewaek: PlN (G). 1368 Gerardus de Ewijc, Den Bosch (HB 444); 1542 Tielman van Eeuwijck, Wezel-Aw. (AP).

 

FD

Ewing

zie Evens.

 

FD

Ewold

cf. Ewald. Ex, cf. Eck(s).

 

JG

Ewold

zie Ewald.

 

FD

Ewrard

zie Everaerts.

 

FD

Ex

zie Eck.

 

FD

Ex, (van)

zie (van) Hex.

 

FD

Exaerde, van

PlN Eksaarde (OV). 1290 Balduinus de Exarda, Lokeren (V.LOON 23); 1302 Bouduine van Exarde, Hulst (DEBR. 1999).

 

FD

Excoffier

zie Escoffier.

 

FD

Exe, van

zie (van) Hex.

 

FD

Exel, van

van Exsel: PlN Eksel (L, G). 1367 lohanni de Hexele; 1384 Margriete van Exsele, Diest (C. BAERT).

 

FD

Exelman(s)

Excelmans: Afl. van Van Exel. 1433 Art van Exsele = 1449 Aert Ecselmans, Diest (VdP).

 

FD

Exelmans

Surnom ethnique: habitant d'Exel

(Lb).

 

JG

Exem, van

zie van Uxem. Expeel(s),

 

FD

Expeels

-pelz. Surnom: moy. néerl. egge 'coin'

+ pels(e) 'peau, fourrure' ?

 

JG

Expels

zie Hespel.

 

FD

Expert

1. Car. mor. Homme expéri­menté. — 2. Profess. H. qui se charge d'expertises.

 

EV

Exposito

zie Esposito.

 

FD

Exsel, van

zie van Exel.

 

FD

Exsteen

Hex-Steen, Château de Hex. Proven.

 

EV

Exsteen

Surnom: moy. néerl. ecsteen, eggesteen 'pierre angulaire'. Exsteyl.   1428  «Jan  Exstijl» Gand; de moy. néerl. hecstijl 'montant d'une clôture' [FD] ?

 

JG

Exsteen(s)

Exteen, zie Eckstein.

 

FD

Exsteyl

BerBN. Mnl. hecstijl, heckepost 'stijl van een hek'. 1428 Jan Exstijl; 1435 Arend Hecstijl, Gent (SAG, med. E. Verroken).

 

FD

Exter

Exterbille. V. Ekster.

 

EV

Exter, (den)

zie Axters.

 

FD

Exterbille

, cf. Echterbille.

 

JG

Exterbille

zie Echterbille.

 

FD

Exterdael

PlN Extertal (NRW). 1770 Antonius Exterdael, Grimmingen (MUL VIII).

 

FD

Extergem, (van)

Exterghem: Reïnterpretatie van Hongaarse PlN Es(z)tergom? 1738 van Exterghem, Berlare (PDB).

 

FD

Extra

Spelling voor Fries E(i)kstra: Van Eik.

 

FD

Ey(d)ens

1. Proven. Heiden, ,,Bruyères". N° 243. — 2. N. de bap­tême. V. AD (Ad).

 

EV

Eyben

Hypocor. de Egbert (Carnoy 61)?

 

JG

Eyben

Proven. Eben (Loc.).

 

EV

Eyben

zie Eben(s).

 

FD

Eyberg

zie Ebert.

 

FD

Eycholt

zie Eykholt.

 

FD

Eyck

Ey(c)k- -en(s), -ermans, Eycholt, Eyckmans.V. Eik.

 

EV

Eyck, (van)

van Eych, (van) Eyk, van Eij(c)k, van Uk, van Yck: 1. PlN Maaseik (L): 1219 Eik (TW). 1438 Johannem van Eyk, Tg. (TYTGAT). - 2. Korte vorm voor Van der Eyk.

 

FD

Eycke(n), van (der/n)

zie van der Eyken.

 

FD

Eycken

au génitif: Eyckens,  Eykens. Topon. néerl. fréquent: moy. néerl. eike 'chêne'.

 

JG

Eycken(s)

zie Eykens.

 

FD

Eyckenhuts

zie Eekhou(d)t.

 

FD

Eyckerman(s)

zie Eykerman.

 

FD

Eyckerman,

Eykerman, au génitif:  Eyckermans. Var. de Eckman, cf. moy. néerl. aker-

boom 'chêne'.

 

JG

Eyckholt

zie Eykholt.

 

FD

Eyckmans

cf. Eckmans.

 

JG

Eyckmans

zie Eykmans.

 

FD

Eyd(i)ers

zie Eder.

 

FD

Eydam

Eydems, Eydens: Mnl. eidom: schoonzoon. Vgl. D. Eidem, Eidams, Fr. Beaufîls.

 

FD

Eyde(n), van den

Wsch. var. (g-syncope) van Van den Eynde(n).

 

FD

Eyden, van der

zie (van der) Heiden.

 

FD

Eydens

zie Eydems, Heiden.

 

FD

Eyder

Surnom: all. Eider 'oie à duvet'.

 

JG

Eydt

cf. Eid.

 

JG

Eyen

zie Eygen.

 

FD

Eyen, van

Wsch. var. (g-syncope) van Van Eygen. 1269 Gilbert van Eyen = de Oves, Gent (PDB).

 

FD

Eyer(s)

zie Eiers.

 

FD

Eyerick

zie Heyerick.

 

FD

Eyerman

BerN van de eierkoopman. 136e.

 

FD

Eyerman

Gent (LIND. 1964,16); 1378 Hannen Eyerman, Bs. (HB 247).

 

FD

Eyers

1. Profess. Eier, ,,Oeufs". N. de marchand. — 2. N. de baptême. Synon. : Ehier. V. AD (A.).

 

EV

Eyg(h)em, van

zie van Neyghem.

 

FD

Eyg(h)en(e), van

van Heyg(h)en, van Eijgen, van Eig(h)en,van Eyg(h)em, van Egghen, van Heyg(h)em, van Heyg(h)en, van Heijg(h)en, van Heg(h)e(n), van Negen: i. PlN Ten Eyghene in Egem, Pittem, Tielt, Wingene (DFIV), Eigen in Neerijse (VB), Oud-Turnhout (A), Zepperen (L). PlN Eigen: allodiaal, niet-leenroerig goed. 1340 Yda de Eighen, Tnh. (VERB.); 1374 Roeland van den Eyghinen, Egem (DEBR. 1970); 1396 Rase van denEyghinne...tgoet ten Eyghinne, Egem (LG 1983,322; Bfe. 1962,282); 1345 Claus van Eyghen, Her.(DERCON).

 

FD

Eygel

zie Egels.

 

FD

Eygelshoven

Proven. Agils- ou Egels- -hoven. Domaines du sieur Agil ou du hérisson.

 

EV

Eygelshoven

van Eijgelshoven: PlN Eigelshoven

(NL).

 

FD

Eygeman(s)

1. Afl. van Van Eyg(h)en. - 2. BN van de eigenman: horige, lijfeigene (LIND. 1964).

 

FD

Eygen

Eijgen, Eyen: 1. Patr. Korte Germ. VN Aigin 'eigendom, bezit'. - 2. D. FN Eigen = Eigner: eigenaar, die eigen bezit heeft. 1531 Benedikt Aigen = 1546 Aygner, Konstanz (BRECH.).

 

FD

Eygenraam

zie Ingelram.

 

FD

Eyk, (van)

zie (van) Eyck.

 

FD

Eykans

zie Eykens.

 

FD

Eykelberg

zie Eickelberg.

 

FD

Eykelenstam

PlN Eik. Vgl. Eykenboom.

 

FD

Eykemans

zie Eykman(s).

 

FD

Eyken, van der

van derEijk, van (der) Ey(c)ke(n),van (der) Eij(c)ke(n), van der Reycken, van den Reijken, - Reyken, van der lck(en), van der Ickx, van der Ieck, Vandéric, van (der) Ee(c)ken, Vonderhecken, van der Reken, van (der) Ecken, (van) Heecke, van Heek(e), Verheijke, Vereyck(em), Vereij(c)ken, Verreijke(n), Verreijcken,Ver(r)ey(c)ken, vanderYken,

-Ycke(n), van der Ryken, van der Rijk(en), van de(r) Rijck(e), van de Rijke(n), van de Ryck(e), van de Ry(c)ken, van Drick,vanDriken, Veryke, Verijke(n),Verrijck, Verryck, Verrijcke(n), Verrycke(n), Verrijken, Verryke(n), Vereeke(n), Vereeck, Vere(e)cke(n), Verre(c)k, Verrecken, Vereckens, Vereecque, Vereque, Vreeke(n), Vrey(c)ken, Vreijken, Verheefc)ke(n), Verheck(en), (van den) Eycken, (van) Eyck, van Eecke: Verspreide PlN ter Eeke, (ter) Eik, tenEeke: eik. 1245 Henrico de Eke, Har. (DEBR. 1980); ± 1300 Jacobs kinder van der Hieken, Wortegem (GPO 2); 1326 Willem van der Eke, Ip. (BEELE); 1377 Willem van Eeken = 1382 Willem van der Eeke; 1378 Oste Eke, Ktr. (DEBR. 1970); 1394 Gielys vander Eyken op sijn hof bider Eyken, Aarts. (MAR.); 1460 jouffrouwe van der Eyken...ter eyken aen Cornelis van der Eijcken erffve, Beert (VMKVA1940,265); 1458 Jan van der Eyken = 1478 Jan Vereijke, Aarts. (MAR.). - Lit.: J. LINDEMANS, ES 1913,40-43.

 

FD

Eykenboom

zie Eikelboom.

 

FD

Eykenbos

PlN Eikenbos, in Schaasberg (NL), Tg. (L): 1385 silvam Eyckenbossche (JVO).

 

FD

Eykens

cf. Eyckens.

 

JG

Eykens

Eycken(s), Eykans, Eyking, Eikens, Eijkens, Eke(n): 1. Patr. Afl. van Germ. aig-naam: Aicardus, Eichardus, Aicharius, Aiculfus, Aico (MORLETI). 1340 Aykinus = Heykinus, Oisterwijk (PDB); 1401 Jacoppe Eekens, Bs. (OSTYN); 1584 Gijsbrecht Eyckens, Aw. (AB). - 2. Vgl. ook Heiken.

 

FD

Eykeren, van

zie van Ekeren.

 

FD

Eykerman

cf. Eyckerman.

 

JG

Eykerman(s)

Eyckerman(s), Ekerman(s), Hekerman, Neykermans, Ekelmans, Eikelmann, Eckelmans: 1. Eikelman: BN voor iemand die eikels raapt, die varkens met eikels voedert. 1449 Jan Ekelman = 1450 Jan Eykelman, Ht. (A.GHIJSEN); 16e e. Adriaan Eijckermans, Waas (VAN G. VIII,io4o). -

2. Var. van Eekmans.

 

FD

Eykholt

Eijckholt, Eyckholt, Eijkhout, Eycholt: Eikenhout: eikenbos. Vgl. Eekhou(d)t. 1776 Joa. Henr. Eyckholt, R'dam (MUL VIII).

 

FD

Eyking

zie Eykens.

 

FD

Eykman

-ans, cf. Eckman(s).

 

JG

Eykman(s)

-mann, Eyckman(s), Eijckmans, Eykemans, Eikmans, kkmans, Eek(e)man, Eeckeman, Ee(c)kman(s), Eck(e)man(n), Ekman, Hey(c)kmans, Heijckmans, Heeckman, Ykman, Eikema: Afl. van Van der Eyke(n), Van der Eeke. 1370 Henric Eecman.-.Wouter vander Eeke, Ktr. (DEBR. 2002); 1395 Willem Eycman, Aw. (ANP).

 

FD

Eykveld, van

van Eijkveld: PlN Eikveld: veld waar eiken groeien. Eikerveld in Rumst (A), Eikenveld in Wilrijk (A) (VAN PASSEN).

 

FD

Eylan(d)

Eland, Elants: Patr. Germ. VN agi-land 'zwaard-land': Ailandus (MORLET I). De stamvader van de Oostendse familie Eyland is Renerius, ° Utrecht 1788 (PDB).

 

FD

Eylen, van

zie van Nijlen, van Heylen.

 

FD

Eylenbos(c)h

-bossche, zie Heylenbosch.

 

FD

Eylenbosch

1499  «Jan  Claus  gezegd van Eijlembossche»,   1609   «Jean   Eylembos» Enghien; nom d'origine: Helenbos, naguère

Heelenbosch (BrFl),  ou Ijlenbos, à Castre [BR].

 

JG

Eylenbosch

Proven. Uilenbos (Dép. Kooigem). Nos 77, 241.

 

EV

Eyler

zie Eilers.

 

FD

Eyles

Uit Heilens of Eilers.

 

FD

Eyletten

Dimin. néerl. en -lette du prénom fém. germ. Ida [FD].

 

JG

Eyletten

Eyletters: Metr. Dim. (-lette) van Germ. VN Ida, Ide. 146 e. Willem voren Ydeletten, Blanden (HM176); 1650 Jan Eyletten, Jan Eyleth, Tn. (HEND.); 1761 Paulus Eijletters, Zichem-Gent (PBG).

 

FD

Eyletten

V. Eynatten.

 

EV

Eyll, van

zie van Heylen, van Nijlen.

 

FD

Eymael

cf. Eijmael.

 

JG

Eymael

Eymaël, Eijmael, zie Emael.

 

FD

Eymael

Proven. Emaal (Loc.).

 

EV

Eyman(n)

zie Heydeman, Heineman(s).

 

FD

Eymar(d)

zie Aimart.

 

FD

Eymery

zie Emery.

 

FD

Eynatten

1596 «Renier de Eyneyten» Bourg-Liège; nom d'origine: Eynatten, à Raeren (art Eupen).

 

JG

Eynatten

Eyratten, van Nijnatten, van Nynatten,van Nijnanten: PlN Eynatten (LU). 1262 Petrus de Enathe, miles (CVD); 1464 Dybout van Eynatten, Montenaken (SKM).

 

FD

Eynatten

Proven, Loc.

 

EV

Eynde(n), van (den)

van (den) Eijnde(n), van der Eijnden, van den Einde(n), van (den) Ende(n), van de Hende, van (den) Hende(n), van den Inde(n), van(den) Eyn(d)t, van den Eijnt, van E(ij)ndt, van Endt, vander En(dt), van den En(g), van In, van Nin, van Ing(h): PlN ten E(i)nde, ten Inde, Int: eind, uiteinde, afgelegen plaats. 1227 Willelmus fîlius Willelmi de Ende, Vlekkem (GN); 1281 reliera Willelmi de Hende, Ruiselede (HAES.); 1285 Diederic van den Ende, Wezel (HB 30); 1356 Gilijs Jan Gosens sone van den Inde, Ganshoren (PEENE1949).

 

FD

Eyndels

Proven. 1.Eind delle, Val­lée de l'extrémité (de l'agglomération)". — 2. Heinsdale (Dép. Renaix). — 3. V. AD (And).

 

EV

Eyndels

Var. van Windels, Wyndels.

 

FD

Eyndhoven, van

zie van Eindhoven.

 

FD

Eyndonck, van

PlN Heindonk (A). 1417 Willem van Eyndonc, Diest.

 

FD

Eynhouts

Patr. Germ. VN agin-wald 'zwaard-heerser': Agenoldus, Ainoldus (MORLETI). ize e. Einoldus, Cent (GN); 1315 Eynolt Hotwelker, Maagdenburg (NN).

 

FD

Eynikel

Spelling van D. FN Hein(i)kel, dim. van Heinike, dim. van VN Heinrich, Hendrik.

 

FD

Eyns

1. V. AD (And). — 2. Pro­ven. Einde. V. ce N. N° 228.

 

EV

Eyns

Patr. Var. van Heyns.

 

FD

Eynsbergen, van

zie van Heinsberg(en).

 

FD