25/10/2012

E-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

EV = Eugène Vroonen, Dictionnaire étymologique des noms de famille de Belgique II, éd. Dessart, s.d.

FD = Frans Debrabandere, Verklarend woordenboek van de familienamen in België en Noord-Frankrijk (1993), grondig herziene uitgave (2003).

JG = Jean Germain, Jules Herbillon, Dictionnaire des noms de famille en Wallonie et à Bruxelles, éd. Racine, 2007

17:43 Écrit par Johan Viroux | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

E-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

E, van

zie van Ee.

 

FD

Easton

Fréquente PlN (GB). 1299 John de Eston (REANEY). De stamvader van de Oostendse famille is Alfred Easton, "1803 Winchelsea (bij Hastings)(PDB).

 

FD

Ebbecke

Ebberink, Ebbinga, -inge, -ink, Ebbes: Patr. Afl. van Germ. VN Ebbert, Egbert. Of van Everhard, vgl. Eppe. 1469 Lippin Ebbe, Ip. (DONCHE 526); 1575 Albert Ebbinck, Limbach/Munster-Aw. (AP).

 

FD

Ebben

Zie Eben(s).

 

FD

Ebbers

Ebbert, zie Ebert.

 

FD

Ebbo

zie Ebo(de).

 

FD

Ebel(e)

Ebels, Eb(e)ling: Patr. Dim./afl. van Germ. VN Egbert, Ebbert.

 

FD

Ebel(ing)

V. ABA.

 

EV

Ebeling

Nom issu de Panthrop. germ. Ebulo (Först. 437), avec suffixe -ing.

 

JG

Eben

Ebens. Nom issu de l'anthrop. germ. Eban (Först. 438); pour Eben, p.-ê. nom d'origine: Ében(-Émael) (Lg). Éberlé. Dimin. ail. de l'anthrop. germ. Ebur (Först. 438).

 

JG

Eben(s)

Ebben, Eeben, Ebend, Eyben, Eijben: Patr. < bakervorm Ebbo < Germ. VN Egbrecht of Eber-hard of rechtstreeks vleivorm van Eibert (agi-berht: Egibert). 1370 Jan Ebbin, Temse (DE MAN 87); ±1400 Gillis Ebbijns, Oud. (CASTELAIN 2002); 1422-49 Henen Eyben Windelen Eyben soen, Zonhoven (MNT175); 1446 Jan Eben = 1416 Jan Eyben, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

EBER

,,Sanglier". Racine germanique ayant servi à former des N. de baptême. Prototype: Ev(e)ra(e)rt. N° 111.

I.  N. simples : Eb-, Ev- -ers.

II.  'N. composés : E.-and : Ebrant.

E.-hard : Eb(e)r-, Ev(e)r- -ae(r)t(s), -ard, -ats, -(h)aerd(t), -ts. E.-maru : Ebre-, Ever- -mar.

 

EV

Eber

Ebers: 1. D. BN naar de diernaam, de ever. Evtl. huisnaam: 1365 Cuntze zuom Eber, Straatsburg (BRECH.). - 2. Patr. Korte vorm van Eberhard: 1297 Eberhard gen. der Eber (ibid.).

 

FD

Eberhard

Eberhar(d)t, Eberhaerd: Patr. Duitse vorm van de Germ. VN Everhard. Zie Everaert(s).

 

FD

Eberle

Eberlein: Patr. Dim. van Eberhard.

 

FD

Ebers

zie Eber, Ebert.

 

FD

Eberstark

BN: sterk als een ever.

 

FD

Ebert

Hebert(z), Hébers, -ert, Eber(t)s, Ebbert, -ers, Egbert, Egbertszoon, Eighbrecht, Hechbrecht, Ecabert, Hebb(e)recht(s), Egberghs, Eijbersen, Eyberg, Albert: Patr. Germ. VN agi-berht 'zwaard-schitterend': Eg(ge)bertus (Dip.). 965 Hecbertus, Cent; 1130 Eggebertus de Melle (GN); 1281 Ebertus de Ypra, Ip. (BEELE); 1298 Egidio Egbrecht, Bg. (VERKEST); 1358 Olivero dicto Ebbrecht, Ktr.; 1398 Michiel Ecbaert = M. Ebaert, Hulste (DEBR. 1970); 1539 Herman Egbers, Arnhem-Aw.; 1564 Ger. Egberts, Deventer-Aw.

(AP).

 

FD

Eberwijn

Ebroin: Patr. Germ. VN ebur-win 'ever-vriend': 962 Everwinus, 870 Ebroinus, Cent (GN). 1274 Evruini advocati de Chereit (ISP).

 

FD

Ebinger

Uit Ebingen (BW) of Ebing (BEI).

 

FD

Ebling

zie Ebele.

 

FD

Ebo(de)

Ebbo: Patr. Germ. VN agi-bodo 'zwaard-bode'.

 

FD

Ebraert(s)

Ebrard: Patr. Germ. VN Eberhard.

 

FD

Ebrant

Patr. Germ. VN agi-brand 'zwaard-zwaard': Ag(i)brandus, Ecbrandus (MORLETI).

 

FD

Ebremar(e)

Patr. Germ. VN ebur-mêr 'ever-beroemd': Ebremarus, Evremarus (MORLET I).

 

FD

Ébrémare

Nom issu de l'anthrop. germ. eber-mar (Först. 444).

 

JG

Ebroin

zie Eberwijn.

 

FD

Ébroin

-oïn. s.d. «Ebroini de Jalain» ObitHuy; nom issu de l'anthrop. germ. ebur-win (Fôrst. 446).

 

JG

Ebstein

zie Epstein(s).

 

FD

Ec, van

zie van (den) Hecke.

 

FD

Ecabert

zieEbert.

 

FD

Ecarnois

Ecarnot: W. è: in + PlN Carnoit: haagbeukenbos. Vgl. Carnoy.

 

FD

Écarnois

Nom d'origine : w. è 'en, dans' + topon. Carnoi (= bois de charmes).

 

JG

Ecckhout, van

van den Echaut, zie Eekhoudt.

 

FD

Echache

Mfr. eschace, Fr. échasse: kruk. BN voor iemand die op krukken loopt. Vgl. Schaets. 1213 Nicole Escace, Atrecht (NCJ).

 

FD

Echelpoel, van

Echelpoel(s), van Eggelpoel, van Ec(c)elpoel, van Eckelpoel, van Eecelpoel, van Aggelpoel, Eggelpoels, Ekepoels: PlN Echelpoel in Bouwel, Duffel, Wommelgem, Reet (ROEL. 1942). Poel met echels, bloedzuigertjes (MVN1937,39).

1290 Jhan van den Echelpoele, Duffel (CG); 1312

Jan van Echgelpoele, Duffel (OARI); 1465 Jan van

Echgelpoel...inden hof ten Echgelpoel, Her. (DERCON).

 

FD

Echement

Mfr., Mnl. achemant: bevallig, aantrekkelijk, charmant. BN. 1621 Jacques Anchemant, Bg. (PARM.).

 

FD

Échement

NF de la région de Chiny et du dé­part, des Ardennes (Monthermé, Les Mazures, Beaufort-en-Argonne, Flize, etc.), que l'on re­trouve aussi à date plus ancienne non seule­ment en Rhénanie-Palatinat (var. Eschmann) mais aussi dans les Vosges (à Uzemain et Bains les Bains) et dans le territoire de Belfort; apparemment adaptation française du NF all. Eschmann, cf. 1796 «Sylvestre Echement = Eschmann» Les Mazures/Ardennes (FyS).

 

JG

Echemont

Proven. Aisemont (Loc.).

 

EV

Echer

(NF d'origine alsacienne). Probabl. var. de Ficher ou bien de Eucher.

 

JG

Echer

zie Eucher.

 

FD

Echerbault

zie Erkelbout.

 

FD

Echeverri(a)

Echevarria, Etcheverry: Baskisch Etchaberri: nieuw huis > Xaverius.

 

FD

Echevin

-ins, Héchevin, Le(s)chevin: BerN. Fr. échevin: schepen. Vgl. Schepens. 1233 Robert l'Echevin, Laon (MORLET); 1398 Pierart Leschevin, Mkr. (DEBR. 1970).

 

FD

Échevin

1406 «Jehan Eschevin» Baudour; nom de fonction: fr. échevin (au sens ancien) 'magis­trat municipal de certaines villes' FEW 17, 94b.

 

JG

Echt, van

van der Hecht: PlN Echt (NL). 1364 Ywanus de Echt, Mtr. (SKM); 1429 Hermans van Echt, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

Echteld, van

PlN Echteld (G) of Hechtel (L). 1365 Margarita de Hechtele, Ht. (GESSLER).

 

FD

Echten

Génitif d'all. ou néerl. echt 'franc, bon'.

 

JG

Echten

zie Aegten.

 

FD

Echterbille

Exterbille. Surnom: moy. néerl. exter 'pie' et bille 'fesse'.

 

JG

Echterbille

Exterbille: Mnl. achterbillen: billen, achterste. BN naar het lichaamsdeel. Vgl. 1176 Willelmi Ersbil, Cent (med. GYSS.).

 

FD

Echterbille

V. Ekster.

 

EV

Echtermeijer

Ndd. Echtermeier: de achterste meier, zetboer.

 

FD

Echternach

Nom d'origine: Echternach (G.-D. Lux.).

 

JG

Eck

Ek, au génitif: Ehx, Ekx, Ex. Nom issu de l'anthrop. germ. Ecco (Först. 16).

 

JG

Eck

Ek, Ekx, Ex, Eckes, Ehx: 1. Patr. Korte vorm van b.v. Eckehart. 1326 Ecko de Egelsheim (BRECH.). Vormen op -x/-s zijn gen. - 2. D. PlN Eck(e): hoek; ook Mnl. egge, ecke: hoek.

 

FD

Eck(e), van (den)

zie van (den) Hecke.

 

FD

Eck, van

PlN Ek in de Betuwe.

 

FD

Eck, van der

zie van (de) Reck.

 

FD

Eckard

-ar(d)t, zie Eckhardt.

 

FD

Eckardt

Nom issu de l'anthrop. germ. agi-hard (Först. 22).

 

JG

Ecke

1. Proven. ,,Coin" (Allem.) ou Eke (Loc.). — 2. V. AD (Ak).

 

EV

Eckelmann

-mans, Ekkelmans: 1. Patr. Afl. vanEckel, dim. van een agi-naam, zoals Egbert, Eckhard. 1237 Eckilmannus, Worms; 1283 Eckelo de Inferno, Frankfort (BRECH.). - 2. Var. van Eckermann, -mans (r//-wisseling). - 3. Var. van Ekelmans; zie Eykerman.

 

FD

Eckelmans

Ekelmans, Ekkel-. Génitif de l'an­throp. germ. agil (Fôrst. 33) + -man, ou de moy. néerl. echel 'sangsue' + man 'homme' (ventouseur).

 

JG

Eckelpoel, van

zie van Echelpoel.

 

FD

Eckeman(n)

Eckman(n), Ekman: 1. Var. vanEykman, Eeckman. 1373 Joh. Eckeman, Kassel; 1524 Joh. von der Ecken = a Quercu, Rij nland (BRECH.). -2. D. Eckmann, afl. van D. Eck(e): hoek. - 3. Patr. Afl. van bakervorm van Germ. agi-naam. 1326 Ecko de Egelsheim, HS; 1373 Claus Egman= Eckman, Mullheim (BRECH.). - 4. Zie Heckmans.

 

FD

Ecken, van

zie van den Hecke.

 

FD

Ecken, van (der)

zie van der Eyken.

 

FD

Eckenrode, van

zie van Herkenrode.

 

FD

Ecker

Eckers, Ekkers: Patr. Germ. VN agi-hari 'zwaard-leger': Agiharius, Acharius (MORLET I). Evtl. var./gen. van Eckert. 1538 Claes Eckers, Zolder(VANB-).

 

FD

Ecker

Surnom: moy. néerl. aker, eker 'seau métallique'.

 

JG

Ecker, van den

Var. van Van den Acker.

 

FD

Eckermann

-mans, Ekkerman, Ekierman: 1. Patr. Afl. van Germ. VN Egger, Ecker. - 2. Alleen als D. FN: die woont aan de Ecker, een riviertje in het Harsgebergte. De secretaris van Goethe heette Joh. Peter Eckermann (1792-1854). - 3. Var. van Eykerman. - 4. Var. van Ackermann, -mans. Vgl. Van den Ecker. 1584 Guilliam Eckerman, Aw. (AB).

 

FD

Eckersberg

PlN (BEI).

 

FD

Eckert

zie Eckhardt.

 

FD

Eckes

zie Eck.

 

FD

Eckhardt

Eckart, -ard(t), Ecker(t), Ekkart, Ekhart, Ecohard: Patr. Germ. VN agi-hard 'zwaard-sterk': Aghardus, Achardus, Ac(c)ardus, Eckardus (MORLET I). 996 Eggardus; 12e e. Gozuinus Ekkardi filius, St.-Denijs-Boekel (GN).

 

FD

Eckhaudt

-aut, -out, Eechhaute, Eeckhaudt, -haut, Eeckhout, -houdt, Eekhaut. Nom d'origine: moy. néerl. eike, eke 'chêne' + houd, haut 'bois'.

 

JG

Eckhou(d)t

-haut, zie Eekhou(d)t.

 

FD

Eckhoven, van

Eckhoff, zie van Eeckhoven.

 

FD

Eckl

Patr. Dim. van agi-naam; zie Eckelmann 1.

 

FD

Eckman(n)

zie Eckeman(n).

 

FD

Eckmans

Eyckmans, Eykman, -ans. Génitif de moy. néerl. eike 'chêne' + -man person­nifiant le topon., ou bien var. de Eggeman.

 

JG

Eckstein

Ekstein, Eksteen, Exsteen(s), Exteen, Eksztejn, -sztajn: D. PlN Eckstein: hoeksteen, vooruitspringende rots. Maar ook Mnl. ecsteen, eggesteen: hoeksteen. 1435 Heinricus Egghesteen, Straatsburg (MULI).

 

FD

Eckstein

Proven. ,,Château du sieur Egon".

 

EV

Eckt, van der

zie van der Eeckt.

 

FD

Ecluse, l'

zie Delecluse.

 

FD

Écobecq

Nom d'origine: Escobecques (Nord).

 

JG

Ecrepont

1690 «Ecrepont» Templeuve (arr. Lille), 1803-22 «Ecrepont [NF]» à Croix (arr. Lille); probabl. nom d'origine du départ, du Nord non localisé.

 

JG

Ecrepont

Proven. ,,Ekeren-Pont"'. Ou bien : ,,Pont (de la propriété) du sieur Aigier".

 

EV

Ector

génitif néerl.: Ectors. 1426 «Ector de Hembise» TailleSoignies, 1721 «Querin Ector» La Gleize; prénom grec Hector, du nom du compagnon d'Achille, remis à la mode à la Renaissance.

 

JG

Ectors

N. de bapt. d'orig. hellén. Hector. N° 107.

 

EV

ecuyer

1. Fonction. Porteur de l'écu (Bannière) du chevalier. N° 136. — 2. Profess. Fabric. d'écus. (Mon­naie). (L')Ecuyer, Escudie.

 

EV

Ed-

-gar, -ist, -om, -ouard, -rich, -ward. V. AD.

 

EV

Ed(e)man(s)

1. Fonction admin. Juré ou assermenté. (Eed, «ser­ment"). — 2. V. AD (Ad).

 

EV

Édart

Édiar. Probabl. anthrop. germ. Edhard. « Hypocor. : Edain.

 

JG

edel

,,Noble". 1. Car. mor. Edelblut. ,,Sang noble". Edelman. ,,Gentil-homme". — 2. Proven. Edelberg. „ Colline noble".

 

EV

Edel

Surnom: moy. néerl. edel 'noble', ou an­throp. germ. athal, de même sens (Fôrst. 159).

 

JG

Edelborgh

Nom issu de l'anthrop. germ. edel-burg [FD] plutôt que topon. néerl. signifiant 'château noble'.

 

JG

Édiar

cf. Édart.

 

JG

Edmond

Prénom Edmond, forme savante de l'anthrop. germ. ed-mund (Fbrst. 450).

 

JG

Edom

(NF gaumais). Var. de Edon, cas-régime de l'anthrop. germ. Edo, comp. Edart.

 

JG

Edouard

1527 «Edouart Housiran» BourgNamur; prénom Edouard, forme savante de l'anthrop. germ. ed-ward (Fôrst. 450); cf. aussi Édart.

 

JG

Eechhaute

cf. Eckhaut.

 

JG

Eeckeloo

cf. Eecloo.

 

JG

Eeckels

Eckels. Moy. néerl. eekel 'gland', sur­nom (de ramasseur de glands ou de porcher) [FD].

 

JG

Eeckhaudt

-haut, Eeckhout, -houdt, cf. Eck-haudt.

 

JG

Eeckman

Var. (au nominatif) de Eckmans.

 

JG

Eecloo

Eeckeloo. Nom d'origine: Eeklo (FlOr).

 

JG

Eeekeleers,

-aert, Eeklaer, Eegeleers, Eggeleeers. Probabl. eekelaar, -eer, forme dia­lectale de eeck, eik 'chêne' [FD].

 

JG

Eegeleers

cf. Eeekeleers.

 

JG

Eekhaut

cf. Eckhaut.

 

JG

Eeklaer

cf. Eeekeleers.

 

JG

Eekman

zie Eykmans.

 

FD

Eel, van

zie van Heel.

 

FD

Eeland

zie Eland.

 

FD

Eelbo(de)

zie Hellebaut.

 

FD

Eelbode

Nom issu de l'anthrop. germ. agil-bodo [FD].

 

JG

Eelen

Ehlen, Elhen, Elen, -ens. Hypocor. de l'anthrop. germ. fém. adel- > Adela, Edele (Lin-demans 103) ou de germ. Adelheid, Aleit [FD]. - Secondairement, nom d'origine: Eelen (Lb).

 

JG

Eelen(s)

zie Elen(s).

 

FD

Eelens

1. Proven. Elen (Loc.). •— 2. V. ALA.

 

EV

Eelke

Eeltjss, Eeltiges: 1. Patr./Metr. Dim. van een athal-naam 'edel'; vgl. Elen(s). - 2. Patr. Dim. van bijbelse VN Elias. 1428 Elias dictus Eelken, Den Bosch (GOR.); 1678 J. Eelkens, Aw. (AP).

 

FD

Eels(en)

Eelsing: Patr. Afl. van Germ. adel-naam. Eels < Edels; vgl. Edel 1.

 

FD

Eelsen

Hypocor. de Adelheid (cf. Vlaamse Slam, 1975, 84).

 

JG

Eeltiges

Eeltink: Patr. Dim. Eeltjes en afl. van Germ. adel-naam.

 

FD

Eeman

au génitif: Eemans, Emans. Surnom: moy. néerl. ee 'loi, mariage' + mon 'époux', cf. Ehmann.

 

JG

Eeman

V, Edeman et AD.

 

EV

Eeman(s)

zie Heedeman.

 

FD

Eembee(c)k, (van)

Eembeck, zie (van) Himbeeck.

 

FD

Eemeren, van

van Eijmeren: 1. PlN Emmeren in Berlingen, Hoepertingen (L) of Eimeren in Elst (G). 1405 Diedrix huys van Eemeren, Aw. (VLOEB.); 1412 Willem van Emeren, Brecht (ANP). - 2. Huisnaam de Emer: emmer. Er was een huis De Emer op de Markt in Brussel. 1356 Stevin van den Hemere, Bs. (PEENE1949); 1426 Wouter vanden Eemere, Lier (FRANS).

 

FD

Eena(e)me, van

Eenaeme, van Eenennaam: PlN Ename (OV). 1155 Sigerus de Henam; 1169 Gervasius de Henam, Gent (GN); 1655 Laurens van Eennaem (vader van) Salomon van Eenennaem, Grijpskerke (PDB).

 

FD

Eenaeme

Nom d'origine : Eena(e)me (FlOr).

 

JG

Eenaerts

Eennaes, Eenhaes: 1. Patr. Germ. VN Aginhard of Einhard: Aginardus, Einhardus, Enardus (MORLETI). D. Einhart. - 2. Var. van Hennard.

 

FD

Eendenburg

PlN Endenburg (BW).

 

FD

Eenennaam, van

zie van Eena(e)me.

 

FD

Eenens

Eeninckx: Patr. Afl. van Germ. agin- of-ein-naam, zoals Einhard. Zie Eenaerts. 1733 Phil. Eenincx, Bs.; 1778 Ferd. Eenens, Laken-Aw. (AP).

 

FD

Eenens

V. AD (An).

 

EV

Eenhaes

zie Eenaerts.

 

FD

Eenhoog(h)e, van

zie van Eenoo.

 

FD

Eennaes

zie Eenaerts.

 

FD

Eeno(o), van

van Eennoo, Vereeno, van Eenooghe, van Een(ho)og(h)e, Vereeno(o)ghe: PlN ter Eenode: woestenij, woest land, D. Einôde. Vereeno(ghe) < Van der Eeno(de). 1239 Hannekin de Hennode, Grammene (GN); 1398 Stevin van der Eenode, Aarsele (DEBR. 1970). - Lit. : F. DEBRABANDERE, VS1979,199-200.

 

FD

Eens

zie Hein.

 

FD

Eensberghe, van

zie van Heinsberg(en).

 

FD

Eepoel, van

Verbastering van Van Leempoel: 18e e. J.B. van Leempoel (vader van) 1764-1825 Elisabeth vanEerpoel (moeder van vaderloze) "1790 Anna Maria van Eepoel, Heist-op-den-Berg (med. M. Vervloet, Keerbergen).

 

FD

Eer-

-ens, -s, -ebout. V. ARA.

 

EV

Eerae(r)ts

zie Eraerts.

 

FD

Eeraerdts

-aerts, Eraerts, Eraest (par sim­plification consonantique). Génitif de l'an­throp. germ. harja-hard (Först. 772).

 

JG

Eerde(n), van der

zie van der Aerden.

 

FD

Eerdekens

Dimin. (au génitif) de moy. néerl. erde, eerde, aerde 'terre, sol' toponyme (cf. Carnoy 63, note 2).

 

JG

Eerdekens

Patr. < Aerdekin, dim. van Aart, Germ. VN Arnoud. Evtl. Metr. Vgl. Eertken = Arnolda, Minderhout (VS 1988,541). 1350 Arnoldus de Hantsuttere = Ardeken Hantsuttere, Kh. (DEKEYSER); 1528 Willems Aerdekens, Bs. (OSTYN).

 

FD

Eerdekens

V. HARD et Aarde.

 

EV

Eerden

Erden: Patr. Vleivorm van Arnoud. Zie Eerdekens.

 

FD

Eerdenbrugghe, van

zie van Ertbruggen.

 

FD

Eerdenburg(h), van

1. PlN Aardenburg (Z). 1309 Gheerwin van Ardenburgh; 1348 Johannes de Erdemborgh (DFI). - 2. Metathetische vorm voor Van Eerdenbrugghe.

 

FD

Eerdeweg(h), van (den)

zie van Aerdewegh.

 

FD

Eerdman(s)

zie Aertman.

 

FD

Eerdt, van

zie van der Aerden.

 

FD

Eere, der

zie Dereere.

 

FD

Eerebout

Errebau, Heerebout, -baut, Herrebaut(s), -bou(d)t, Her(e)bout, Erbout, Herbaut(s), -au(lt), Herbaux, -eau(x), Heir(e)bau(d)t, Heyrbaut, Heirbout, Herbo(d)ts, Herbot(s), Harboord, -oort, Herbo(s), Herbost, Her(re)bosch, Heirbosch, Erbo: 1. Patr. Germ. VN arin-balth 'arend-moedig': Arinbald, Arembaldus, Ernibaldus (Fin., MORLET I); Erembaldus, Erembout (GN). De vormen Herbo(d)ts, Herbo(s) wijzen veeleer op een bode-naam, maar boud- en bode-namen werden vaak verward. De vormen met h zijn in dit geval hypercorrect. De var. met -bos(ch) zijn te verklaren door reïnterpretatie. 1400 Pauwels Erenbout; 1409 Willem Eerbout, Bg. (SIOEN). - 2. Er kan ook van Germ. hari-balth 'leger-moedig' worden uitgegaan: Hariboldus, Herebaldus, Heirboldus (MORLET I). De spellingvar. zonder h is dan fonetisch. 1303 van Janne Herebort, Dudzele (VERKEST); 1392 France Herbood, Ip. (BEELE).

 

FD

Eerebout

Nom issu de l'anthrop. germ. harja-bold (Först. 767).

 

JG

Eerenbeemt, van den

PlN, b.v. 1714 's-

Heerenbempden in 's-Herenelderen (L) (ZLP).

 

FD

Eerenbruch, van

-bruck, zie van Ertbruggen.

 

FD

Eerens

cf. Erens.

 

JG

Eerens

zie Eren(s).

 

FD

Eerhart

zie Eraerts.

 

FD

Eerke(n)s

zie Erken(s), Arkens.

 

FD

Eerkens

Erckens, Erkens. Hypocor. (au génitif) de l'anthrop. germ. Ercan (Fôrst. 457) ou bien var. de Arkens (de Arnold).

 

JG

Eerland

-lant: Patr. VN Erlandus, Germ. erla-land  'voorname man - land'. 1520 Ecriant Cornelisz. (vader van) Adriaen Eerlantsz, Krimpen/Lek ZH (PDB).

 

FD

Eerling

au génitif: Eerlings, Eurlings, Erlings. Nom issu de l'anthrop. germ. Erla, cf. 8e s. «Erling» (Först. 466).

 

JG

Eerling(s)

zie Erlingen, Erlin.

 

FD

Eerlingen

zie Erlingen.

 

FD

Eernisse

Heernesse is een verspreide PlN aan onze kust 'weide, weiland'. 1459 Bernard vander Remisse, Zevekote (DF V, 652-675).

 

FD

Eernstman

Patr. Afl. van VN Ernst.

 

FD

Eers

zie Heers.

 

FD

Eerschot, van

zie van Isschot.

 

FD

Eersel, van

van Eessel, Eersels: PlN Eersel (NB). Evtl. De Eersels in Zolder (L). 1425 Symoen van Eersele, Diest; 1543 Joost van Eerssele, Breda-Aw. (AP).

 

FD

Eersels

Nom d'origine : Eersel (Noord-Brabant) ou De Eersels, à Zolder (Lb) [FD].

 

JG

Eerstvelde, van

zie van Eesvelde.

 

FD

Eert, van

zie van der Aerden.

 

FD

Eertman(s)

zie Aertman.

 

FD

Eertmans

Génitif de moy. néerl. eerde 'terre, sol' + mon, donc 'travailleur de la terre', ou p.-ê. var. de l'anthrop. germ. Hartman, Hardeman [FD].

 

JG

Eertwegh, van den

zie van Aerdewegh.

 

FD

Ees, van

zie van Hees.

 

FD

Eesbee(c)k, van

-bei(c)k, -be(ec)ke, -be(e)cq, -beck, zie van Heesbeke.

 

FD

Eessel, van

zie van Eersel.

 

FD

Eessemans

zie Heesman.

 

FD

Eessen, van

Esen, van Heesen: PlN Esen (WV). 1303 Jans goede van Esine, Beerst (VERKEST); 1392 Piètre van Eesine, Ip. (BEELE).

 

FD

Eest, van der

van (der) Heest, van der Reest, Verhe(e)st, Verreest: 1. PlN Eest: ast, droogoven; zie Van den Aste. Eest in Oostkamp en Torhout (DE III). - 2. In EL is Ees(t): bijeengelegen

bouwland, es (MOERMAN). - 3. PlN Heest: beukenbos, struikgewas. Id. aïs Van Heyste. 1424 Clais vander Heest, Bg. (DE V).

 

FD

Eester, van

zie van Heester.

 

FD

Eestermans

Génitif de moy. néerl. eerst 'premier' + -mon, donc: homme de premier plan?

 

JG

Eestermans

zie Heestermans.

 

FD

Eesvelde, van

van Hees(ch)velde, van Eerstvelde: PlN Eesvelde in Wetteren (OV) en Kalken (OV). Heesvelde in Laarne (OV). Zie ook Van Heesvelde.

 

FD

Eet, van der

zie van der Riet.

 

FD

Eetezonne

-sonne, Heetezonne, -sonne: Reïnterpretatie van de E. EN Edison. 1314 William Eddesone (REANEY).

 

FD

Eetveld(e), van

zie van Heetvelde.

 

FD

Eevers

cf. Everts.

 

JG

Eevers

Efers, zie Everts(e).

 

FD

Effe(n), van

zie van Heffen.

 

FD

Effelterre, van

van Effeltaire, van Effenterre, van Heffelterre, van Huffeltaire: PlN Effelter in Denderwindeke (OV). 1396 Boydins vanden Effoutere, Ressegem (DE B.); 156 e. van den

Effelter(r)e, OV (LIND. 1941, 29); 1568 Lieven van

Effelterre, Balegem (LIEVENS).

 

FD

Effenberg(er)

Ontronde vorm van D. EN Offenberg(er). PlN Offenberg (NRW, BEI).

 

FD

Effenberg.

Topon. néerl. (= mont, au sommet plat).

 

JG

Effer(t)z

zie Everts(e).

 

FD

Efferen, van

PlN bij Keulen (NRW).

 

FD

Effi(g)nier

Wellicht W. uitspr. van Effmger.

 

FD

Effinger

PlN Effingen (CH) of Ôfmgen (BW). 1463 Heinr. Effinger, Zurich (BRECH.).

 

FD

Effïnier

(NF namurois). Nom de métier, dérivé de l'anc. fr. effiner 'affiner' (syn. de Laffineur), plutôt que romanisation de moy. néerl. effenare, -ère 'arbitre, médiateur' (Carnoy 179, v° Effenier).

 

JG

Effront

Car. mor. N. d'H. effronté, impudent. N° 281.

 

EV

Effront

Mfr. effront: schaamteloos, driest < é front: zonder voorhoofd. EN.

 

FD

Efraim

Efrems, Ephraïm, Ephrem: Patr. Bijbelse VN Efraïm. 1416 Effrem vanden Heede, Ktr. (DEBR. 1958).

 

FD

Eg-

-o, -olf, -uem, -ueur.V. AD (Ak).

 

EV

Eg-

-ter, Egg- -en, -er, -erick(x).V. AIG.

 

EV

Eg(h)els

V. Egel.

 

EV

Eg(h)em, van

zie van Eeg(h)em.

 

FD

Eg(u)eur

Aigueur: W. uitspr. van FN Egger.

 

FD

17:42 Écrit par Johan Viroux | Lien permanent | Commentaires (2) |  Facebook |

E-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

Egbergen

1. PlN Eggenberg (BEI, BW). - 2. Zoals Egberghs reïnterpretatie van Egbert.

 

FD

Egberghs

Egbert, zie Ebert.

 

FD

Egdom, van

zie (van) Edom.

 

FD

Egedy

zie Egidy.

 

FD

Égedy

Égidi (NF de Gaume et d'Arlon). Génitif de lat. Aegidius, Gilles.

 

JG

Egée

Egee: Spellingvar. van de EN Héger.

 

FD

Egée

Var. de Ég(i)er (avec remotivation), forme populaire de Edgar dans la France centrale?

 

JG

EGEL

,,Hérisson". Eg(h)els. 1. Car. phys. N. d'un H. à la chevelure hérissée. Nos 265, 288, 290. — 2. Car. mor. N. d'H. hargneux, peu abordable. N08 287, 288, 290. — 3. N. de bapt. (N. aperçu dans des toponymes : Ekelgem, Eygels-hoven).

 

EV

Egelbeen

zie Ingelbinck.

 

FD

Egelmeers

PlN Egelmeers: natte weide, meers met bloedzuigers. Of uit Egelmeer (U). Vgl. Eggelpoel.

 

FD

Egels

Eghels, Eggels, Eigel, Egle, Eygel, Eijgel: 1. BN naar de egel, het stekelvarken? Kan een BN zijn voor iemand met stekelig haar. Maar het ontbreken van het Iw. (bij een diernaam) maakt een BN minder wsch. - 2. Korte vorm van een Germ. agil-naam: Egelbertus, Egelmundus, Egilgarius (Dip., OGN). 1307 Jehan Egghel; 1308 Jehan Eghel, Ip. (BEELE); 1367 Oste Eghels = 1399 Oste Eighele, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Egels

Eghels. Génitif de l'anthrop. germ. Agil (Först. 28); pour Lindemans 145, de l'anthrop. germ. ag + lin.

 

JG

Egenolf

Patr. Germ. VN agin-wulf'zwaard-wolf: Aginulfus (MORLETI).

 

FD

Eger(s)

-ert, zie Egger.

 

FD

Egeren, van

PlN Eger in Appeldorn (NRW) (TW). 1408 Steven van den Eger (betovergrootvader van) Jean van Egeren x Dorothea van Appeldoorn (VS1980,197-210).

 

FD

Egerickx

zie Eggerick.

 

FD

Egeur

zie Egueur.

 

FD

Égeur

Égueur. Francisation du NF ail. Egger 'herseur' ? Cf. aussi Aigueur.

 

JG

Eggaert

Eg(g)ert: Patr. Germ. VN agi-hard 'zwaard-sterk'. Agihart, Egihard, Eggardus (MORLET I, Dip., GN). Zie ook Eckhardt. 1305 Stasin Eggart, Ip. (BEELE); 1358 Jan Eggaerds land, Hulst (DEBR. 1999).

 

FD

Eggebeen

Patr. < Eggebin, vleivorm van Germ. VN Egbrecht. Vgl. Engelbeen, Egelbeen.

 

FD

Eggel(en)

Eggels: 1. Patr. Eggel = Egger. Zie Egger. -2. Evtl. weergave van Ovl. uitspr. van Engel(en), Engels (vgl. Egelbeen). - 3. Zie ook Egels.

 

FD

Eggel(en), van

zie van Achel.

 

FD

Eggeleers

cf. Eeekeleers.

 

JG

Eggelpoel(s)

zie Echelpoel.

 

FD

Eggelpoels

Topon. néerl. (= marais aux sang­sues).

 

JG

Eggeman

-ann. Nom issu de l'anthrop. germ. ag-man (Först. 23), comp. le NF all. Eckmann.

 

JG

Eggeman

zie Eggmann.

 

FD

Eggemon

Var. de Eggeman ou de Eggermont [FD] plutôt qu'anthrop. germ. ag-mund (Först. 24).

 

JG

Eggemont

zie Eggermont.

 

FD

Eggen

Eggens, Egghe, Hegge(n): Patr. Korte Germ. agi-naam: Agio, Eggo (MORLET I). ize e. Agio (GN). Of korte vorm van een agi-naam, zoals Eggebert, Eggerick, Eggibald, Eggeburch. 1281 Willelmus Egghe, Ruiselede (HAES.); 1373 Loy Egghel = 1374 Loy Egghe = 1379 Loy Egger, Ip. (BEELE); 1435 Hein Egghen, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

Eggen

Hypocor. (au génitif) de Egbrecht, Eggerik (Lindemans 84, 145).

 

JG

Eggenstein

PlN(BW).

 

FD

Egger

-ers, -ert, Eger(s), -ert, Eggern, Hegger(s): Patr. Germ. VN agi-hari 'zwaard-leger': Agiharius, Egiherus (MORLETI). De vormen op -t kunnen ook uit Eggaert worden verklaard. 1378 Loy Egghele = 1379 Loey Egger, Ip. (BEELE).

 

FD

Eggerick

Eggeric(k)x, Egerickx, Eggric(k)x, Egrix, Heggerick(x), Hey(e)rick, Heijerick: Patr. Germ. VN agi-rîk 'zwaard-machtig': ize e. Egericus, Erpe; Eiericus sacerdos (GN); 1389 Claes Eggherex, Steenhuffel (BOLSEE); 14777005 Eggheric, Wetteren-Gent (PBG).

 

FD

Eggerick

Heggerick, au génitif: Eggerickx. Nom issu de l'anthrop. germ. aig-rik (Först. 48).

 

JG

Eggermont

Nom d'origine: probabl., avec métathèse, Aigremont, à Ennevelin-lez-Lille (Nord).

 

JG

Eggermont

Proven. Dép. Deerlijk.

 

EV

Eggermont, (van)

Eggremont, Eggemon, van Eggermond, Degremont, Heggermont: 1. PlN Aigrement (Ennevelin, Nord). Ook (Gard, Hte-Marne, Seine-et-Oise, Yonne) en in Awirs (LU). 1197 Aegidius et Gossuinus, fratres de Aigrement (CDH); 1226 S. Egidii de Egremont, Ktr. (DEBR. 1980); 1234 Anselmus de Aigrement, Dk. (SMTI); 1337 Jan van Ecgremont, Bg. (JAM.). Zie ook Daigmont, Dacremont. - 2. Soms verward met Egmont. 1700 Martinus Egmont = van Eggermont (vader van) 1690-1723 Martinus van Eggermont = Egmont, Boschkapelle NL (VS 1987,451)- - J. Een enkele keer ook adaptatie en reïnterpretatie van PlN Aiguës-Mortes bij Nîmes (Gard): 156 e. tEggremont boven Avengon (Avignon), Dend.; vgl.i542 Andries van Aigrement, Dend. (AP). Deze PlN werd elders (Cent, Aalst, Gb.) als Eggremort, Eggermoort, Aigremort geadapteerd (VIAENE 264).

 

FD

Eggers

Génitif d'all. Egger 'herseur'.

 

JG

Eggeslo

PlN Eggerlo in Neerwaasten (H)?

 

FD

Eggharter

Patr. Afl. van Eckhardt.

 

FD

Egghe

Zie Eggen.

 

FD

Egghen, van

zie van Eyg(h)en(e).

 

FD

Eggink

Eggins: Patr. Afl. van Germ. agi-naam. Zie Eggen. 1583 Dirk Egginck, Doetinchem-Aw. (AP).

 

FD

Eggmann

Eggeman, Eggiman: Patr. Germ. VN agi-man'zwaard-man': Eggemannus (SOCIN). 1409 Clewi Eggmann, Mullheim (BRECH.); 1581 Jacob Egmans, Hoboken (AP).

 

FD

Eggremont

zie Eggermont.

 

FD

Eggric(k)x

zie Eggerick.

 

FD

Eghels

cf. Egels.

 

JG

Eghels,

zie Egels.

 

FD

Eghermanne

De naam komt sporadisch voor in Menen (WV) en Roncq (Nord). Een Noord-Franse vervorming van Eggeman of Eggermont.

 

FD

Egidi

cf. Egedy.

 

JG

Egidy

Egedy: Patr. Gen. van HN Egidius. 1394 Jaklinus Egidii, Hagenau (BRECH.).

 

FD

Egle

zie Egels.

 

FD

Églem

Églème, -eme, Glume (NF d'Entre-Sambre-et-Meuse). 16e s. «Eglesme», 1616 «Paquot Englisme», 1623 «Nicolas Englu-me» DénChimay; surnom métonymique de forgeron ou d'ouvrier de forge: w. (Cerfon-taine) aglème, w. (Centre) inglème 'enclume' FEW 4, 632a. Cf. aussi Lecume.

 

JG

Eglem(e)

Eglème: W. aglème, inglème: aanbeeld. BerBN van de smid. 16e e. Eglesme; 1616 Paquot Englisme, Chimay (HERB.).

 

FD

Eglème

Abegglen. Proven. Eikel- ou Egel- -(g)hem. V. eik, egel.

 

EV

Egleton

E.PlN(Rutland).

 

FD

Egli-

-i, -y. Profess. (N. Suisse). Mar­chand de sangsues.

 

EV

Egmond, van

PlN Egmond (NH). 1357 G. de Egmonda, St.-Tr. (GHYSEN); 1561 Wolfaart van Egmont, Leiden-Aw. (AP).

 

FD

Egnayet

-oye. 1524 «Englebert Egnaye» Jodoigne, 1587 «Adam Egnoye / Enghenoye» Liège, 1623 «Henri Egnoye» Hodeige; autre surnom d'un métier de la forge : anc. w. egnoie (cf. DBR 10, 1953, 55), w. èk'nèye 'pincettes de foyer' [JH] à ajouter au FEW 13/1, 194a. Cf. aussi Étenaille.

 

JG

Ego

Egot. Soit surnom délocutif: lat. ego, pronom de la 1re personne, soit anthrop. germ. Ego, Ago (cf. Égon).

 

JG

Egon

Ego(t): Patr. Rom. vorm en dim. van Germ. VN Ego (Fm.), een agi-naam.

 

FD

Égon

Cas régime roman de Ego, Ago (Först. 15); cf. 1.489 «Ego Driel» Cologne.

 

JG

Egret

zie Aigret.

 

FD

Egricce

-is(s)e, zie Aigrisse.

 

FD

Égrisse

-ise, Aigrisse. 1257 «Egri de Nivelles» BaillNivelles, 1362-63 «Willaumes Egrick» PolyptAth, 1444 «tenure qui fut Egris et Serva» TerreJauche; soit du NP Agericius, issu de l'anthrop. germ. aig-ric ou ag(a)-rîe (Fôrst. 24), corresp. du flam. Eggerick, soit du moy. lat. Agrestius [PHB] ; la finale -me (au lieu de -i attendu) serait due à l'influence de la graphie -is, une fois que le prénom est sorti de l'usage.

 

JG

Egrix

zie Eggerick.

 

FD

Egroo, van

van Eegroo: PlN Eggerode (NRW)?. 1469 Jan van Eghenrode, Wormhout (VS 1967,39); 1560 Pieter van Egroo, Herzele FV (VERGR. 1972,77).

 

FD

Egten, van

PlN Echten (D, FL).

 

FD

Egts

Wellicht samentrekking van Eggerts.

 

FD

Egyptien

BN voor een Egyptenaar of zigeuner.

 

FD

Egyptien

Car. mor. Gipsy (Angl.), ,,Bohémien". Synon. : Jupsin. (Comp. Bougre, ,,Bulgare", et Turc).

 

EV

Égyptien

Ethnique à valeur de surnom: fr. égyptien, cf. w. djipsin, djoupsin 'gitan' FEW 24,209a. Comp. aussi: s.d. «Marie Egyptiace» ObitLiège.

 

JG

Ehinger

PlN Ehingen (NRW, BEI, BW).

 

FD

Ehlen

cf. Eelen.

 

JG

Ehlen

Ehlend: 1. Var. van Bien. - 2. PlN Ehlen (HS, NS).

 

FD

Ehlert

Ehler(s): Patr. D. vorm van Germ. VN agil-hard: Eilhard. 1425 Elhardus Munddenpenning = Eler Muddepenning (BRECH.). De stamvader van Ehlers is Christianus Ehlers, geboren in 1787

in Schloss Ricklingen (NS) (PDB).

 

FD

Ehlinger

PlN Ehlingen (RP, GH).

 

FD

Ehmann

-man(n)s: D. Ehemann: rechter, wetgever < ê: redit, wet. 1349 Hermann Eman, Esslingen (BRECH.).

 

FD

Ehmann

Surnom : all. Ehemann 'mari, époux' ; cf. Eeman.

 

JG

Ehmer

Nom issu de l'anthrop. germ. ag-mar > Aymer (Fôrst. 23)?

 

JG

Ehouarne

Bretonse FN 1066-84Ehuarn. Naam van een heilige eremiet in de ne eeuw. Samenst. eu-huarn 'ijzer' (DESHAYES).

 

FD

Ehre

Surnom: all. Ehre 'honneur'.

 

JG

Ehrenberg(er)

PlN Ehrenberg (NRW, RP, BW, BEI, HS.S.TH).

 

FD

Ehrenboger

Ehrenburger < PlN Ehrenburg (NS, RP).

 

FD

Ehrenfeld

PlN (BW, NRW).

 

FD

Ehrenfreund

D. BN: eervolle vriend. Ehrenreich: Reïnterpretatie (eervol) van Germ. VN Ernricus (BRECH.).

 

FD

Ehrensberger

PlN Ehrensberg (BW, BEI).

 

FD

Ehrentraut

-treu: Metr. Reïnterpretatie van de Germ. VN Irmintrut.

 

FD

Ehresman

Erismann: Patr., afl. van Erizo, dim. van Germ. VN met -er. 968 Ermarius qui Erizo appellatur (GOTTSCHALD).

 

FD

Ehrhar(d)t

Ehret, zie Eraerts.

 

FD

Ehrler

zie Erler.

 

FD

Ehrlich

Erlich(mann), Ehrlkh(st)er, Erlick: D. BN

Ehrlich: eerbiedwaardig, aanzienlijk, eervol.

 

FD

Ehrlich

Erlich, -ick. Surnom: all. ehrlich 'honnête, sincère'.

 

JG

Ehrman(n):

Patr. Afl. van Germ. VN die met Er- begint. 1347 Erman Mùnzmeister, Basel (BRECH.).

 

FD

Ehrmann

Surnom: all. Ehrenmann 'homme d'honneur ou de bien'.

 

JG

Ehx

cf. Eck.

 

JG

Ehx,

zie Eck.

 

FD

Ei(c)kelberg

Eykelberg, Eijkelberg: 1. PlN Eikelberg in Gelrode (VB), Mal (L), Sluizen (L). Ook Ndd. PlN (MV, NRW). - 2. Oude naam van Bergeyk (NE): 1283 Eikelberge (PLB). 1296 Gerardus de

Eykerberge...loci de Eykelberghe; 1305 Henrico dicto Boivais de Eykelberghe...ecclesie parrochialis de Eykelberghe; 1311

Eykelberga...erga Henricum dictum Boyfas filium quondam Gerardi de Eyke dicti de Hove (OATII).

 

FD

Eich

Eicen, Alche: D. PlN Eiche: eik.

 

FD

Eich

Surnom ou nom d'origine: all. Eiche 'chêne'.

 

JG

Eichberger

Eichperger: PlN Eichberg (SH, HS, BW, BEI).

 

FD

Eichenbaum

Ajchenbaum: D. PlN : eik.

 

FD

Eichenberg(er)

PlN Eichenberg (HS, BW, BEI, TH).

 

FD

Eicher

Nom de métier: all. Eicher 'jaugeur, vérificateur'.

 

JG

Eicher(s)

Aicher: 1. D. BerN van de ijker, ijkmeester. 1293 Hainr. der Aicher, Altôrting (BRECH.). - 2. Patr. Zie Eicker.

 

FD

Eichhoff

Eichhöfer: Verspreide D. PlN Eichhof: eikenhof. Eichhol(t)z: Verspreide D. PlN Eichholz: eikenhout, eikenbos. Vgl. Eykholt.

 

FD

Eichhorn

Eischorn: 1. PlN Eichhorn (BEI). Vgl. Van Eichinger: PlN Eiching (BEI).

 

FD

Eichhorn

Surnom: all. Eichhorn 'écureuil'; comp. Spiroux.

 

JG

Eichler

Afl. van PlN Eichel: klein eikenbos.

 

FD

Eichmann

Heichman: Afl. van PlN Eiche: eik.

 

FD

Eichperger

zie Eichberger.

 

FD

Eichten

zie Aegten.

 

FD

Eick

Moy. néerl. eike, eke 'chêne' (topon. fréquent).

 

JG

Eicke

Eijke: Patr. Germ. VN Aico (MORLETI). Vgl. Eykens.

 

FD

Eicker

Heykers, Heijkers, Heyckers: 1. BerN van de ijker, ijkmeester. Zie Eicher. - 2. Patr. Germ. VN aig-hari: Aicharius (MORLET I). De h-spelling is dan hypercorrect. Maar Hey(c)kers kan een var. zijn van Hekkers.

 

FD

Eickhoff

Verspreide Ndd. PlN: eikenhof; vgl. Eichhoff.

 

FD

Eickmayer

Ndd. var. van D. Aichmayer: bewoner van een goed bij een eik.

 

FD

Eid

Eïd: Arabische FN uit Damascus (Syrie). Guirguis Eïd vestigde zich in 1757 in Egypte; zijn kleinzoon Jean (1819-79) werd consul van België in 1858 (Par. 1973,91,199-201).

 

FD

Eid

Eydt. Surnom: all. Eid 'serment'.

 

JG

Eidelman

Adaptatie van D. Heidelmann < Heidenmann: heidebewoner.

 

FD

Eidemuller

D. Heidemuller: mulder op de hei.

 

FD

Eidenschenck

D. BerN Heidenschenk, zoals Heidenkriiger een waard op de heide, landelijke kroegwaard.

 

FD

Eier(s)

Eijer(s), Eyer(s): Patr. Germ. VN agi-hari 'zwaard-leger': Agiharius, Aiherus (MORLET I).

 

FD

Eifert

Patr. Germ. VN agi-frith 'zwaard-vrede': Agifridus, Aifredus (MORLET I).

 

FD

Eiffe

Patr. < bakervorm van Germ. VN Agifrid; zie Eifert.

 

FD

Eiffe

V. Ewe.

 

EV

Eiffel

Nom de région: l'Eifel (entre le Rhin et l'Ardenne).

 

JG

Eiffling

Eifler: Afl. van streeknaam Eifel (NRW). 1311 Willem der Eiffellere, Hoeselt (OGO); 1406 Rolf de Eifeler = R. vonder Eyfelen, Lippe (DN).

 

FD

Eig(h)en, van

zie van Eyg(h)en(e).

 

FD

Eigbrecht

zie Egels.

 

FD

Eigel

zie Ebert.

 

FD

Eigem, van

zie van Neyghem.

 

FD

Eigen, van der/n

PlN (NB): eigendom van de hertog van Brabant (Br.Heem 1972,34-36).

 

FD

Eijbersen

zie Ebert.

 

FD

Eijgendaal

Nederlandse famille, die in de 18e e. uit Xanten immigreerde, waar ze Ingendahl heette (PDB), een typische naam aan de Nederrijn: in hetdal.

 

FD

Eijke

zie Eicke.

 

FD

Eijkelenberg

-burg, zie Eikelenberg.

 

FD

Eijmael

Eymael. Nom d'origine: Emael, à Eben-Emael (Lg).

 

JG

Eijmeren, van

zie van Eemeren.

 

FD

Eijnt, van den

zie van den Eynden.

 

FD

Eijsackers

-akkers, zie van (den) Elsacker.

 

FD

Eijsbouts

zie Yseboodt.

 

FD

Eijskoot

zie Yskout.

 

FD

Eijsvogels

Eysvogels: BN IJsvogel voor een listig, sluw man. 1418 Peter Eisvogel, München (BRECH.).

 

FD

Eijzermans

zie IJserman(s).

 

FD

eik

,,Chêne". N. d'arbre. Proven. Caractér. de propriété ou L.D. Synon. Eikelaar ou Eikeboom (L.D.). Patron, simples: Ey(c)ken, Eycke, Eyche, Vanden-, V(and)er--eycken, -eecke. Va(nde)reyck. Ee(c)k-, Eyck- -(er)mans. Eyck, ancienne loc., devenue Aldeneyck (Dép. Maeseyck). Patron, : Van Eyck. E(c)ke- -laert, -laers, -leers (L.D.) ,,Chêne". Patron, composés: Eeck-, Eyc- -hout(e), -hou(d)t, -holt (L.D.), ,,Bois de chênes".

 

EV

Eikekamp

Campagne des glands".

 

EV

Eikelberg

zie Eickelberg.

 

FD

Eikelboom

Eykenboom, Eijkenboom: PlN: eik.

 

FD

Eikelenberg

Eijkelenberg, -burg, Ey-: PlN Eikelenberg in Brasschaat (A), Dilbeek (VB), Molenstede (VB). Vgl. Eickelberg. 1391 Jan Capric van Eykenenberghe, Aw. (ANP).

 

FD

Eikelenkamp

PlN: stuk land met eiken afgeperkt.

 

FD

Eikelmann

zie Eykerman.

 

FD

Eikema

zie Eykman(s).

 

FD

Eikenaar

Afkomstig van een plaats met een naam op -eik(en), b.v. Maaseik. Vgl. D. Eichner < PlN Eichen.

 

FD

Eikenhout

zie Eekhou(d)t.

 

FD

Eikens

zie Eykens.

 

FD

Eikmans

zie Eykmans.

 

FD

Eilebrecht

Ellebrecht: Patr. Germ. VN agil-berht 'vreselijk, lastig-schitterend': Agilbertus, Ailbertus (MORLET I). 1037 Eilbertus, Dowaai (GN).

 

FD

Eilenbecker

Afl. van Ndd. waternaam Heilenbeck; vgl. Heilenbecker Tal (NRW). Of var. van Eilenbecker.

 

FD

Eilers

-erts, Eil(t)s, Eyler: Patr. Germ. VN agil-hari 'vreselijk-leger': Agleharius, Eileerus (MORLET I). Mogelijk ook < Eilert, Eilaard: Agilhard.

 

FD

Eimal, (van)

zie Emael.

 

FD

eInde

,,Fin, Extrémité" (de l'agglo­mération). Proven. Eyns, Van den Eynde ou Vehende, ,,De l'extré­mité", Op 't Eynde, ,,A l'extré­mité".

 

EV

Einde(n), van den

zie van den Eynden.

 

FD

Eindhoven, van

van Eyndhoven, van Eijndhoven, Endhoven, Enthoven: PlN Eindhoven (NB) en in Brecht (A). 1329 Henric van Endhoven, Helmond (HB 394); 1369 Jan van Endoven, Mech. (V.ING.);

1561 Adam van Eyndoven, Eindhoven-Aw. (AP).

 

FD

Einfinger

BN voor iemand met één vinger.

 

FD

Einhorn

De eenhoorn is een etymologisch dier dat vaak voorkwam op uithangborden, vooral van apotheken. Dus huisnaam.

 

FD

Einig

Surnom: all. einig 'de bonne intelligence, bien uni'.

 

JG

Einsweil(l)er

zie Eischweiler.

 

FD

Eipper(s)

1. Patr. < D. Eippert, Germ. VN agi-berht. - 2. Eiper = Ypre (leper, WV) (DN).

 

FD

Eirtrijckx

zie Ertryckx.

 

FD

Eisbart

zie Isenbaert.

 

FD

Eischen

Nom d'origine: Eischen (G.-D. Lux.).

 

JG

Eischen(ne)

Eisschen, Eyschen: PlN Eischen (GH).

 

FD

Eischorn

zie Eichhorn.

 

FD

Eischweiler

-weller, Einsweil(l)er: PlN Eschweiler (GH,NRW).

 

FD

Eischweiler

-weller. Nom d'origine: Eschweiler, au nord des Hautes Fagnes (Nordrhein-Westfalen).

 

JG

Eisel(e)

Eiselein: Patr. Zuidd. dim. van Germ. îsan-naam.

 

FD

Eisembart

zie Isenbaert.

 

FD

Eisen

Eysen, Eisink, Eyssen(s), Eijssen(s), Eussen: Patr. Afl. van Germ. agis-naam 'schrik', zoals Eisboud, Eisbert. Vgl. Friese VN Eise, Eisinus (V.D. SCHAAR). Genealogisch is Eussen < Eyssen (VS1974, *47). 1448 Marie Eysens, Diest (VdP); 1544 Peter Eyssens; 1561 Cornelis Eysens, Tnh.- Aw.(AP).

 

FD

Eisenacher

Afl. van PlN Eisenach (RP, TH).

 

FD

Eisenberg(er)

Ajsenberg, Ajzenberg, Ejzenberg, Aisinber: Verspreide D. PlN Eisenberg.

 

FD

Eisenberger

Originaire d'Eisenberg (Hesse).

 

JG

Eisendrath

1. IJzerdraad. BerBN van de draadsmid. - 2. Metr. Volksetymologisch < Germ. VN Isandrut, Eisentraut (BRECH.).

 

FD

Eisenhuth

D. BN: ijzeren hoed.

 

FD

Eisenstorg

Joodse FN. D. Eisenstark: ijzersterk.

 

FD

Eisentweig

-zweig: Joods-D. FN: ijzeren twijg.

 

FD

Eisermanns

zie Yserman(s).

 

FD

Eisler

Isler, Eis(s)ner: D. BerN: ijzerhandelaar. 1508 Virus Yseler, Göppingen (BRECH.).

 

FD

Eit(e)l

D. eitel: louter, enkel en alleen. Oorspr.  voor een VN, b.v. Eitelhans: heet alleen maar Hans. Vooral als twee broers dezelfde VN dragen, is die met 'Eitel' de erfgenaam (BRECH.,

DN).

 

FD

Ejdelzon

D.-joodse FN Edelso(h)n, Eidelson. Het eerste lid kan de Germ. VN Edel zijn, of jiddisch bn. Eydl < D. edel: edel, nobel.

 

FD

Ejlenberg

PlN Eilenberg in Neustadt (RP).

 

FD

Ejzenberg

zie Eisenberg.

 

FD

Ek

cf. Eck.

 

JG

Ek

zie Eck.

 

FD

Ek, van

zie van (den) Hecke.

 

FD

Eke(n)

zie Eykens.

 

FD

Ekehorn

zie van Eeckhoorn.

 

FD

Ekelmans

Ekkel-, cf. Eckelmans.

 

JG

Ekelmans

zie Eykerman.

 

FD

Ekelsbeke

Nom d'origine: Esquelbecq (Nord) [FD].

 

JG

Ekelsbeke, van

PlN (FV). 1162 Helvidis de Hekelsbeke (DFIV); 1288 Willemme van Ekelsbeke, Bg.(CG).

 

FD

Ekelson

1. De Wvl. familie Ekelson stamt van 1670 Abraham Nichilson, Dantsig, gevestigd in Roeselare (PDB). Nichilson is Nickelsen, zoon van Nickel, Nicolaus. - 2. Zie Hekelsom.

 

FD

Ekendahl

PlN. Misschien Eckenthal (BEI).

 

FD

Ekepoels

zie van Echelpoel.

 

FD

Eker

Patr. Var. van Ecker(s) of Eicker.

 

FD

Eker(en), van

van Ee(c)keren,van Eykeren, van Eijkeren: PlN Ekeren (A). 1379 Jan van Ekeren, Diest (C.BAERT); 1546 Peter van Eeckeren, Breda-Aw.(AP).

 

FD

Ekerman(s)

zie Eykerman.

 

FD

Ekerschot, van

De FN kwam in de 16e e. voor in Oisterwijk (NB) (med. L. F.W. Adriaenssen, A'dam). PlN 1468 aen gheen Ekerschoet, Grote-Brogel (L) (med. L. Van Durme).

 

FD

Ekert, van

van Eekert: PlN Eikaard: eikenbos, plaats waar eiken groeien. In Wilrijk (A) (VAN PASSEN 75), Hoeselt (L). Maar vermoedelijk is het een dial. vorm voor Eekhout; vgl. Van Endert.

 

FD

Ekh, van

van Elk: PlN Elch/Elk, Ndl. naam voor Othée (LU). 1402 Herman Huberts der grote die men heet van Ekh, Tg. (TYTGAT).

 

FD

Ekhart

Ekkart, zie Eckhardt.

 

FD

Ekhingen

PlN (BEI) en in Neresheim (BW). 1295 Cuonr. dictus de Aelchingen (BRECH.).

 

FD

Ekierman

zie Eckermann.

 

FD

Ekke(n)bus

PlN Hekbus(ch), Hekbos in Lendelede, Gullegem, Meulebeke (WV). 1447 te Hecbuschs stede, Oedelem (DF V). Of wellicht veeleer Eekenbos: eikenbos, zoals in St.-Maria-Lierde (OV), Eikenbos in Diegem (VB).

 

FD

Ekkelmans

zie Eckelmann.

 

FD

Ekkendonk

PlN Eikendonk in Lummen (L).

 

FD

Ekkens

Patr. Vleivorm van Germ. VN Acco, Ecko, bakervorm van een agi-naam.

 

FD

Ekkerman

zie Eckermann.

 

FD

Ekkers

zie Ecker.

 

FD

Ekman

zie Eckeman(n).

 

FD

Eksteen

-stein, -sztejn, -sztajn, zie Eckstein.

 

FD

ekster

,,Pie" (Oiseau). 1. Car. mor. V. Lagasse. Exter, Dexter (De eksler, ,,La pie"). — 2. Proven. mêmes noms, De Ekster (Dép. lès-Anvers et autres L.D.). Peck-sters. (O) Eksters, ,,A (la cam­pagne de) la pie". Exter-, Echter--bille. (Bril, ,,Breuil").

 

EV

Ekx

cf. Eck.

 

JG

Ekx

zie Eck.

 

FD

el

,,Le" ou ,,La". Article défini wal­lon, ou picard, masc. ou fém. El Baum. Proven. La Baume (L.D.). (Région de Haine-St-Pierre), Elbaz. Plus. L.D. Basses. Elcus. Proven. El gueux (Dép. Aubel). Eldèves. Proven. El Dave. Ruis­seau à Dave (anc. N.). Elmer. Proven. Dép. Wandre. Bipenne. Proven. El Pennes de Mont (Dép. Flémalle-H.) et autres L.D. Penne.

 

EV

El-

-eyn, -et, -inckx; Ele- -baerts, -baut, -geert. V. ADAL.

 

EV

Elaerts

Elaest, Ellast: Patr. Germ. VN athil-hard 'edel-sterk'; zie Alaert.

 

FD

Elaerts

Génitif de l'anthrop. germ. athal-ward (Först. 180).

 

JG

Eland

Elants, Elanson, Helland, Iland, Iland(t)s: 1. Patr. Germ. VN athil-land 'edel-land': Adalland (MORLETI). - 2. Zie Eylan(d).

 

FD

Elaut

Elaut, Elo(o)t, Ellaut, Elhaut, Helaudt: Patr. Germ. VN agil-wald 'lastig-heerser': Agilaldus, Eilaldus (MORLET I). 1381 Jan Eylout, Hontenisse (DEBR. 1999); 1492)005 Illout, Cent (BOONE); 1588 Jan Elout, Gent-Aw. (AP).

 

FD

Elaut

Eloot. Nom issu de l'anthrop. germ. athal-wald ou alja-wald > Adaloldus, Aloldus [FD].

 

JG

Elbers

Elbert(se), -tsz, Elberg, Elebaers, Elenbaas, Ellebrecht : 1. Patr. Germ. VN alja-berht 'ander-schitterend': 1055 Elbertus, 1071 Elberdus, Cent (GN); 1094 S. Elberti cantoris, Dk. (SMTI). - 2. Br. var. van Albers. - 3. Germ. VN agil-berht 'scherp-schitterend': 1037 Eilbertus, Cent (GN).

 

FD

Elbers

Elbert,   Elbertse,   Elpers. Génitif de l'anthrop. athal-behrt (Först. 163).

 

JG

Elbo(de)

zie Hellebaut.

 

FD

Elchardus

Patr. Lat. vorm van Germ. VN alah-hard 'heiligdom-sterk'. 1448 Jan Elkairts, Diest (VdP).

 

FD

Elderen, van

van Elder(e),van Elders: PlN Elderen, ni. Genoels-Elderen of's-Heren-Elderen (L). 1280-90 Aleiden van Elderen, Rijkhoven (VMW); 1340 Wille van Eldert, Glabbeek (C. BAERT); 1426 Goeswyn van Elderen, Ht. (A.GHIJSEN).

 

FD

Elders

1. Patr. Germ. VN, wellicht var. van Aalders, Alders < Aalderd, Adelhard. - 2. Of Van Elders = Van Elderen. Wsch. hier: 1580 Dirk Elders, Herderen-Aw. (AP).

 

FD

Elderweert

-weir(d)t, zie Helderweert.

 

FD

Eldeweys

Eldeves, zie Heldewijs.

 

FD

Eldijk, van

PlN Eldik (G). 1763 Michiel van Eldick, Maasbommel (G)-Aw. (AP).

 

FD

Eldom, van

zie van Edom.

 

FD

Eleaume

zie Alliaume.

 

FD

Éleaume

Nom issu de l'anthrop. germ. athal-helm (Först. 172); cf. aussi Al(l)iaume.

 

JG

Elebaers

zie Elbers.

 

FD

Elebaut

Elebode, zie Hellebaut.

 

FD

Electeur

Fonct. Pers. faisant partie d'un collège chargé d'élire un haut dignitaire (C'était notamment le titre des Princes et Evêques appelés à concourir à l'élection de l'Empe­reur d'Allemagne).

 

EV

Electeur

Fr. électeur: keurvorst

 

FD

Electre

Metr. Gr. VN Elektra of een Germ. VN zoals Electrudis, Electrada (MORLETI).

 

FD

Electre

Prénom fém. grec Electre, remis à la mode à la Renaissance, ou bien comme nom d'enfant trouvé [MH].

 

JG