05/11/2012

D-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

Duyck(e)

Duyk, Duijck, Dueyck, D'Hueyck, Dhuicque, Duc, Duck(e), Ducq, Duch: BN Mnl. duuc: eend. Vgl. E. Duck. Of nomen agentis van Mnl. ww. duken: duiken; dan id. met Duikers. 1264 W. Duuc, Waasmunster (FLW); 1281 Johannes Duch, Avelgem (HAES.); 1294 Boudiné Duuc, Maldegem (CG); 1398 Jan Duuc, Menen (DEBR. 1970).

 

FD

Duyckaerts

Duykaerts, cf. Duckaartz.

 

JG

Duyckers

Duykers, Duykers, cf. Duckaartz, Duckers.

 

JG

Duydt

Vondelingnaam naar de duit, kleine koperen munt. In Leuven kreeg een vondeling in 1786 de naam Duydts.

 

FD

Duye, van den

zie van den Dwey.

 

FD

Duyf

zie de Duve.

 

FD

Duyfhuys, van

zie van Duifhuizen.

 

FD

Duym

1. Proven. Duim, „Pouce de terrain". — 2. Car. phys. ,,Le petit

poucet".

 

EV

Duym

génitif: Duyms. Surnom: moy. néerl. duum, duim 'sauvage, forcené'; ou bien moy. néerl. dume, duym 'pouce', surnom d'un hom­me de petite taille.

 

JG

Duym(s)

Duijm, Duems, Duim: 1. Een duim is een lichaamsdeel, maar ook een lengtemaat. BN naar de kleine gestalte: een duim groot. 1272 Theodericus dictus Dume, Aken (CVD); 1280 Hannekinum Dume; 1367 Lippin Dume, Ip. (BEELE). - 2. Theoretisch Limburgse vorm voor Daems.

 

FD

Duym, (de)

BN naar het lichaamsdeel, de duim; zie Duyms 1.

 

FD

Duymelinck

-inckx. Surnom de personne de petite taille: dimin. de néerl. duim 'pouce', cf. 1280 «Symon Dumekin» DettesYpres [FD]; comp. Poucet.

 

JG

Duymelinck(x)

Duijmelinck: 1. Dim. van duim. BN naar de kleine gestalte. Vgl. 1280 Symon Dumekin, Ip. (BEELE); 1398 Race Duumkin, Pittem (DEBR. 1970). - 2. BN naar de duimeling, bekleedsel voor de duim, afgeknipte duim van een handschoen, duimleer. Vgl. D. Dumling (NN). 1592 Samuel Dumelinck, Bg.-Aw. (AP).

 

FD

Duymen

zie Domen.

 

FD

Duyn

,,Dune", L.D. Proven.

 

EV

Duyn

cf. Dunn?

 

JG

Duyn

Duijn: 1. Zie Duin. - 2. Spelling voor Duweyn; zie De Waen.

 

FD

Duyn(en), van

zie van Duin(en).

 

FD

Duynhouwer

Wsch. adaptatie van D. Dauenhauer: duigenhouwer.

 

FD

Duynhoven, van

zie Duinhof.

 

FD

Duynslâeger    

Profess. ,,Etameur" (Tin).

 

EV

Duynslager

-aeg(h)er, (van), zie Duinslaeger.

 

FD

Duynslager

-aeger, cf. Duinslaeger.

 

JG

Duynstee

PlN. Woonstede, hofstede bij het duin.

 

FD

Duynstee

Proven. Dunst- ou Dunxt- slee. (V. Donk).

 

EV

Duys

1385 «Johannes Duys» Tongres; pour Debrab., de l'anthrop. germ. Theudo, avec suf­fixe -so, plutôt que de moy. néerl. duse, duyse 'assistance' [JH].

 

JG

Duys

V. THEUD.

 

EV

Duys

zie Duis.

 

FD

Duysan

zie Deuzan(s).

 

FD

Duysburg

-burgh(e): 1. PlN Duisburg (VB). 1286 lohs. de Dusborch, Bs. (HB 246); 1300 in de hande cer Jans van Duseborch, A (OARI); 1301 in Lambrechts hant van Duseborch, Tv. (PEENE). -2. PlN Duisburg (NRW). 1432 Everardus Duusborch, Keulen; 1436 Wernerus Hack de Duysborch, Trajectensis dioc. (MUL I); 1564 Hans van Dusborch, Duisburg-Aw. (AP).

 

FD

Duysburgh

Duyburgh. Nom d'origine: Duisburg (Ail., Nordrhein-Westfalen).

 

JG

Duysburgh

Proven. Duisburg (Loc.)

 

EV

Duyse(n), van

zie van Deinze.

 

FD

Duysen

au génitif: Duysens, -ents, Duyssens, Duijssens. Nom issu de l'anthrop. germ. Teuzo (Fôrst. 1416)?

 

JG

Duysen(s)

zie Duis.

 

FD

Duysers

zie Duyster(s).

 

FD

Duyshaver

zie Duytschaever.

 

FD

Duysinx

Duyssens, zie Duis.

 

FD

Duysinx

Duyzings. Var. de Duysen, avec suf­fixe -ing.

 

JG

Duysserinck

zie Dyserinck.

 

FD

Duyster(s)

Duijster(s), Duysers, Duisters, Deuster, Dûster(s): Mnl. duuster: duister, dom, verschrikkelijk. In Hb. de dôôster ofde duuster duivel. Vgl. De Dievel. 1223 Woutre Duster, Mendonk (GYSS. 1964); 1385 Godefrido Duster, Tg. (TYTGAT); 1434 Bertelmeeus Duyster, Diest (VdP).

 

FD

Duyster(s)

Proven. Diester(s), ,,De Diest". N° 79.

 

EV

Duytekom, van

zie (van) Deutekom.

 

FD

Duyts

cf. Duts.

 

JG

Duyts

Duijts, Duitz, Duits: 1. PlN Deutz bij Keulen, door Kiliaan Duytsch genoemd (CLAES1989). -2. Zie De Duytsche. - 3. Gen. van Duydt.

 

FD

Duytschaever

-en, Tuytschaever, -aver. Nom de métier: moy. néerl. de huut, (huyt)schaver 'apprêteur (racleur) de peaux'.

 

JG

Duytschaever, (de)

Duytschaeve(n), -ver(s), Duitschaever, Duyshaver, Tuytschaver, -schaever(s), Tuijtschaever, Tuy(s)scha(e)ver, Tytschaever: BN De Uitschaver: klaploper, tafelschuimer, parasiet (VMKVA1951,229). 1413 Mathyas de Duustgavere, Drongen (GYSS. 1971,52); 1429 Lysbette Duuschavere, Ledegem; 1477 Ramyn

Tutschavere, Lotenhulle (PARM.); 1505 Lodewyc Thuutscavere, Cent (SA Cent, Staten van Goed p. 65).

 

FD

Duytsche, (de)

de Duitsche, (den) Duyts, Duijts, Duitz, Duits, Doetsch: Volksnaam van de Duitser (evtl. de Nederlander). Dit is het gesubstantiveerde bnw., zoals der Deutsche in het Duits en den Duits in het dialect. 1268 Thirkinus Dutsce; 1367 Heinric de Duutsche, Ip. (BEELE); 1399 Henrico Duutsche = 1391 Heine den Dutsch, Ktr. (DEBR. 1970,1958). Een enkele keer vondelingnaam: 1676 Maria Barbara de Duytsche relicta ab exercitu germanico, Erembodegem (VS1992,260).

 

FD

Duyve-

-waardt. Car. mor. ,,Gardien préposé   au   colombier    (du   sei­gneur)".

 

EV

Duyve(n)waardt

Duijvewaardt, Duyvewaerdt, Duyvenaardt: PlN Duivenwaard (ZH).

 

FD

Duyvejonck

Duijvejonck, Duvejonck: Mnl. Wvl. duvejonc: jonge duif. EN voor een naïef, onschuldig mens, een simpele duif? Of BerBN. 1369 Willem Duveionghe, Sluis (JAM.).

 

FD

Duyvejonck

Duvejonck. Probabl. surnom de naïf, de  simple:  moy.  néerl.  (ouest-flam.) duvejonc 'jeune pigeon' [FD].

 

JG

Duyvejonck

Profess. .Jeune pigeon". N. d'éleveur de pigeons.

 

EV

Duyvekot

V. Duif.

 

EV

Duyvekot

zie Duvekot.

 

FD

Duyvelaar

zie Duivelaar.

 

FD

Duyveland, (van)

Streeknaam Duiveland (Z). 1251 Petrus filius Baldewini de Duvenland, Middelburg (OHZII, 551); 1248-71 Direwiven van Duvenlanth, Aw. (CG); 1445 Pieter van Duveland, Duiveland-Bg. (PARM.).

 

FD

Duyvenaardt

Adj. dérivé de moy. néerl. duuf, duve 'pigeon' ; surnom de qqn de doux comme un pigeon?

 

JG

Duyvenboden, van

PlN Duivenvoorde (ZH). 1707 Ary Janse Duijvenvoorde, Noordwijkerhout (voorvader van) 1772 Ary Jansz. van Duivenboden =Jansz. van Duijvenvoorden, Noordwijk-Katwijk(G«MN05£ra 1959,235-9); 1728-82 Gysbert Duij venboden, Katwijk-Gent (PBG).

 

FD

Duyvené

zie van Duivenee.

 

FD

Duyver

Dérivé du même, que Carnoy 221 traduit par 'éleveur de pigeons' ; cf. aussi Denduyver.

 

JG

Duyver, (den)

Duyverman, Duiverman: Mnl. duver: mannetjesduif, doffer. Maarblijkens 1200 Emilrici Columbatoris, Keulen (HAGSTR. 1949, 336) en de D. namen Taubenvogt, Taubler, Duvener, zal een duiver wel een duivenkweker, duivenmelker, duivenhandelaar zijn geweest. 1280 Caninus Duvers; 1281 Johannes Duvere, Ip. (BEELE); 1394 van Jan den Duvere, Izg. (DEBR. 1970).

 

FD

Duyver, van

Wellicht var. van Van Duven of Van Duvel.

 

FD

Duyvetter

V. Dhuyvetter.

 

EV

Duyze(n), van

zie van Deinze.

 

FD

Duyzings

cf. Duysinx.

 

JG

Duyzings

V. THEUD (Deuz).

 

EV

Duyzings

zie Duis.

 

FD

Duzar

zie Desart.

 

FD

Duzijn

zie Dozin.

 

FD

Duzont

Peut-être var. de Duson(g), mais la lère  mention de ce NF en 1721 est à Meursac en Charente-Maritime (GeneaNet).

 

JG

Duzont

zie Deuzan(s).

 

FD

Dwalle, van

zie van de Wal.

 

FD

Dwelshauvers

Composé de moy. néerl. dwale, dwele 'serviette' + houwer 'découpeur' (cf. Carnoy 207, v° Dwelshouwer) ?

 

JG

Dwelshauwers

-hauvers: De letter w = w (double v) = uu (double u) of uv. Lees dus: Duvelshauwers. Ndd. FN Duvelhower, D. Dopelheuer. BerN van de maker, houwer van deuvels. Mnl. deuvel, duevel: houten pen, pin. 1450 Adam Dweluewers alias Wellis, Leod. dioc. (MULI); 1592 Heinr. Duvelhower, Beckum (BRECH.).

 

FD

Dwey, van den

van den Dwije, van den Dwye, van den Duye: PlN Ten Dweye (van den Dweye) in Zepperen (L) (NR). 1686 Nicolaus van den Dweije (MUL VII).

 

FD

Dweyer

Ierse FN (O) Dwyer < dubh-odhar, gen. uidhir: donkerkleurig (MacLYSAGHT).

 

FD

Dy(c)kman(s)

Dij(c)kman(s), Diekman(s),

Die(c)kmann, Dickman(s), -mann(s): Afl. van Van Dijk. 1574 Jan Dyckmans; 1669 Joannes Deyckmans, Diest (CLAES1983).

 

FD

Dyament

zie Diamant.

 

FD

Dyc(k)

Dycke, zie Dijke.

 

FD

Dyc(k), van

zie (van) Dijk.

 

FD

Dyck

cf. Dijck.

 

JG

Dyckhoff

zie Dijkhof(f ).

 

FD

Dyckman 

Dykman, au génitif:   Dyckmans, Dykmans. Var.  de Dickmans, composé de moy. néerl. dijc 'digue' (préposé aux digues); cf. Dijckmans.

 

JG

D'Ydewalle

PlN Ijdewalle in Aardenburg (Z) (DF XVIII).

 

FD

Dyk-

-stain, -stein.  Propriété.   ,,Château du sieur Theud". Dyner. V. Diener.

 

EV

Dyk(mans)

1. Profess. ,.Préposé aux digues". — 2. V. THEUD.

 

EV

Dykens

Surnom: génitif surcomposé de moy. néerl. die, dicke 'gros, fort' ? Le NF angl. Dickens (de Dick = Ricard) est peu probable.

 

JG

Dykens

zie Dickens.

 

FD

Dykers

Nom de métier: génitif de moy. néerl. diker(e) 'ouvrier travaillant aux digues'.

 

JG

Dykman

-ans, cf. Dyckman(s).

 

JG

Dykstra

Dijkstra, Diekstra: Friese FN, afl. van PlN Dijk.

 

FD

Dyksztein

Dyksztejn, Dyksztajn: Ontronde vorm van Ndd. Duckstein. Mnd. dukstên: tufsteen. 1527 Moritz Duchsten, Maagdenburg (NN).

 

FD

Dylemans

zie Dielman(s).

 

FD

Dyls(t)

Dijlst: Var. van Diels?

 

FD

Dyn, de

zie (de) Deyn(e).

 

FD

Dyne

1449 «Jehan Dyne» AidesNamur, 1779 «Jean Joseph Dyne», «la veuve Pierre Dyne = Dinne» Natoye; hypocor. du prénom fém. Dymphna, cf. Digna, Digne.

 

JG

Dyneux

cf. Dineur.

 

JG

Dyon

cf. Dion.

 

JG

Dyon(c)

zie Dion, Dioncq.

 

FD

Dyquenne

zie Duchêne.

 

FD

Dyrks

zie Dierks.

 

FD

Dyserinck

-ynck, Diserinck, Dijsserinck, Dysserinck, Dyselinck, Dijselinck, Duysserinck: Mnl. d'iserine: de ijzeren. BN voor wie aïs van ijzer is, een hardvochtige. Of voor een geharnast ridder: Boudene Dyserine, een stout ridder..., die Walen heetene Braes de feer (zie Bradefer); hiet Boudin de Yzerin omdat hy ende sijn paert daghelijcx ghewapent waren (MW 111,967). 1265 Bouden Iserine = 1278 die Iserine = 1279 Dyserin, Bg. (CG); i377Hannin Diserin, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Dysers

zie Diser.

 

FD

Dyson

zie Dison.

 

FD

Dyssele(e)r

Dislaire: BerN van de disselaar: disselmaker, wagenmaker. Vgl. D. Deissler = Deichsler.

 

FD

Dysseleer 

Probabl.   moy.   néerl.   dissenier, dyssemier 'dizainier'.

 

JG

Dysserinck

1377 «Hannin Diserin» Courtrai; surnom: dérivé de iser 'fer', donc surnom d'homme de fer, d'impitoyable' [FD].

 

JG

Dystadt, van

van Dij(s)stadt, van Dysstadt, van Dystaat, van Dystdadt, Dickschat: PlN Dikstad, -stede: dijkplaats, in Nukerke (OV). 1337 e.v. Claus (Colaert) van der Dij estât, Dicstat, Dijckstaet, Dycstat, Ronse (DECONINCK173); 1342 Claus dele Dicstat, Ronse (GAD. II, 203); 1399 Clays lant van der Dijcstat, Oud. (CASTELAIN 2002).

 

FD

Dytrych

zie Diederichs.

 

FD

D'Yve

cf. Dive.

 

JG

D'Yve

Dive(s): PlN Yves(-Gomezée, N). 1564 J. d'Yve, Bergen (CCHt).

 

FD

Dyzers

zie Diser.

 

FD

22:15 Écrit par Johan Viroux | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.