10/11/2012

C-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

Candillon

Chandelon: BerN Ofr. chandelon, chandillon, Pic. candillon: kaarsengieter. 1281 Wathiers li Candillons, Bergen (CSWI); 1354 Colard le Candillon, Lessen (CCHt).

 

FD

Candoul

zie Gandolf.

 

FD

Candries

Candrix: PlN Kandries in Mark (H), Kamdries in Hofstade (VB). Maar vooral de PlN Kamdries/Kandries in Berg (VB) komt in aanmerking: 1280 Willelmus de Camdriesche; 1281 Johannes de Camdrische, Berg (OSM); 1406 dat Henrics van den Candriessche was...te Cauwegem te Candriessche, Berg (PEENE); 1410 Magrieten Camdriesche, Overijse (STR.); 1461 Bertelmees Candries, St.-Tr. (LENGLEZ).

 

FD

Candry

Door Fr. spellinguitspr. van Candrix?

 

FD

Candt, de

zie Dechamp(s), Cant.

 

FD

Cane

cf. Caen(e).

 

JG

Cane

zie Kane.

 

FD

Cane(e)le

-el(le), Canneel: 1. BerBN van de kaneelhandelaar, kruidenier. Zie ook Canaux. -2. Canneele was in de draperie de naam van de rosgrijze kleur (Bk. 1965,239). BerBN van de lakenverver. 1381 domum Guillelmi Caneels,Ktr. (DEBR. 1970); 1424 Jacop Cammelin dit Caneele, Ktr. (DEBR. 1958).

 

FD

Caneg(h)em, van

van Caeneg(h)em, van Cannegem, van Caemeghem, van Coneghem, van Konnegem: PlN Kanegem (WV). 1190 Jordanus de Canenghem (GN); 1397 Janne van Canenghem, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

Canelle

1272 «Joh. Canele varlet Will. le Rike» DettesYpres, 1608-9 «Nicolas Canelle» Comp-tesNivelles; surnom: fr. cannelle, au sens de 'robinet' ou 'épice'.

 

JG

Canepeel

zie Canipel.

 

FD

Canepenne

zie Cannepin.

 

FD

Canet

1289 «Cholart Canet» = «Cholars Canes» = «Colart Canet» Mons, 1327 «Thieri Canet» ComptesMons, 1659 «Remacle Canet» Fexhe-lez-Slins; surnom: anc. fr. canet 'petit banc' FEWll,278a?

 

JG

Canet

Kané, Kaneez, Can(n)eyt, Canneijt, Chanet, -ez, -es, -ey: Dim. van Opic. cane, Ofr. chane: kruik, kan, vochtmaat. BerBN. 1305 Colart Canet, Bergen (PIERARD); 1306 Renart Canet, Senlis (MORLET).

 

FD

Can--et

-ion. ,,Petit chien. V. Chien.

 

EV

Canevasse

cf. Canvasse, -at.

 

JG

Canevat

Canva(t), -asse: Pic./Fr. canevas: grof linnen, hennep, kanevas. BerBN. 136 e. Aubert Chanevas, Senlis (MORLET); 1467 Jehan Canevach, Dk. (TTT).

 

FD

Caneyt, van

zie (van) Canneyt.

 

FD

Canfin

Canfyn, cf. Camphin, -yn.

 

JG

Canfin

-yn, -ijn, Camfyn, -ijn, Camphin, -yn, -ijn, Camphens, Cam(p)fens: PlN Camphin (Nord). 1199 Walteri de Canfeng, Dk. (SMTI); 1219 Johannis de Camphain; 1273 Johannis dicti Canfin, Ktr.; 1281 Willelmus Camphin, Gottem (DEBR. 1980).

 

FD

Canfyn

V. Camphyn.

 

EV

Cang(h), van

zie van de Kan.

 

FD

Cang, de

zie Dechamp(s).

 

FD

Cange

1286 «Willames dou Cange» Cart-Binche, 1308 «Baudet dou Cange» Comptes­Mons; surnom de changeur: pic. cange 'change'.

 

JG

Cange

zie Dechange.

 

FD

Cangé

1. PlN in Gaurain (H). - 2. Var. van Cange, met secundair accent.

 

FD

Caniau(x)

-ieau, -iel: 1. Zie Caignau.- 2. Var. van Canaux.

 

FD

Caniaux

-ieau, cf. Caignau, Cagniaux.

 

JG

Canière

-iere, zie Decarnières.

 

FD

Canion

-iot, zie Cagnon.

 

FD

Canipel

Ca(e)nepeel: Pic. var. van Canivel, dim. van canif: mes (DNF). 1296 Eustasse Canpel, PdC (BOUGARD); 1438 Jan Canebeel = Kanipeel, Rijsel(JAM.II).

 

FD

Canipel

Caenepeel (forme néerl.). 1296 «Eustasse Canpel» ImpôtArtois, 1438 «Jan Cane-beel = Kanipeel» Lille; p.-ê., avec réserves, var. de Canivel, dimin. de canif [FD].

 

JG

Canipel

Kanepele, ,,Marais -aux canots" ou ,,-aux fleurs". V. Peel.

 

EV

Canis

Kanis, Cansius: Latiniseringen van De Hond(t) of Lechien. 1567 Abel Canis, Kwaadieper (VERGR. 1968,46). Raphaël de Hond, van 1583 tôt 1585 Latijns schoolmeester in Arnemuiden, noemde zich Canisius. De vader van de jezuïet Petrus Canisius (Nijmegen 1521 - Freiburg im Ùchtland 1597) heette Jakob Kanis (JVO).

 

FD

Canisius

(NF verviérois). Latinisation du NF Lechien ou De Hond (Debrab. 244-5).

 

JG

Canisius

Latinis. de Huntjens, Ane. N. de bapt., confondu avec Hontjen, ,,Petit chien".

 

EV

Caniv-

-et, -ez. Profess. ,,Petit cou­teau" (Dial. pic.). ,,Fabric. ou mar­chand de couteaux". N° 131.

 

EV

Canivet

-ez, Kanivé, Kennivé, Caenevet, Canivet, Ouenivet, Ouennevet: Fr. canivet, dim. van canif: mesje. BerBN van de messenmaker. Vgl. Meskens. 1329 Symon Kanivet, Montignies (CSW II); 1440 Pierot Canivet, Ktr. (BAELDE).

 

FD

Canivet

-ez, Kanivé. 1279-80 «Jakemes Cani-vés li carpentiers» RegTournai, 1616 «An-thoine Canivet», «Marye Canivet» Princip-Chimay, 1623 «Bastien Canivet» DénChi-may; surnom: anc. fr. canivet, anc. norm.-pic. quenivet, pic., rouchi canivet 'petit canif FEW 16, 337. Comp. Kinif.

 

JG

Canjels

zie Caignau.

 

FD

Canler(s)

Canlaire: PlN Canlers (PdC). 1350 Adan de Canlers.Atrecht(NCJ).

 

FD

Cann, van

zie van de Kan.

 

FD

Cannaert

au génitif: Cannaerts. Soit dérivé en -aert de Van der Canne, d'après la seigneurie ter Kanne à Courtrai, Marke et Zwevegem (FlOcc), cf. 1398 «Piètre Cannaert» Courtrai, soit surnom: forme néerl. de fr. canard [FD].

 

JG

Cannaert(s)

(de) Cannart, Kannaerts: 1. Afl. van Van der Canne. Het Goed ter Kanne op Kortrijk-Buiten, Marke en Zwevegem (DF VII) heeft lange tijd aan de famille Cannaert behoord. 1398 Piètre Cannaert; 1399 Rugger van der Canne, Ktr. (DEBR. 1970); 1402 Jan Kannaert (broer van) Kateline Kanne, Moorsele (Wez. f°38). - 2. Fr. canard: eend (zie i.v.).

 

FD

Cannau(x)

-ea(ux), zie Canaux.

 

FD

Canne

zie Kane.

 

FD

Canne, (de)

zie (de) Kan.

 

FD

Canneel

Profess. ,,Cannelle". ,,Mar-chand d'épices". N08 131, 154.

 

EV

Canneel

zie Caneele.

 

FD

Cannegem, van

zie van Caneg(h)em.

 

FD

Cannegieter

zie Kannegiesser.

 

FD

Cannepin

Ca(e)nepenne: Afl. van Lat. cannabis: hennep. Ofr. canepin: (hennepen) beurs, tas, zak. BerBN. 1340 Johannes Canepin (MORLET).

 

FD

Cannesier

zie Cansier(e).

 

FD

Canneyt

zie Canet, van Canneyt.

 

FD

Canneyt, (van)

(van) Canneijt, van Caneyt: 1. PlN, wellicht < Casnoit in Hérin bij Valencijn, Rom. cassanetum, Fr. chênaie: eikenbos. Of Canet in Marquise (PdC) (DF VII)? 1687 Adriaene van Caneyt, Ardooie (DEWULF 1977,2); 1741 Maerten van Canneyt, Rs. (MARICHAL); 1748 Jacobus van Canneijt, Pittem (KWII). - 2. Of PlN < Rom. cannetum: plaats waar riet groeit, b.v. Keneit, Caneit in Graach (Trier) (TW).

 

FD

Cannie

Canny: 1. Gedemouilleerde vorm voor Cagnie. - 2. Evtl. PlN Canny (Oise), ise e. Perrin Canny, Goudun (MORLET).

 

FD

Cannière

1. Proven. Carnière (Loc.). — 2. Profess. Cannière, ,,Filet de pêche". ,,Fabric. de filets ou pê­cheur". N° 131.-

 

EV

Cannière, (de)

zie Decarnières.

 

FD

Canno(o)t

-oo(dt), zie Carnoy.

 

FD

Cannon

V. Chanoine.

 

EV

Cannoot

Canoot. Probabl. forme néerlandaisede Carnoy [FD], comp. Lannoot < Launois.

 

JG

Cannuyer

Forme altérée de Caluyer, Calluyère, nom détoponymique : lieu rempli de cailloux, carrière. - Bibliogr. :  C.  Cannuyer,  Le NF Cannuyer, VW 57, 1983, 171-3.

 

JG

Cannuyer

Profess. Cannier (Artisan qui canne les chaises).

 

EV

Cannuyère

-uyer: Var. van Calluyère (7/n-wisseling): plaats met keien; zie Callewier (C.CANNUYER, W1983,171-3)-

 

FD

Canny

zie Cannie.

 

FD

Cano

zie Carnoy.

 

FD

Canon

1631   «Claude  Canon (de  Sedan)» forgeron  émigré  en  Suède;  p.-ê.   simple surnom: anc. fr. canon 'tuyau' ou, plus récent, fr. canon. - Dans les mentions suivantes : 1273 «Canon», «Wauteleit le fil sa file Canon» CartOrval, apparemment prénom fémin. en -on d'origine germanique.

 

JG

Canon

-on(n)e, Canoen, Quanon(n)e: Fr. chanoine, Pic. cano(i)ne: kanunnik. 146 e. Gilbert Chanoine; 1394 Jehan le

Canoyne (MORLET); 1584 Jan Canon, Aw. (AB).

 

FD

Canon

-on(n)e, -oen, zie Chanoine.

 

FD

Canon(ne)

V. Chanoine.-

 

EV

Canonne

Quanonne. 1259 «Baudon le Canon-né» ChartesHainaut, 1444 «Sandkin le Ca-none» TerreJauche, 1682 «le sieur Jhérome Canone» Treignes; nom de charge: pic. canone 'chanoine' FEW 2, 218a.

 

JG

Canonnier

Nom de métier: fr. canonnier.

 

JG

Canonnier(s)

Canoniers: BerN van de kanonnier, de bediener van het kanon, het geschut.

 

FD

Canoo(t)

Canoy, zie Carnoy.

 

FD

Canoot

cf. Cannoot.

 

JG

Canoy

Peut-être surnom : w. canôye 'paresseux, indolent' FEW 22/1, 93b.

 

JG

Canquelin

Var. van Coquelin, met n-epenthesis.

 

FD

Cans

zie (de) Cant.

 

FD

Canse

Cansse, Kanse(n), Lâchante: Fr. chance, Pic. cance < Lat. cadentia: val van de dobbelsteen > gelukkige worp bij het dobbelen, geluk, kans. BN voor de dobbelaar. 1226 Gillon Cance (MORLET); 1441 Margriete Cole Cansen dochter, Stabroek (MNT488).

 

FD

Canse

Canta. V. WAD (Wanz, Wand).-

 

EV

Canseliet

Var. de Cancellier (= chancelier).

 

JG

Canseliet

zie Cancelier.

 

FD

Cansier

Cannesier, Quansier, Ouensier, Kensier: Canissier: rieten mand. BerBN van de mandenvlechter (DNF). 1575 Cancier, Elzele (PDB).

 

FD

Cansier

Pour Morlet 167, surnom de vannier: forme contractée de canissier 'panier fait de roseaux'? Cf. aussi Quensier, Quansier et Kensière.

 

JG

Cansière

-iere, Kensière, Quennessière: PlN Canessière: plaats waar riet groeit. Ook PlN Cannessières (Somme). 1468 Elayne de le Canessière; 1439 Collart Canessière, Dk. (TTT).

 

FD

Canson

Chanson, Chainson: Pic. Canson, Fr. chanson: lied, zang. BN voor een zanger. Maar de oudste vormen wijzen veeleer op een Pair, op -eçon. 1269 domum Gerardi dicti Canesson, Dottenijs (DEBR. 1980); 1279 Grars Kanessons de Sekelins, Dk. (RL). Vgl. Quinchon.

 

FD

Cansse

Probabl. surnom de joueur aux dés, d'après pic. cance, fr. chance 'lancement des dés, chance', cf. 1226 «Gillon Cance» [FD].

 

JG

Cant

1281 «Watier Cant», 1285 «Jeh. Cant, vallet Gillion de le Mote» DettesYpres, 1298 «Martin Cant» OnomCalais; néerl. kant 'bord'.

 

JG

Cant(e), van

zie van de Kant.

 

FD

Cant, (de)

de Candt, (de) Kant, Cans: 1. Mnl. cant: kant, zijde, rand. Ww. kanten: afzomen van laken (DE POERCK 111,67). BerBN voor een kleermaker. 1221 Woitino Cant, St.-Win. (LEYS 1954,162); 1321 Lizebet Cant; 1397 Jan de Cant den sceppere, Ktr. (DEBR. 1971,1970); 1578 Maria Kans = Marie Cans, Bilzen (SCHOE.). - 2. Zie Dechamp(s).

 

FD

Cant, van de

zie van de Kant.

 

FD

Cantaert

Cantoort: Afl. van Pic. canter: zingen. Naast Canteclaer komt in de Reinaert ook Cantaert als naam van een haan voor. Naam van een zanger. Vgl. De Canter. 1281J. Cantart, St.-Gillis-Waas (HAES.).

 

FD

Cantaert

Surnom de chanteur : dérivé en -art de pic. canter 'chanter', cf. 1281 «J. Cantart» St-Gillis-Waas [FD] ; cf. aussi Canter(s).

 

JG

Cantamessa

-se, -si: Naam voor de kerkzanger, die de mis zingt.

 

FD

Cantarel(l)

-ella, -elli, -eul: BN voor een zanger.

 

FD

Cante, de

Kan een var. zijn van Decant = Dechamps, maar ook een W. adaptatie van De Canter.

 

FD

Canteloup

zie Chantelou.

 

FD

Cantens

1268 «Cantinus» DettesYpres, 1367 «Jehan Cantin» Ypres; NF d'origine incer­taine, mais qui ne semble pas être une var. de Quentin [FD].

 

JG

Cantens

Caentens, Cantin, -yn: Mvl. Cantin. 1268 Cantinus; 1367 Jehan Cantin; 1376 Heinric Cantin, Ip. (BEELE).

 

FD

Canter

au génitif: Canters. Nom de profession : moy. néerl. kanter 'chantre' ; cf. aussi Cantaert.

 

JG

Canter(e), de

Canter(s), Kanters, Canther, Kantere, (de) Cantre, Conter(s), Décante, Cantré, Kantor, (de) Kanter, Cahnter, de Ouanter, Ouanters, Lecant(r)e, Lechant(r)e, Luchantre, Chantre: BerN van de cantor, zanger, voorzanger in de kerk. Pic. Lecantre, Fr. Lechantre. 1273 meester Johans Canters van sinte Donaes, Bg. (CG); 1359 van Janne den Cantere van Casterle, Herentals (V.GORP 1949,15).

 

FD

Cantfort, van

van Cam(p)fort, Campforts, van Kantvoorde: PlN Kantvoort: voorde aan de kant, de rand, de grens. PlN Kampfort in Tielen (A): 1362 in Cantvoert, 1432 Cantfort, in 't Campfort (HELSEN1978,187). 1368 Cantvoirt, Tnh. (VERB.11,96). 1369 Jan van Cantvoerd, Mech. (V.ING.); 1590 Guillaume van Campfort, Tnh.-Aw. (AP).

 

FD

Cantigneau

-igneaux, -igniau, -ineau, -iniau, -iniaux. 1597-98 «Godefroid Cantineau» ComptesNivelles, 1676 «les vesve et hoirs Jean Cantineau» RuageAth; surnom qui peut être de sens multiples: dérivé pic. de fr. chan-teau 'morceau', cf. borain cantiau 'chanteau de pain' (P. Ruelle, Des NF de Quaregnon).

 

JG

Cantigneau(x)

-iau(x), -ieau, zie Cantineau(x).

 

FD

Cantill(i)on

-and, Chantillon: Verzwaarde vorm (door n-epenthesis) van C(h)atillon; vgl. Ndl. rantsoen < Fr. ration. Zie Castillion. 1513 Eustachius Cantillon, Lessen; Michael Cantillon, Chièvres (MULIII); 1547 Guillaume Cantillon, Chièvres-Aw. (AP). Naamsverwarring in: 1780). Fr. Cantiniau = Cantillion, Zemst-Bs. (CALUW.). Zie ook Cantineau(x).

 

FD

Cantillion

-illon (NF hennuyer). Sans doute dérivé pic. de fr. chantille 'brique posée de chant', surnom de maçon, comp. le NF Chantillon (Morlet 200).

 

JG

Cantillon

1. Profess. Cbantille, ,,Bri-que posée sur champ". N. de maçon. N° 131. — 2. V. WAD.-

 

EV

Cantin

-yn: 1. PlN Cantin (Nord). - 2. Grafie voor Pic.-Fr. Quentin, HN Quintinus. 1284 Thomas dictus Quentin, Laon (MORLET). - 3. Var. van Cattin (met n-epenthesis). - 4. Zie ook Cantens.

 

FD

Cant--in

-aine, -i(g)n(i)eau(x). 1. Profess. Cantinne. N. de cantinier. Nos 130, 131. — 2. Proven. Cantin (Loc. fr.) ou St-Quentin (Id.).-

 

EV

Cantineau

-iau(x), cf. Cantigneau(x).

 

JG

Cantineau(x)

-aux, -iau(x), -ieau(x), Cantigneau(x), -iau(x), -ieau, Cantinja(e)u: Var. van Catineau, met n-epenthesis; vgl. Cantillon. Metr. Vleivorm van VN Catherine (DNF); vgl. Van den Cantoore. 1726 François Cantineau = Cantign(i)au = Cathinion = Catignon = Cantillion, Château-Cambrésis-Mech. (PDB).

 

FD

Cantinier

1665 «Noël Cantinier» Bourg-Namur; p.-ê. fr. cantinier 'personne qui suit les troupes en campagne pour vendre boisson et nourriture' (surtout au fém.), mais le mot n'est attesté que depuis 1762 (fr. cantine, ré­sultant d'un emprunt à l'italien, ne l'étant lui-même que depuis 1680) ; sinon, var. de Canti-gneau, -iau, avec changement de suffixe.

 

JG

Cantinier

Wsch. var. van Cantinieau, met suffixwissel.

 

FD

Canton

1617 «maistre Bernard Canton» Bourg-Dinant, 1627 «Bernard Canton» Bourg-Namur; nom topographique: fr. canton, au sens ancien de 'coin, angle' (comp. Duculot, Delculée) ou au sens moderne; cf. aussi Des­cantons.

 

JG

Canton

-oni: Ofr. canton: hoek. Voor wie aan de hoek woont (DNF).

 

FD

Canton

Surnom: p.-ê. moy. pic. canion 'chaî­non', ou bien norm., fr. dial. cagnon 'petit chien' FEW 2, 183b, comp. Ca(g)niaux, etc. [CH].

 

JG

Cantoore, van den

zie Catoir(e).

 

FD

Cantoort

zie Cantaert.

 

FD

Cantor

Profess. ,,Chantre" ou ,,Chanteur" (Latinisation). Synon. : Kan-tor, Kanter. Nos 145, 197.-

 

EV

Cantr(a)in(e)

V. Chantraine.-

 

EV

Cantraine

1279-81   «Jehans Canterainne»,

1365   «Gillot Canteraine pelletier» Taille-Mons; forme pic. de Chantraine, topon. fré­quent (= lieu où chantent les grenouilles). Cf. Chant(e)raine.

 

JG

Cantraine

zie Chantrain(e).

 

FD

Cantre

-é, zie de Canter(e).

 

FD

Cantrelle

zie Chantereau.

 

FD

Cantrin

-yn, zie Chantrain(e).

 

FD

Canty

zie Cattier.

 

FD

Cantyn

zie Cantin.

 

FD

Canu.

1382 «Jan Canus» Leers-et-Fosteau; sur­nom: forme pic. de chenu 'qui a des cheveux blanchis par l'âge' FEW 2, 239a, cf. aussi Chanut et Le Chanu, Lecanu.

 

JG

Canva(t)

-asse, zie Canevat.

 

FD

Canvat

 (NF de la région de Couvin), Canvasse (NF plutôt liégeois, Soumagne). 1423 «Chris-tofle de Canevaz monnoier» RôleParis, 1492 «Jehan Lescourt dit Canevas» ChartVincennes (Montlignon), 1780 «Pierre Canva» Charleroi; surnom de fabricant ou de marchand de toile: anc./moy. fr. chenevas, chanevace, anc. flandr. canevach, moy. fr. canevas 'grosse toile de chanvre', fr. mod. canevas 'grosse toile dont on se sert pour doubler les habits' FEW 2, 212a. Comp. aussi, comme noms de métier à Beauvais (site PatRom), 1292 «Emelyne le Canevachiere», 1317-18 «Raoul le canevachier» = «Radulphus le Canevachier».

 

JG

Canvenberghe, van

van Canverberghe, zie (van) Cauberg(h).

 

FD

Cap

Surnom: fr. (d'origine occitane) cap 'tête' FEW 2, 334a; ou bien graphie négligée de fr. cape (manteau), cf. 1275-76 «Watelés Cape et Beghinette s'amie» RegTournai, 1279-81 «Phelipres Cape» ComptesMons. Cf. aussi Caps.

 

JG

Cap(p)elaere

Afkomstig van Kappel. Zie Van Cappel.

 

FD

Cap(p)ens

Var. van Coppens.

 

FD

Cap, (de)

zie Cappe.

 

FD

Capa(e)rt

zie Cappaert.

 

FD

Capals

Limburgse FN. Duister. 1730,1750 Capals, Meeuwen, Bocholt L (PDB).

 

FD

Capan(ne)

Capanna, Cappan: It. capanna: hut. Naar de woonplaats. Fr. FN Caban(n)e.

 

FD

Capart

1. Car. phys. ,,Grosse tête". N° 261. — 2. Car. vestim. N° 266-

 

EV

Capart

Capaert, Cappaert  (formes néerl.). 1366  «Jhan Cappaert» Courtrai, 1444 «Cap-part» TerreJauche; probabl. surnom de porteur de cape.

 

JG

Cape

zie Capet.

 

FD

Capel

Cappel, Kapel, Chap(p)el, Capeel, Cappeele, Capeau, -eau, Capiau(x), Cappiau, Capieau(x), Chapaux, Chapeau(x): Ofr., Opic. capel, Mnl. capeel, Pic. capiau, Fr. chapeau: hoed, hoofddeksel. BerBN voor de hoedenmaker of BN. Vgl. Hoet. 1199 Gerardi Capiel, Dk. (SMTI); 1296 Jehans Capiaus, PdC (BOUGARD); 1398 Rogier Capel = Roeger Cappeel, St.-El.-Vijve (DEBR. 1970); 1340 Maria relicta Pétri Chapiaul (MORLET).

 

FD

Capel

Cappel. Forme pic. de fr. chapeau, cf. Capiau.

 

JG

Capel(l)ot

Coplo: Dim. van Pic. capel: hoed.

 

FD

Capelaere

zie Cappelaere.

 

FD

Capele

zie Capelle(n).

 

FD

Capelier

-iez, Cappelier, -iez, Caplier (forme contractée). 1275-76 «Mehaut l'amie Baudet le Capelier», 1280-81 «Jehan li capeliers de feutre» RegTournai, 1302 «Rogiers li Cape­liers li englès» LoiTournai, 1365 «Phelipprart le Cappellier tellier» TailleMons; forme pic. de chapelier.

 

JG

Capelier

-iez, zie Chapelier.

 

FD

Capelle

Cappelle; Capellen (forme néerl.). 14e s. «Sainte de le Capelle» DénLens, 1365 «Jak Cappelle tellier» TailleMons, 1660 «Guillaume Capelle» Ladeuze; formepic.de fr. chapelle.

 

JG

Capelle(n)

Cappelle(n), Cappele(n), Kapellen, Kappelle, Kapel, Capele: 1. BerBN voor de kapelaan of kapelmeester, iemand aan wie de zorg voor een kapel opgedragen is. Vgl. Chapelle. 1418 Govaert in de Capelle, momber onser Vrouwen capelle, Ht. (GESSLER). - 2. Korte vorm voor Van der Capelle, Van Capellen of De la Capelle. -3. Var. van Capel, Capeel. 1268 Symon Capelle, Ip. (BEELE); 1333 fundum Joannis Capelle, Ktr.; 1398 Pieter Cappelle, Wev. (DEBR. 1971,1970).

 

FD

Capelle(n), van

van Cappel(l)en: PlN Kapellen (A, VB) of Kapelle-op-de-Bos (VB), St.-Ulriks-Kapelle (VB) of enig ander Kapelle. Ook wel < Van der Capelle.

 

FD

Capelle, van de

van de Cappelle, vande Kapelle, van de Caperles, van der Cap(p)el(len), vander Cappelen: Verspreide PlN ter Kapel(le): kapel. 1393 van Grielen van der Capellen; 1396 van Janne van der Capelle, Izg. (DEBR. 1970).

 

FD

Capelleman(s)

Cappel(le)man(s), Cappeleman, Capellman, Kapelman: 1. BerN van de kapelmeester, opzichter over een kapel; of kapelaan. - 2. Afl. van Van de(r) Capelle. 1347 Jan Capelmans=J. Cappelman, Tn. (C.BAERT); 1453 Jan Capelleman, Lier (FRANS).

 

FD

Capello

-li(ni), -luto, -outo, zie Cappello.

 

FD

Capenberg(he)

-berg(h)s: 1. PlN Kapenberg in Mortsel (A) (ROEL. 1942), Opwijk (VB) (LIND. 1930) en Oostakker (1234 Capenberghe). Zie ook AAV 41.1346 Henri de Capenberghe; 1457 Cornelis van Capenberghe, Mech. (GPM); 1389 Goden van Capenberch, Mazenzele (BOLSEE); ±1400 Hennen vanden Linden van Capenberghe, Asse (VERBESSELT 51). - 2. PlN Kapenberg in Höxter (NRW) of Cappenberg in Selm (NRW). Ook Kappenberg in Bork (Munster, NRW): 1593 Melchior van Cappenberch, Munster-Aw. (AP).

 

FD

Capenol

Capenolle. Var, francisée de (Van) Coppenolle. - Bibliogr. : Fr. Debrabandere, Capenol, dans De Leiegouw 26, 382.

 

JG

Capenol(le)

zie (van) Coppenolle.

 

FD

Capens

zie Cappens.

 

FD

Caperles, van de

zie van de Capelle.

 

FD

Capernolle, van

zie (van) Coppenolle.

 

FD

Caperon

cf. Capron.

 

JG

Caperon

zie Capron.

 

FD

Capers

zie Capper(s).

 

FD

Capet(te)

-é, Chap(p)ey: BN: kapmanteltje, kapje. 1380 Jehan Capette, Laon (MORLET); 1428 Jehan Capette, Bergen (Par. 1975,133-6).

 

FD

Capette

1375 «Jehan et Jehanne Capette» Ladeuze, 1417 «Hanin Capette» PolyptAth; probabl. surnom fém. : capette 'petite tête, têtue"?

 

JG

Caphaert

zie Cappaert.

 

FD

Capiau

-iaux, -ieaux. 1289 «Alars Capiaus» CensNamur, 1426 «Jehan Cappiel» Taille-Soignies; surnom: capiau, forme pic. de fr. chapeau. Cf. aussi 1496 «le joene Grande Johan de Capeal de fier» CoutStavelot.

 

JG

Capiau(x)

-ieau(x), zie Capel.

 

FD

Capiaumont

Capiomont: PlN Chapeaumont in Quenast (WB). 1396 Gillis van Cappellemont, Vloesberg(DEB-).

 

FD

Capiaumont

Proven. Chapeaumont (Dép. Quenast).

 

EV

Capier

1280-81 «Jehennés Capiers li mon-niers» RegTournai; forme pic. de chapïer, chantre qui porte la chape, ou bien fabricant de chapes.

 

JG

Capier

Zoals Fr. FN Chapier BerN van de maker van kappen, kapmantels.

 

FD

Capillon

Capilion: Dim. van Ofr. capel: hoed.

 

FD

Capiot

-od, Capi(i)o, Capyo: Dim. van cape: kap(mantel) of grafieën voor Capiau.

 

FD

Capiot

Vu la répartition du nom, en Limbourg et dans la région de Visé, ce NF peut être diffici­lement une var. de Capiau(x) ; p.-ê. dimin. de fr. cape (vêtement) [FD].

 

JG

Capit(t)e

zie Chapitre.

 

FD

Capitain(e)

-eyns, -(e)yn, -ani(ni), -an(i)o, -ant, -ao, zie

Kapitein.

 

FD

Capitaine

1. Capitaine de la jeunesse du village. — 2. Ancien officier. N° 143.

 

EV

Capitaine

Capiteyn (forme néerl.). Nom de métier ou de dignité : capitaine (grade à l'ar­mée, ou bien chef de la Jeunesse).

 

JG

Capite

-itte. Peut-être aphérèse d'Agapite, lat. Agapetus (cf. Morlet, NP Gaule II, 15), avec initiale assourdie? Ou bien anc. pic. capitre 'chapitre de chanoines, etc.' (MH).

 

JG

Capitte

Car. phys. ,,Petite tête". N° 26l.

 

EV

Capl(a)in

zie Chaplain.

 

FD

Caplé

Capelet, dim. van Capel.

 

FD

Caplier

cf. Capelier, -iez.

 

JG

Caplier

zie Chapelier.

 

FD

Capmaker, de

de Capmae(c)ker: BerN van de maker van (mantel)kappen. Vgl. Cappe, Capier. 1326 Jan de Capmakere, Ip. (BEELE).

 

FD

Capoen

Cappoen. 1394 «Torrekin Capoen» Courtrai; surnom: moy. néerl. kapoen 'cha­pon', mais aussi, au fig. 'pauvre diable, garne­ment' [FD].

 

JG

Capoen

V. Cappoen.-

 

EV

Capon

1. Car. mor. ,,Poltron". N° 282. — 2. Car. phys. ,,Chapon" (Dial. pic.). ,,H. paraissant dépour­vu des attributs de la virilité". NOB 257, 26l, 288, 293. Synon. : Cap-pon. Kapon.

 

EV

Capon

Capone, Caponi(o), Chap(p)on, Cappon, Kapon, Cap(p)oen, Cap(p)uyns: Ofr. chapon, Pic. capon > Mnl. capoen: kapoen, gesneden haan, stakkerd > deugniet, schurk. 1123 Albertus Capun, Gt. (GN); 1199 Lebberti le Capon, Dk. (SMTI); 1276 Johanne Capon, Ip. (BEELE); 1394 Torrekin Capoen, Ktr. (DEBR. 1970). Voor on > u(i)n, vgl. Fr. oignon > Wvl. andzjoen, azjuun, Zndl. ajuin. 1373 Jan Capuyn, Mech. (HB 680); 1406 Heyn Capuyns goet, Bs. (PEENE). - Lit.: C. HANTON, KCTD 1995,132-8.

 

FD

Capon

Cappon. 1199 «Lebberti le Capon» Tournai, 1279-80 «Karons Capons» Reg­Tournai, 1285 «Jehans Capons» DettesYpres, 1677 «Pierre Capon» Ethe; pic. capon, fr. chapon [fr. capon 'poltron' ne date que de 1808 FEW 2, 268a], cf. DicPatRom 1997, 32-40. Cf. aussi Cap(p)oen, Cap(p)uyns et Chapon.

 

JG

Caporal

1683 «Henry Baijot le Cap[or]al» NPLouette; surnom de militaire: moy. fr. (depuis 1571) caporal FEW 2, 344a.

 

JG

Caporal

-ale, -ali, Korporaal: Fr. caporal < It. caporale: korporaal, brigadier.

 

FD

17:59 Écrit par Johan Viroux | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Écrire un commentaire