10/11/2012

C-: Belgische familienamen / noms de famille belges / belgische Zunamen / noms d' famile bèljes / belsch Nimm

Cocu

zie Kockuyt.

 

FD

Cocx

zie (de) Kok.

 

FD

Coddaert

Afl. van Codde 2.

 

FD

Codde

au génitif: Codden, -ens. Généralement dérivé de l'anthrop. germ. Cuddo, cf. 1366 «Robini Codde», etc. Courtrai; comme nom récent, également surnom (d'après le physique) : moy. néerl. codde 'massue, rondin', etc. [FD].

 

JG

Codde

Codden(s), Codd, Coddé: 1. Patr. Korte Germ. VN Cuddo. Vgl. Cobert, Cobbaut. 1278 an Heine Codden land, Bg. (CG); 1180 Woutra Coddinc, Bg. (LEYS i959',83); 1366 domum Robini Codde = Robini Cods, Ktr. (DEBR. 1970). - 2. Jongere namen wellicht Mnl. codde: knots, knuppel, kodde. BN naar het fysieke voorkomen of voor de coddenaer: met een knots gewapend krijger. BerBN voor de coddemaker: knotsmaker of voor de knotsdrager, gerechtelijk ambtenaar.

 

FD

Coddeville

Co(u)deville, Coudevylle, Cudeville, Cod(e)velle: PlN Coddeville (PdC). 1289 Leurkin de Coddevile; 1296 Wouter de Coudevile, Kales (GYSS. 1963); 1316 Mariien de Caude Ville, Bergen (PIERARD).

 

FD

Coddeville

Codeville, Coudeville, -evylle. 1289 «Leurkin de Coddevile» OnomCalais, 1316 «Mariien de Caude Ville» Comptes-Mons; nom d'origine: Coddeville (PdC).

 

JG

Coddron

zie Caudron.

 

FD

Code

cf. Cokele.

 

JG

Code

zie Coquelin.

 

FD

Codemus

Patr. Korte vorm van Gr. HN Nicodemus. Vgl. It. FN Nicodemi, Coderai.

 

FD

Codemus

V. Nicodème.

 

EV

Codenie

Codenys, zie Decottignies.

 

FD

Coderc

zie Couderc.

 

FD

Codevelle

-ville, zie Coddeville.

 

FD

Codmond

zie Godemont.

 

FD

Codnis

zie Decottignies.

 

FD

Codron

cf. Caudron.

 

JG

Codron(s)

zie Caudron.

 

FD

Codt, de

zie de Cot.

 

FD

Codts, de

Wellicht hypercorrect voor Mnl. cuts: koopman, verkoper. 1368 Jhan de Kuts, Ktr. (V f° 6); 1568 Jan (de) Cots; Jooris de Cots = de Cods, Hondschote (DGW).

 

FD

Coduys

Coduijs: Onzeker. Spelling voor PlN Koudhuis? Vgl. D. Kalthausen (NRW). Of W. adaptatie van Coudyser?

 

FD

Cod--uys

-u. V. GOD (God).

 

EV

Codvelle

zie Coddeville.

 

FD

Coe

de Koe: BN naar het rund, de koe. Vgl. Kalf, Bontekoe. 1314 Mabele Coe; 1328 Willem de Koe, Ip. (BEELE).

 

FD

Coe(c)k(x)

1. Koek. — 2. V. GOD (Gok).

 

EV

Coe(c)kel(en)berg(h)s

V. Koek.

 

EV

Coebergh

zie (van) Caubergh.

 

FD

Coeck

Coeke, Couck, Coucke, Koeck, au génitif: Coeckx, Koeken, etc. ± 1300 «Walterus Koeke» Courtrai ; surnom de pâtissier, de fabricant de koeken; comp. Watteau, Wasteels [FD].

 

JG

Coeck(e)

Coeckx, zie Koek.

 

FD

Coeckaerts

cf. Coekaert(s).

 

JG

Coeckaerts,

zie Coekaerts.

 

FD

Coeckel(en)bergh(s)

zie Koekelberg(h).

 

FD

Coeckelbergh

Coeckelberghs, -bergs, cf. Koeckelberg.

 

JG

Coëgna(e)rts

zie Cognard.

 

FD

Coeillie, van

zie van Coillie.

 

FD

Coeimans

zie Kooyman.

 

FD

Coekaert

Coukart, génitif: Coekaerts, Coeckaerts. 1326 «Simoen Koukard» Ypres; dérivé de néerl. koek, surnom de pâtissier ou de mangeur de couques [FD].

 

JG

Coekaert(s)

Coukart, -ard, Coeckaerts: 1. Afl. van koek. BN voor koekeneter of-bakker. 1326 Simoen Koukard, Ip. (BEELE); 1637 Adrianus Koekarts, Schelle (MAR.). - 2. Zie Cockart.

 

FD

Coeke

cf. Coeck.

 

JG

Coeke

Coekx, zie Koek.

 

FD

Coekelberg(h)(s)

-gerghs, zie Koekelbergh.

 

FD

Coel

Coël, cf. Cool(s) [le NL flam. Coel, w. al coule, à Aubel paraît peu probable].

 

JG

Coel

V. COL.

 

EV

Coel

zie Kool(e).

 

FD

Coel(e)is

zie Coelus.

 

FD

Coel(l)en

zie Koolen.

 

FD

Coela(e)rt

zie Collaert.

 

FD

Coelden, van der

zie van Coillie.

 

FD

Coeleman

cf. Cooleman.

 

JG

Coeleman

zie Colman(s).

 

FD

Coelembier

Coelenbier, zie Colombier.

 

FD

Coëlho  

Proven.     Coiroux    (Dép. Sivry).   (Dialecte).

 

EV

Coëlin. 

Wallin,   Quoilin,   Couillien. V. WAHL.

 

EV

Coëllie, van

zie van Coillie.

 

FD

Coelmont

cf. Colemont.

 

JG

Coelmont

Coulmont, -mant, Colmont, -mon(ts), Coelemont(s), Colemont(s), -mons, Colémont: 1. PlN Co(e)lmont in Overrepen (L), Colmont in Voerendaal (NL). 1295 Godefridus de Colmont, Mtr. (SKM 27); 1300 Henric van Colmont, L (OGO); 1577 Libérien van Colmont, 1622 Jan Coelmont, Bilzen (SCHOE.). - 2. PlN Col(le)mont (H?). 1387 Piérart de Collemont, Dk. (TdT); 1658 J. Fr. Collemont, Bergen (MUL VI).

 

FD

Coeln

zie Koolen.

 

FD

Coels

cf. Cool(s).

 

JG

Coels(t)

zie Kool(e).

 

FD

Coelumbier

cf. Colombier.

 

JG

Coelumbier

zie Colombier.

 

FD

Coelus

Coel(e)is: Wsch. adaptatie van E. Patr. Coles, Collis, zoon van Nikolaas. De vorm Coelens naar analogie van de talrijke namen op -ens. 1695 Willebrord Coelens, Moerkerke (vader van) 1719 Johannes Colis Maldegem = fi74i Joh. Coelus = Coelis = Coolis = Coulis = Colis, Dudzele; "1738 Fr. Jac. Coeles, Dudzele = 1758 Jacobus Coelis, Ramskapelle (vader van) Ph. Coelus, Vlissegem (VS 2003,49-52)-

 

FD

Coemaet

Co(e)moth, Com(o)uth, Ko(e)moth, Koumoth, Komuth: Quade Maat. BN voor een bedrieglijk koopman, die een vervalste maat gebruikt. 1300 lohanni dicto Quademate; 1311 Willelmus metter Quaeder Maten, Den Bosch (ONB); 1504 Hermès Quamoes, Oud. (MUL III); 1544 Peter Quamot = Komot(en), Montzen (WINTGENS190).

 

FD

Coeman

Coemans, cf. Koopman(s) [FD] plutôt que var. de Koeyman(s).

 

JG

Coeman(s)  

1.   V.  Koe.  — 2.  V. Goed. — 3. V. Koen.

 

EV

Coeman(s)

zie Koopman(s).

 

FD

Coeme

Coème, Coeme, Coëme, w. Come. Pré­nom Cosme, d'après les saints Cosme et Damien, patrons des chirurgiens.

 

JG

Coeme

Proven.  1. Coëme, ,,Corswarem" (Loc.). Syn. : Coume. — 2.

V. Corme.

 

EV

Coëme

Coeme, zie De Coëme.

 

FD

Coemelck

Koeyemelk: Koeyemelk door volksetymologie < Coemelck < koude melk. Voor de d-syncope, vgl. Coebergh (DEBR. 1984). Vgl. Koldewey i. en D. Kùhlbrei. 1326 Willem Koudemelc, Ip. (BEELE); i524Thome Coudemelc, Ip. (PSM); 1715 Jeanne Coemelck, Pop. (V.HILLE 1969,98).

 

FD

Coemoth

zie Coemaet.

 

FD

Coen

Coene, Koen, au génitif: Coenen, Coens, Koens; dimin. : Koentges, Koetgens. 1247 «mes sires Coenes de Muscey» CartOrval, 1280 «Jehans Coene» DettesYpres, 1422 «Coen Bierses», «Henry Coen» Châtelet, 1506 «Henry Coen» Liège, 1568 «Coennede Nuremberg» BourgNamur; nom issu de l'anthrop. germ. Cuno (Först. 378).

 

JG

Coen

zie Koen.

 

FD

Coen-

-s, -en. 1. V. CON. — 2. V. Koen.

 

EV

Coen(e), de

de Coun(e): BN voor wie koen, dapper, moedig is. Wellicht oorspr. Patr. Koen, achteraf als BN opgevat, met lidwoord. 1373 Lippin de Coene, Ip. (BEELE); 1398 Jan de Coene, Izg. (DEBR. 1970).

 

FD

Coenaert(s)

-art, -ae(r)s, Kunhart, Conaert(s), -ard, -art, Connart, -aer(t), Coonart, Counar(d), -a(e)rt, Konat: Patr. Germ. VN kôn-hard 'koen-sterk'. 1334 Conard de Lonchins; 1339 Counars le Poinderes, Luik (BODY107); 1398 Pieter Coenaert, Moen (DEBR. 1970).

 

FD

Coenart

-aerts, cf. Counar(t).

 

JG

Coend(e)raet

Coenderaerts, zie Koenraads.

 

FD

Coenders

zie Koener(s).

 

FD

Coene(n)

zie Koen.

 

FD

Coenegracht

au génitif: Coenegrachts, Coengrachts. Nom d'origine: Koenegracht, à Riemst (Lb).

 

JG

Coenegracht(s)

Coengrachts, Coenegras, Koenegracht: PlN Koenegracht in Riemst (L): 1380 Conegracht...in parochia de Ryemst (GRAUWELS 1978,78). 1418 Nese vander Connengracht; 1449 Herman van Coenengracht, Tg. (TYTGAT).

 

FD

Coenemans

Patr. Afl. van VN Coen, Koen.

 

FD

Coenen

cf. Coen(e).

 

JG

Coengrachts

cf. Coenegracht(s).

 

JG

Coenjaerts

cf. Co(i)gnard.

 

JG

Coenjaerts

zie Cognard.

 

FD

Coenraad(s)

-raed, -raet(s), -raard, -raerds, zie Koenraads.

 

FD

Coenraets

-aads, -aed, Koenraets, etc. 1260 «Petrus filius Conrardi» = 1281 «Pétri dicti Conraet» Rupelmonde; nom issu de l'anthrop. germ. con-rad > Koenraad > Conradus, Cunra-dus, cf. aussi Conrad(t), etc. [FD].

 

JG

Coens

zie Koen.

 

FD

Coensel, de

de Cunsel: Verhaspeling, misschien van Duconseil die in 1820 in PdC voorkwam (BERGER). 1734 Livinus de Cunsel, Hekelgem (VS 1966,204).

 

FD

Coensen

zie Koen.

 

FD

Coeny(e)

zie Coigne.

 

FD

Coequyt

zie Kockuyt.

 

FD

Coeremans

zie Cooremans.

 

FD

Coërs

zie Cohrs.

 

FD

Coerten

zie Kürten.

 

FD

Coertjens

Co(u)rtjens, Cortiens, Kortges, -gès, Cartiens: Patr. Dim. van Koert : Koenraad. 1320 Gosene Cordekene, Mech. ; 1600 Jan Cortgens, Helmond (HB 667,425).

 

FD

Coertjens

Courtjens, Cortjens. Dimin. néerl. de Koen, Coenraets (ci-dessus).

 

JG

Coerver(s)

zie Korver(s).

 

FD

Coes(s)ens

Coët.   V.   GOD   (Goz, God).

 

EV

Coes(s)ens

zie Kozijns.

 

FD

Coesemans

Coesman, zie Cosemans.

 

FD

Coesens

Coessens, cf. Cosyn, Cosijn.

 

JG

Coessemae(c)ker, de

-macker, zie de Coussemaker.

 

FD

Coester, (de)

1. BN Wvl. kwelster, kooster: grote lijster, bloklijster. Vgl. Mnl. qualster: lijsterbessenboom. 1382 Jan de Qualstere, Ing.; 1382 Jan de Colstre; 1392 Clais le Quoolstere, Izg.; 1426 Woutere de Coelstre, Ktr. (DEBR. 1970, 1958). - 2. Evtl. grafie van De Coster of adaptatie van Lecoester.

 

FD

Coët

zie Koot, Couet.

 

FD

Coetermans

zie Coutermans.

 

FD

Coetmans

zie Kotemans.

 

FD

Coets

Coets-, Coûts- -ier. V. Koets.

 

EV

Coets

zie Koot.

 

FD

Coets(h)em, van

zie van Cutsem.

 

FD

Coetsier

Coutsier. Probabl. moy. néerl. cautsier, pic. cauchier, ouvrier qui travaille aux routes, aux chaussées (comp. Gauchie), cf. 1313 «Jan Cauchier» Malines [FD].

 

JG

Coetsier(s)

Coutsier(s), Koetsier: BerN van de stratenmaker, Zndl. kasseier < Mnl. cautsiër, cauchier < Pic. cauchie, cauchée: straatweg. 1288 Gillis de Cauchier, Viane (CG); 1313 Jan Cauchier, Mech. (HB 663).

 

FD

Coeugn(i)et

Coeugriet, zie Coigne.

 

FD

Coeugniet

V. CON.

 

EV

Coeugniet

Var. de Cougnet?

 

JG

Cœur

Cœrderoy. V. Court.

 

EV

Coeur

zie Deceur(t).

 

FD

Coeurderoi

-oy: BN coeur de roi: koningshart. BN voor een grootmoedig, royaal mens? 1217 Cuer de roi; 1238 Jehan Cor régis; 1268 Jehan Cuer de roi, Atrecht(NCJ).

 

FD

Cœurderoi

-roy. 13e-14e s. «Cuer de rei» Livre-Eu ; surnom : fr. cœur de roi, glosé parfois par 'amant' (RIO 12, 212, cf. BTD 36, 262); l'angl. corduroi (de fr. corde de roi) signifie 'velours côtelé' (cf. les remarques de E. Renard, BTD 26, 258).

 

JG

Cœurnelle  

Proven. ,,Cornouiller" (Dial.).  Caract.  de propriété.  N° 241.

 

EV

Coeurnelle

zie Cornélius.

 

FD

Coevoet

Coeymans. V. Koe.

 

EV

Coevoet(s)

zie Koevoet(s).

 

FD

Coevorden, van

1. PlN Coevorden (D). 1269 meister Arnout dien men heet van Covorden, Breda (CG); 1534 Jan van Coevoerden, Zwolle-Aw. (vader van) 1584 Reynier van Coevoorden, Aw. (AP, AB). Vancouver (Canada) werd in 1792 verkend door Georges Vancouver, die afstamt van Van Coevoorden (PDB).- 2. PlN Koevoort in At. (VB). 1366 Henrico de Couvert, Diest (C. BAERT); 146 e. Janne vander Coevoert; 1368 Godefroit de Coevort, At. (CHA).

 

FD

Coeyer(e), de

de Coeijer, de Coëyer, de Coyer, Coyere, de Koeyer, Koeyers: Mnl. BerN co(o)yer: eendenhouder, die de eenden in de kooi opsluit. Vgl. Kooyman. 1312 Woitijn de Koyere van Athinchove, Oud. (CG); 1348 domum Willermi Coyere, Ktr. (DEBR. 1971); 1362 van Willemme de Koyere, Cent (GSB).

 

FD

Coeyghem, van

van Coyghem: PlN Kooigem (WV). 1202 Lamberti de Coienghem, Har.; 1382 van Janne van Coeyghem, Kooigem (DEBR. 1980, 1970).

 

FD

Coeyman(s)

zie Kooyman.

 

FD

Coeymans

cf. Koeyman(s).

 

JG

Coezijn

zie Kozijns.

 

FD

Coffar

Coffin, -yn, Coffineau. 1344 «Gode-frois Cofïineas ... de Petit Axh» Liège (BTD 36, 263), 1534 «del tenure qui fut Coffart L'host» Tamines; var. de Goffar(d), Goffin, -ineau.

 

JG

Coffard

-art, zie Govaert(s).

 

FD

Coffe

Cofman. Profess. Coffe, .pa­quet".  N.   de  tonnelier.

 

EV

Coffernils

zie Coffineau.

 

FD

Coffez

-é, -ey, C(o)uffez: Patr. < Goffet, dim. van Godefroid. Vgl. Goffin = Coffin.

 

FD

Coffigniez

Coffinier: 1. Lees Coffi(g)net, dim. van Coffin. - 2. Evtl. BerN Coffinier: mandenvlechter, verkoper van korven (DNF).

 

FD

Coffigniez

Profess.  Fabric.  de cuffins. N° 131.

 

EV

Coffin

Coffyn, zie Goffin.

 

FD

Coffineau

Coffernils: Patr. < Coffinel, dim. van Coffin. 1323 Goffino dicto Cuffeneal = Goffmus dictus Cuffeneas, Petit-Axhe (CSP); 1703 Adrianus Cofferniels, Halle (CALUWAERTS).

 

FD

Coffo

zie Gouffaux.

 

FD

Coge, (de)

zie Cogghe.

 

FD

Cogels

cf. Kogels.

 

JG

Cogels

zie Kogels.

 

FD

Cogen

cf. Cogge (ci-dessous).

 

JG

Cog--en

-et, -an, -els.   V.   GOD (Gok).

 

EV

Coget

-ez, -é(e), Couget, -é: Dim. van Cogge (DNF).

 

FD

Cogg(h)e

Cogen, Cogh(en), (de) Cog(h)e, Kog(ge): 1. Mnl. coge: pest, besmettelijke ziekte. BN. Vgl. Lantsoght, Crampe. 1281 Hannin Coge, Ruiselede (HAES.); 1299 Christianus dictus Coghe carnifex, Diest (OATII); 1321 Willems Coghen, Diest (CLAES1986,13); 1398 Joes Coghe = 1396 van Joes den Coghe, Oostrozebeke (DEBR. 1970). - 2. Mnl. cogge: breed platrond schip, oorlogs-, koopvaardij- of konvooischip. BerBN van de schipper of huisnaam (b.v. in Cent, Brugge). 1277 Tideman Koggemester, Rostock; 1324 Eggert Kogge, Liibeck (NN); 1336 van Betten van den Coghescipe, Cent (RSGI); 1416 Claes Coggemans kinderen, A'dam (NHC).

 

FD

Cogge

Cogghe, Coghe, Cogen, Kog, Kogge. Surnom: soit moy. néerl. coge 'peste, maladie contagieuse', soit moy. néerl. cogge, sorte de bateau [FD].

 

JG

Cogn-

Coign-  -eau(x),  -iaux,  -ie, -ioul. V. CON.

 

EV

Cognard

Coignard, au génitif néerl.: Coen-jaerts, Conjaerts. 14e s. «Gerart Coignart» Picardie; dérivé en -ard de l'anc. fr. coignier 'heurter, frapper' [FD].

 

JG

Cognard

Coignard, Congnard, Coëgna(e)rts, Ceugnart, Conjaerts, -aarts, -ers, Coenjaerts, Conyard, Gougnart, -ard, Goignard: 1. Afl. van Ofr. coignier. stoten, slaan. BN. 146 e. Gerart Coignart (MORLET). - 2. Patr. < Col(i)gnard; vgl. Colgnet i.v. Colinet. 1429 Cognart de Moch, Stavelot (ASM II). - 3. Var. van Caignaert.

 

FD

Cogneau

Cogneaux,   Cougneau,   Coignau, -eau, Cogniaux, Cogniat (forme nam.). 1319 «Hugo Coniaus»  Boussu-en-Fagne,   1449 «Jehan Cogneau» AidesNamur, 1721 «Jacque Cogniaux», «Jean Cogniau» Surice; surnom: anc. fr. cognel 'coin (à fendre)', aussi 'gâteau en forme de coin', dimin. de coin.

 

JG

Cogneau(x)

-(i)aux, -aut, -iat, zie Coignau.

 

FD

Cognée

1.  Profess.   (Bûcheron qui manie la)  cognée. N° 131. — 2.

Proven. Cognelée (Loc.).

 

EV

Cognet

Cognez, cf. Cougnet.

 

JG

Cogniat

cf. Cogneau(x), -iaux.

 

JG

Cognie

zie Coigne.

 

FD

Cognioul

Coignoul, Ouoniou: BN W. cognoûle: kornoelje (HERB.). 1385 Johanne dicto Conjoel; 1398 Symonis Conioels, Tg. (TYTGAT).

 

FD

Cognioul

Quoniou. 1350 «Willaume Cognoul deTongres» FiefsLiège, 1670 «François Co­gnoul» BourgNamur ; probabl. de la famille de l'anthrop. d'origine germ. Cuno (Fôrst. 378); ou bien var. de Coignoul.

 

JG

Cognon

zie Cugnion.

 

FD

Cohen

Cahen. Nom israélite, qui désignait une caste sacerdotale. Cf. aussi Kaan, Kahn.

 

JG

Cohen

Cohn, Koh(e)n, Cah(e)n, Cahan, Kahn, Kahan(e),

-ana: Joodse naam van een priesterkaste.

 

FD

Coheur

Afl. van W. cohe: tak; coh(e)ure: snoeisel, het snoeien. FN voor een snoeier. 1593 Jehan le Hochur; 1600 Jean le Keux dit Couxheur; 1626 Gérard le Keu dit Koxheur, Crisnée (VW1976, 87-9).

 

FD

Coheur

Car. mor. Cohe, ,,Baguette". N.   de   cogneur,   batailleur.   Cohe ,,Branche" (Malmédy).

 

EV

Coheur

w. Coheur (avec œ bref). 1593 «Jehan le hochur», 1600 «Jean Le Keux dit Coux-heur», 1601 «Johan Kochur» Crisnée; pro­babl. dérivé en lat. -ura (w. -eure) de w. cohe 'branche'. - Bibliogr. : J. Herbillon, Coheur, NF hesbignon, DBR 6, 1947, 27, et Le NF Coheur: une palinodie, VW 50, 1976, 87-89.

 

JG

Cohid-

-an, -on. V. Cardan, Cardon.

 

EV

Cohn

1. D. Patr. Kohn = Koen. - 2. Zie Cohen.

 

FD

Cohnen

zie Koen.

 

FD

Cohrs

Cöhrs, Coërs: Patr. D. FN Kohrs, gen. van Kohrt, Koenraad.

 

FD

Cohsmann

zie Kosman.

 

FD

Cohy

1728 «Norbert Cohy»,   1765 «Henri Cohy» Aublain; surnom: w. co(h)i 'coffin (de faucheur)'FEW 2, 1256b.

 

JG

Cohy

Cowie: Fr. FN Coyer, -ez, W. co(h)t: slijpsteenbakje (voor zeis) (DNF, J.G.). BerBN.

 

FD

Cohy

Proven. Dép. Saive.

 

EV

Coia

zie Coja(n).

 

FD

Coib(i)on

zie Corbion.

 

FD

Coibion

Quoibion, cf. Corbion.

 

JG

Coibion

V. Corbion. N° 79.

 

EV

Coiffard

Afl. van Ofr. coife: hoofddeksel. Ofr. coifart: maker, verkoper, drager van hoofddeksels. Vgl. Cappaert.

 

FD

Coiffard

Car. mor. Homme né coiffé (Suff. péjor.), chançard.

 

EV

Coign-

cf. aussi Cogn-.

 

JG

Coignard

zie Cognard.

 

FD

Coignau

-eau, Cogneau(x), -iau(x), -iat, -aut, -aux, Cougneau, Quignaux: Dirn. van Ofr. coing: hoek. 1319 Hugo Coniaus, Boussu-en-Fagne (HERB.).

 

FD

Coigne

-et, -é, -(i)ez, Coognies, Ceugn(i)et, -iez, Coeugn(i)et, Cougnet, Cognie, Coi(s)ne, Coinne, Coyn{ni)e, Coeny(e), -ije, Co(u)nye, Couneye, Cugny, Cugnet, Cuign(i)et, -(i)ez, Ceuignet, Coeugriet, Cuingnet, Ouignet, Ouiniet, Cuinie(z), -ié, Kygnée, -ee, Kinnie, Kinjet, Kinget: 1. Ofr. coing: hoek; dim. coignet. Volgens DNF een hak of bijl en dus BerBN van de houthakker. 1257 Maroie Cuignete, Atrecht (NCJ); 1305 Jehans Koigne = 1304 Jehan Coingne; 1326 Lambert Quungne, Ip. (BEELE); 1380 Jehan Coignet, Laon (MORLET); 1397 Pieter Quingnet, Ktr. (ARA, SR 2iv°); 1711J. B. Coigne = J.B. Coenije, Leke (VS1976,106); 1731 Ant. Kygnet, Koudekerke (VERGR. 1972,52). - 2. Sommige namen kunnen var. zijn van Caignet.

 

FD

Coigné

-et, -ez. Surnom: anc. fr. coignet 'coin (à fendre), petite cognée' ; comp. Cougnet, Co­gnet.

 

JG

Coignon

1582 «Fiacre Coignon» BourgNamur; nom d'origine: Cornillon, w. cwègnon, à Liège et à Ougrée-Seraing (Lg).

 

JG

Coignon

zie Cugnion.

 

FD

Coignoul

1589 «Nicolas de Coignoulle» Bourg­Namur; w. liég. cognoùle, w. nam. cwagnoûle 'cornouille (fruit du cornouiller)' FEW 2, 1205b, qui en namurois peut avoir le sens fig. de lourdaud. - Cf. aussi Cognioul.

 

JG

Coignoul

zie Cognioul.

 

FD

Coilden, van der

zie van Coillie.

 

FD

Coilin

V. WAHL.

 

EV

Coilin

zie Quellin.

 

FD

Coille

1279-81 «Henekars Coilles» Comptes-Mons, 1283 «Avezoete de Coille» Dettes-Ypres, 1356-58 «Coilles Lankart» PolyptAth, 1426 «Coille de Villers» TailleSoignies; surnom: w. coye 'testicule' ou plutôt anc. fr. cueille, queille < du lat. vulg. *collia 'colline', d'où les NF néerl. Van Coillie, Vercoullie. Ce­pendant, dans les mentions athoise et sonégienne, Coille(s) est manifestement en fonction de prénom.

 

JG

Coillie, van

van Coil(l)e, Coille, van Coëllie, van Coeillie, van Co(u)llie, van Couill(i)e, van der Ceuille, van der Koille, van der Colle, van der Co(i)lden, van der Coelden, Vercoille, Vercouill(i)e, Vercoullie, Verkouille, Verkolje: PlN in Oostnieuwkerke: 1187 Colia, 1202 Coilge (TW). Rom. collia < collis: heuvel. Coilde is Ovl. (DEBR. 1985). 1266 Jehans de Quoille = 1275 Jehan de Coille; 1280 Lambertus de Coilge, Ip. (DF VIII, BEELE); 1425 Hannin van Coolge = H. van Coellgen = van Coelderen = van Coelge = van Coille, Ktr. (DEBR. 1970).

 

FD

coin

,,Endroit écarté". Dial.: Coigne. Cointe      (,,Faubourg").     Proven. Coine,    Lecoin,    Delcoigne.    V. Cornet.

 

EV

Coin(n)e

zie Coigne.

 

FD

Coinchelin

Proven. Dimin. de Cancel, ,,Grille, clôture". Caract. d'une

propriété.

 

EV

Coindre

zie Lecointe.

 

FD

Coine

V. CON, Coin et Cornet.

 

EV

Coinne

Coisne. Probabl. var. du nom Cosme, Côme (cf. K. Varty, Le Jeu de Robin et Marion par Adam de la Halle, 1960, 134) [MH]. En Wallonie, le NF Coinne pourrait représenter le w. cwane, cwène 'corne', mais c'est moins vraisemblable.

 

JG

Coint(r)e

zie Lecointe.

 

FD

Cointe

1296 «Engerrans Cointe» ImpôtArtois; surnom: anc. fr. comte 'qui connaît bien qqch, qui est expert; rusé', 'joli, agréable' FEW 2, 843a, cf. Lecoint(r)e. Aussi nom d'origine: Cointe, à Liège.

 

JG

Cointrel

-eau: BN Ofr. cointerel: ijdel, behaagziek, koket, galant. 1206 Hue Cointerel de Viena, Atrecht (NCJ); 1281 Bauduin Cointerel = 1282 Cointeriaus, Montreuil (CMM); 1330 Jakemars Cointreaus, Luik (SLLIII).

 

FD

Coipel

BerBN Ofr. coispel: gesp. Vgl. Beuckels. 1267 Mahius Coispiaus, Biautris li Coispiele, Herchies; 1279 Ernouls li Coispeliers, Dk. (J.G.).

 

FD

Coipel

Coispel.   1250-80 «Coipel» Provins, 1267  «Mahius Coispiaus» CensHerchies, 1273-80 «Ernous as Coispeaus» Frieden-Tournai,   1362-63   «Jakemars   Coispiaus» PolyptAth; surnom: anc. fr. coispel 'boucle de ceinture, ardillon' FEW 2, 1593b. m Forme fém. : «Biautris li Coispiele», «Sainte Coispiele» CensHerchies. « Dérivé en -ier: 1279-80 «Emouls li Cois-peliers» RegToumai.

 

JG

Coirbay

cf. Corbay(e).

 

JG

Coirbay

V. Corbais. N° 79.

 

EV

Coirbay

zie Corbay(e).

 

FD

Coisman

Coysman. Var. de Co(o)semans, dérivé en -man de kozen 'bavarder, flatter, cajoler'.

 

JG

Coisman(s)

zie Cosemans.

 

FD

Coisne

cf. Coinne.

 

JG

Coisne

zie Coigne.

 

FD

Coispel

cf. Coipel.

 

JG

Coja(n)

Cojean, Coia, Coïa: Bretons Cojan: oude Jan (DAUZAT) of Cojen: jonge stier (DNF)?

 

FD

Cok

cf. Cock.

 

JG

Cok, (de)

zie (de) Kok.

 

FD

Cokaerts

zie Cockart.

 

FD

Cokaiko

Cokaikô, cf. Cockaicko.

 

JG

Cokaiko

-ô, Cockaicko, Cocaiko, Kokaiko: PlN in Profondvaux en Saive (LU): klanknabootsing van het hanengekraai.

 

FD

Cokaiko

Proven. ,,Vallée (Coo) du petit coq".

 

EV

Cokaiko

Proven. Dép. Parfondvaux et Saives.

 

EV

Cokedey

zie Coquidez.

 

FD

Cokelaer

-ère, Coquelaere, Keukelaer, -aère, -aire, -eire, -ier, Kokelaere, etc. 1378 «Pe-trus Kokelare» = 1393 «Piètre den Keukelare» Courtrai; surnom: moy. néerl. cokelare 'ma­gicien, jongleur' [FD] ; cf. aussi Deceukeleer, De Keukelaere, -ère, etc. et Cuyk(s).

 

JG

Cokelaer(e)

zie de Keukelaere.

 

FD

Cokelberg

-bergh(s), zie (van) Koekelbergh.

 

FD

Cokelbergh(s)

V. Koek.

 

EV

Cokele

Code. Var. de Coquelin [FD].

 

JG

Cokelé

V. Coq. Cokkaerts. V. Koek.

 

EV

17:32 Écrit par Johan Viroux | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook |

Les commentaires sont fermés.